"อ โอ้ คารวะท่านอาจารย์ครับ!"

เป็นเหมือนปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้าอัตโนมัติ

"ถึงจะพูดแบบนั้น.. แต่ผมลืมทางไปร้านตาหวังน่ะสิครับท่านอาจารย์" ....

ยกนิ้วเอียงไปเอียงมา

"จิ๊ๆๆ"
"เฉียงกวง นายนี่มันตาดีจริงๆเลยนะ"

"ว่ากันว่าสมัยยุทธจักร...
เราต้องเปลื้องผ้าเพื่อรับปราณธรรมชาติเข้ากายหยาบ"

ใช่ ไอนี่มันโม้เหม็นขึ้นมาเองเหมือนจะไม่จริงเลยสักนิดเดียว

"ดังนั้นรูปปั้นนี้เราจึงทำ เพื่อเป็นการรับพลังธรรมชาติยังไงเล่า!!"

ทำท่าทำทางให้มันดูโอ่อ่าขึ้นไปอีก

"และ..
จริงสิ คำแนะนำจากเรา ใส่ความเป็นตัวเองลงไป!! ยังไงล่ะ"

เสียงเรียกจากสหายร่วมชั้นทำในชายหนุ่มเบิกตาออกจากภวังค์ แน่นอนว่าไม่ช้านักเขาก็เริ่มรุกเข้าหาพ่อหนุ่มเฉียงกวง

"ตาดีนี่ อากวง"
"นี่น่ะ! คือ! ประ! ติ! มา! กรรม! ยังไงล่ะ!!"

เวลาที่พูดก็ทำท่าไปทีละคำจบด้วยท่ากางแขนมุมองศาแสดงไปหารูปปั้น

"แล้วนายล่ะสหาย ได้ประติมากรรม ผอ. รึยัง?"

วิธีการเล่น

- สามารถดีไซน์มนุษย์หิมะเอง หรือ นำเบสมนุษย์หิมะไปวาด / โรล : ตุ๊กตาหิมะด้านล่าง
- ส่งประกวดได้ที่ : bit.ly/49IeSvv
- เช็คสถานะมนุษย์หิมะส่งประกวด : bit.ly/4iMBUFt
- การเปิดโรลหรือลงรูปสามารถติดแท็ก #BZDW_Snowfield

เมื่อได้ยินแบบนั้นความเย็นก็ไม่เย็นอีกต่อไป

"นั่น.. เป็นเกียรติสูงสุดของชาวผิงฝานเรา" 😭

สีท่าจะดูตื้นตันไม่น้อยเลยกระมังทำอย่างไรได้ดูท่านักเรียนปีสองคนตรงหน้านี่จะบ้าแบบกู่ไม่กลับมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"แต่ใกล้ค่ำแล้วจริงด้วย ผมเองก็ต้องขอตัว"

"หวานเย็นนั้นก็เหมือนความรัก สหายจ่งซวิน"

เขาค่อยๆแกะหวานเย็นออกเป็นรสองุ่นสีสันสวยงามแม้จะขัดกับทิวทัศน์หน้าหนาวนี้ก็ตามที

"การที่ตัวเรานั้นกินหวานเย็นในเหมันต์ฤดู"
"ก็เพื่อเป็นการพิสูจน์ความรักที่มีต่อหวานเย็นที่ตัวเรานั้นจะรักไม่เปลี่ยน"

หักแบ่งครึ่งและส่งให้กับชายหนุ่มที่ยังยืนอยู่

"สนใจมอบความรักให้กับหวานเย็นรึเปล่าล่ะ สหาย?"

"อะ โอ้ว!!!"
"อึ่กก งึ้ยยยยยย คึ้ยยยยยยยยย!!"

หิมะที่ไหลจากหลังคอลงไปตามร่างกายของเด็กหนุ่มยืนเกร็งดิ้นไปมา

จะว่าเขินจนตัวบิดเพราะโดนภูติหิมะเย้าหยอกก็อาจจะบอกแบบนั้นก็ได้ ล่ะมั้ง...? 🥶😳

"อ อาจารย์ดักไปกี่คนแล้วล่ะครับเนี่ย??? คึ้ยยย!! เย็นน!!"

(ขออนุญาตบวกนะครับบ)

ระหว่างที่เฮ่อจิ่งซวินทำท่ายืนรอรถเมล์อยู่นั้นมีร่างๆนึงนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์
สงสัยคงกำลังกลับมาจากการซื้อของเข้าหอ

"นายน่ะ"
"นายนั่นแหละสหายแห่งเรา"

ชายหนุ่มที่เข้ามานั่งป้ายรถเมล์เอ่ยทักด้วยความเป็นมิตร(?)
ในมือของเขามีหวานเย็นแบบไม้คู่อยู่ (ไอติมยักษ์คู่น่ะะะ)

"รอผู้ใดอยู่รึ? หรือว่ามีเดทแบบคริสต์มาสแฟนตาซีกับดอกไม้งามแห่งผิงฝานกัน?"

ซื้ดดดดดดด ฮ่า!
เสียงลมหายใจสูดดมเข้าออกของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาในร้านสมุนไพร

"สวัสดีครับเฮีย"
"เหมือนเดิม เก๋ากี้กับชวงเกียง อา...และขอฮ่วยซัวด้วยละกันครับวันนี้"

สั่งส่วนผสมชาอย่างคล่องแบบนี้จะว่ามาบ่อยก็ไม่แปลกก่อนจะนั่งลงพร้อมกับวางหนังสือวรยุทธอยู่สองสามเล่ม

"ใยตัวผมถึงต้องหลบกัน"

ดวงตาสองตาเบิกขึ้นภายใต้หิมะขาวที่ปกอยู่บนใบหน้าบางส่วน

"ในเมื่อนี่มันเหมือนเป็นพรหมลิข-- อะ แบล่บๆ ถุยๆ"

ดูท่าจะทำเสี่ยวแต่หิมะเข้าปาก....

กางแขนรับพรอย่างเต็มใจ ใครมันจะไม่รับสิ่งดีๆแบบนี้กันเล่า!!??!?

"ขอบคุ-- อั่กกก"

"โอ้ะะ 😳"
หันไปพบกับอาจารย์วิชาแพทย์ระหว่างเดินออกผ่านมุมตึก

(ขออนุญาตนะครับ😅)