/ประหลาดใจจนหลุดอุทานฮะออกมา แต่ไม่ทันจะพูดอะไรกระต่ายก็โดดไปนู่นแล้ว

/ยิ้มตาปิดโบกมือทักทาย ทำเนียนเหมือนแค่เดินผ่านมาไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบส่อง

"หือ ผมไม่คิดว่าการช่วยพี่ชายหลบอาจารย์จะมีความเสี่ยงเลยสักนิดนะ" ไหวไหล่ยิ้ม

"อ่าฮะ ไว้เจอกัน" โบกมือให้ เจ้าตาตี่ทำหน้ากลั้นขำขณะมองหลางฉวนที่ดูออกร้านไปด้วยท่าทางอย่างกับมีพิรุธ

(เช่นกันค้าบ ไว้เจอกันนะ)

"การทดสอบ? หมายถึงเมื่อครู่น่ะเหรอ?" เลิกคิ้วประหลาดใจ

"หืม... เดี๋ยวนี้การเป็นสหายต้องมีอะไรแบบนี้กันแล้วสินะเนี่ย สังคมยุคนี้มันอะไรกัน" ทำทีเป็นบ่นอุบอิบ

"แบบนี้แปลว่าครั้งหน้าผมต้องช่วยพี่ชายหนีจากอาจารย์อีกรึเปล่าเนี่ย?"

"ผมว่าทำเป็นเมินมากกว่า อุตส่าห์โบกมือเรียก" หันไปมองหน้าร้าน เห็นหลังอาจารย์เดินข้ามถนนไปนู่นแล้ว

"แล้วนี่ผมซื่อสัตย์พอยังอะ?" ยิ้มกวนๆถาม

"ไม่ดีกว่าคร้าบ ของแบบนี้น่ะกินมากเดี๋ยวฝันผุเอา" ยิ้มหน้าระรื่นตอบ ส่วนใต้โต๊ะนั้นลอบกำหมัดอยู่

"ว่าแต่กินไม่ไหวจะสั่งมาเยอะทำไมนั่น"

พอรู้สึกว่าจะกลายเป็นหมอนข้างก็โยกขาหลบ

"อาจารย์ไปแล้ว" ยื่นหน้าลงมาบอก "เอาจริงนะต่อให้พี่ชายไม่หลบอาจารย์เขาก็คงไม่สนใจหรอก"

"ผมทักเขายังไม่มองเลย โคตรหยิ่ง"

ขมวดคิ้ว
"ทำไมผมต้องพิสูจน์เรื่องแบบนั้นด้วยหว่า เห็นหน้าผมไหม ดูยังไงก็น่าเชื่อถือสุดๆไม่ใช่เหรอ"
ว่าแล้วก็เงยหน้าขึ้นมาทำทีเป็นนั่งปกติ

ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วไม่รู้แต่แถมหมอนี่ไม่แจ้งข้อมูลอะไรจากโลกภายนอกในเจ้าคนที่หลบอยู่ใต้โต๊ะเลย

/ว่าจะสั่งแข่งอีกรอบแต่พอเปิดกระเป๋าตังค์ดูก็พบกับความว่างเปล่า

/คอตก นั่งกินถ้วยที่สั่งหงอยๆ

"เกมกับชีวิตจริงมันไม่เหมือนกันน่ะสิ" ส่ายหน้าอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่

"ของจริงน่ะถ้าพลาดไปก็มีผลกระทบตามมา เช่น-" เหลือบไปเห็นอาจารย์พอดีเลยหันมาทักทายตามมารยาท

"อ้าว" กลับมามองอีกด้านของโต๊ะก็พบว่ามันเหลือแต่เก้าอี้เปล่า

"นี่คือความตื่นเต้นที่พี่ชายพูดถึงอ๊ะป่าว" ก้มหน้ามุดเข้ามาส่งยิ้มให้ถึงใต้โต๊ะ