”อ.ซวนหยวน! ของนี้น่าจะจำเป็นสำหรับผมมากเลยนะครับ!!“

นักเรียนหลี่โผล่มากระโดดหย็องแหย็ง ท่าทางอยากได้เต็มประดา เทอมนี้เขาจะได้ไม่ต้องไปสอบซ่อมวิชาคณิตศาสตร์อีก

มีนักเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งต่อคิวดึงหนวดมังกรต่อจากนาย

“โห ได้ของดีเลยนี่นา”

กล่าวทั้งตาเป็นประกาย

“ใส่ความเป็นตัวเองลงไปสินะ…

ฉันชอบปลูกต้นไม้กับหมักเหล้— เอ๊ย หมักชา จะลองไปคิดดูแล้วกัน ว่ามีท่าทางแบบไหนที่อยากจะแสดงออกมา!”

(หมอนี่มันขี้โม๊จริงๆ…)

เฉียงกวงรับฟังเกร็ดความรู้ยุทธจักรจากนาย แม้จะฟังดูแปลกๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีมูล ยังมีหลายจุดที่สมเหตุสมผลอยู่ ดวงตาสีดำใสแบบพระเอกโชเน็นจั๊มป์นั้นจึงเชื่อนายอย่างบริสุทธิ์ใจ

“นายกำลังแสดงความเคารพและหวังดี ประติมากรรมนี้เพื่อให้ท่าน ผอ. ได้รับพลังจากธรรมชาติสินะ!!”

โน้มน้าวสำเร็จโดยไม่ต้องทอย

“……..”

“ฉันยังนึกไม่ออกเลย… วันก่อนพยายามจะปั้นต้นไม้ แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จสักเท่าไหร่ วันนี้เลยว่าจะมาแก้มืออีกครั้ง”

พลางครุ่นคิดในใจ oO(ไม่ใช่ว่าพวกเราปั้นอะไรก็ได้หรอกเหรอ… ทำไมเพื่อนๆฉันถึงปั้นแต่ ผอ.กันนะ)

“ว่าแต่….
นี่นายปั้น ผอ. ไม่นุ่งผ้าหรืออาเหมา!!!”

ท่าทางเขาตกตะลึง สายตามองนายเหลือจะเชื่อ ถึงแม้ไลน์กล้ามเนื้อจะสวยงามก็ตาม

หลี่เฉียงกวง สหายร่วมชั้นคนหนึ่งของนายกำลังเดินวนเวียนใช้ความคิดอยุ่ในสนามโรวเรียนเพราะยังนึกไม่ออกว่าจะปั้นอะไรดี

พลันเดินมาพบเข้ากับประติมากรรมชิ้นใหม่ที่ตั้งตะหง่านอวดชาวโลก

“อาเหมา… ประติมากรรมนี่ เริ่มมาเล่นของยากเลยนี่หว่าสหาย”

สายตาไล่มองตามลายกล้ามเนื้อ

(ผมล่ะพิศวงกับระบบเซนเซอร์ตาอัตโนมัติของอาจารย์จริงๆครับ… //เรียนมาปีนึง ยังไม่เคยเห็นตาอาจารเจียง)

"หวา ขอบคุณค่าเถ้าแก่ งั้นเดี๋ยวเสี่ยวหงโอนเงินให้นะคะ"

เธอปัดจอโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินไปจพนวนหนึ่งที่น่าจะเหมือนค่าชาสักสามสิบกา

มือก็เอื้อมไปรับขนมกับของมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

(ขอโทษประติมากรรม ผอ. ของเหล่าเฮ่อที่ต้องมาแปดเปื้อนด้วยต้นไม้โล้นของกวง… แต่ถ้าไม่เล่นตอนนี้ จะได้เล่นตอนไหน——)

”นี่อาจจะเป็นต้นไม้ที่ใบร่วงหมดแล้ว แต่ยังมีไม้พุ่มเตี้ยๆ เหลืออยู่ด้านข้าง”

“วางแบบนี้ก็เสร็จเรียบร้อย!!”

ประติมากรรมใบหน้า ผอ. ชื่นชมปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคลนเจ็ทอาร์มสตรอง

“มันยังไม่เหมือน เพราะพวกเรายังไม่ได้เอาพุ่มๆนี่ขึ้นไปวางข้างบนยังไงล่ะ”

“เอาล่ะ ปั้นเจ้าก้อนนี้เรียบร้อยแล้วก็ลองยกไปวาง…”

“เอ๊ะ ดูเหมือนลำต้นนี่ไม่น่าจะรับน้ำหนักพุ่มๆพวกนี้ไหวเลย พวกเราอาจจะต้องปรับเปลี่ยนกลยุทธแล้วล่ะเหล่าเฮ่อ”

นายโดนเหมารวมเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในผลงานชิ้นนี้แล้วล่ะ…

ผ่านมาเพื่อส่งชาสมุนไพร ก็เจอกับอะไรเข้าล่ะนี่

(ดูความใสซื่อจริงใจในแววตาของผม)

“หืม? ต้นไม้สิ ดูไม่เหมือนต้นไม้ตรงไหนกัน”

ว่าแล้วก็ตักหิมะมาถมสูงขึ้นอีก เกิดเป็นเสาสูงต้นหนึ่ง สูงจนเท่าหัวคนปั้นแล้ว

“เหล่าเฮ่อก็อย่าดูเฉยๆสิ มาช่วยฉันปั้นส่วนพุ่มใบดีกว่า ทำแบบง่ายๆแล้วกัน นายปั้นแบบนี้มาอีกลูกซิ”

กลิ้งๆหิมะเป็นลูกกลมๆปริศนา ที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนพุ่มใบไม้(…..)

(จริง จริง ยังเด้กอยู่ทำไรก็ได้—-)

เกือบจะกลายเป็นผู้ประสบภัยเสียแล้ว

“เถ้าแก่ขยันขันแข็งดีนะครับ น่าแปลกจริงๆ ฤดูหนาวปีนี้รุนแรงกว่าปีอื่นมาก“

พูดไปพลางกอดตัวเองสั่นบรึ๋ยๆ เมื่อครู่โดนหิมะฝังเนื้อตัวยังเย็นเจี๊ยบ