เรื่องราวจะเป็นเช่นใดต่อ ติดตามได้ที่ธัญวลัย dek-d และ readAwritre ในทันที 11 ตุลาคมนี้

"กลับมาแล้ว~" เจ้านายสาวอ้าแขนรับเจ้าหมาที่วิ่งพุ่งเข้ามากอด เธอทั้งหอมทั้งขยี้เส้นขนสีน้ำตาลอ่อนอย่างมันส์มือให้หายคิดถึง

"หิวรึยังเอ๋ย"
-4-

"ก็ดีสิ ฉันซักจะหิวแล้ว" แค่นึกถึงอาหารเม็ดแสนอร่อยที่เจ้าทาสนำมาเสิร์ฟ ก็น้ำลายสอแล้ว

"ใช่ไหมล่ะ?! ฉันคิดถึงเขามากๆเลย ฉันอยากเล่นเขาแล้ว" ว่าแล้วหมาโกลเด้นมันก็กระดิกหางไปมา พร้อมวิ่งหน้าตั้งไปยังประตูบ้านเพื่อรอต้อนรับเจ้านายที่พึ่งกลับมาบ้าน
-3-

"แกช่วยอยู่เงียบๆซักห้านาทีได้ไหม" แมวเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ ไอเจ้าหมาพลังงานล้นเหลือนี่ไม่เคยอยู่เงียบๆซักวินาทีเดียว

"ใกล้ถึงเวลาที่เจ้านายจะกลับมาแล้ว!"
-2-

"วันนี้เหนื่อยมากเลย" กันต์จุมพิตที่แก้มอวบของแฟนหนุ่ม และหันไปบีบแก้มลูกน้อยด้วยหมั่นเขี้ยว ลืมความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันไปหมดสิ้น
-5-

กันต์ตกใจเล็กน้อยที่เห็นอีกฝ่ายในห้องของเขา ก่อนที่จะนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้เขามีแฟน มีลูกที่ได้มาจากเด็กหลอดแก้ว เขาสร้างบ้านให้พวกเราสามคนอยู่พร้อมหน้ากัน และเขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป
-4-

กันต์กลับมาบ้านด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เปิดประตูเข้าข้างในคอนโดราคาถูกและมืดมนเพราะไม่มีใครอยู่ที่นี่นอกจากเขา เอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟที่อยู่แถวประตูตามปกติ ก่อนจะเจอเรื่องที่ไม่คาดฝันมาก่อน

"นายโอเครึเปล่า" กรณ์พร้อมลูกน้อยเดินเข้ามาหาแฟนหนุ่มที่สภาพดูไม่ดีเลย
-3-

"..." ผู้คนตำแหน่งน้อยใหญ่นับสิบคนได้ในห้องประชุมนี้ ต่างจ้องมองมาที่เขาตาเป็นมัน ก่อนที่จะหันไปซุบซิบกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ข้างๆ
ดวงใจดวงน้อยๆของกันต์แตกเป็นเสี่ยงๆ ความภูมิใจที่โปรเจคของเขาจะได้ถูกนำเสนอแปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังและอับอาย
-2-

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ😍

เจ้าขนมปังชูมือขึ้นเหนือหัว กับชัยชนะที่เขาสามารถหนีรอดมาได้ โดยหารู้ไม่ว่าภายในถังขยะมีศัตรูอย่างแมลงวัน กำลังจ้องมองมาที่มัน ราวกับเห็นเหยื่ออันโอชะ...
-จบ-

เธอหยุดการทำงานของเครื่องปิ้งขนมปัง แล้วใช้ที่คีบ คีบขนมปังที่ไหม้เกรี้ยมมาดูหลังจากกลไลของเครื่องปิ้งที่ทำให้ขนมปังเด้งขึ้นมาเมื่อทำงานเสร็จสิ้น

เธอคนนั้นสบถคำหยาบออกมา ทันทีที่เห็นว่าขนมปังมันไหม้หมดแล้วอย่างนึกเสียดายของ แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกเสียจากโยนมันทิ้งลงถังขยะ
-5-

มันเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นความมุ่งมั่นภายในเสี้ยววิ ใช้แรงเฮือกสุดท้าย เอาตัวกระแทกหน้า กระแทกหลังไปเรื่อยๆ ต่อให้ทำแล้วไฟพวกนั้นมันจะเผาตัวมันจนดำซักแค่ไหน มันก็ไม่สนใจ

มนุษย์สาวที่กำลังทำอาหารอยู่ ละความสนใจจากมันโดยทันที เมื่อได้ยินเสียงอะไรแปลกๆจากเครื่องปิ้งขนมปัง
-4-

เจ้าขนมปังที่น่าสงสารดิ้นทุรนทุราย พยายามหนีออกจากที่แห่งนี้และร้องขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ที่เอาเขาลงมา แต่ไม่ว่าเขาจะร้องเรียกเธอมากแค่ไหนก็ไร้ผล เมื่อเธอคนนั้นมัวแต่สนใจกับอาหารตรงหน้าพลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ความสิ้นหวังมาเยือนแก่เจ้าขนมปังน้อย มันไม่ส่งเสียงอะไรออกมาอีกแต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะยอมแพ้
-3-

แม้กระทั่งในตอนที่มันถูกโยนลงไปในรูขนาดเล็กและคับแคบ มันก็ยังเพลิดเพลินไปกับไฟอ่อนๆของตัวเครื่องปิ้งขนมปัง และมารู้ตัวในตอนที่ไฟมันเริ่มแรงขึ้นจนผิวของมันเปลี่ยนสีเป็นสีน้ำตาล
-2-