แอบชะงักไปเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่ม พร้อมกับหน้าจอที่ถูกยื่นมา

สาวน้อยอึกอักเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า

"ฉัน...ไม่ค่อยได้ดูหรอก แค่พร้อมจะลองน่ะถ้าเกิดมันน่าสนใจ" เรียกได้ว่าไม่ปิดกั้นดีกว่า

ดังนั้น...เชิญขาย(?)ได้เต็มที่เลย-

สาวน้อยผุดลุกขึ้นจากโต๊ะ ยืดแขนไปด้านหน้าบิดขี้เกียจเบาๆ แล้วค่อยหันไปหาคู่สนทนา

"ดูแล้ววันนี้แบงส์น่าจะต้องนั่งกับฉันแล้วล่ะค่ะ ถ้าอยากคุยเรื่องนี้ต่อ"ยิ้ม

ได้ยินสาเหตุแล้วก็อดยกยิ้มเชิงเอ็นดูไม่ได้

"ฮึๆ อย่างนี้นี่เอง ถ้ามันคุ้มค่ากับแบงส์ก็ดีแล้วแหละค่ะ" ไม่ได้ว่าอะไรที่เขาเลือกโต้รุ่งด้วยเรื่องแบบนั้น

"แต่เอ ทำแบงส์ติดงอมแงมได้ขนาดนี้นี่ ฉันเริ่มสนใจแล้วสิคะว่าเป็นเรื่องแบบไหน?"

แต่ยังไม่ทันได้สนทนา (เมินเรียน) ต่อ กริ่งหมดคาบก็ดังเสียงขึ้น

กิ๊งงง!

"อา หมดคาบเสียแล้ว..." แอบทำท่าเสียดายเบาๆ

หลังจากนี้เป็นพักเที่ยง หรือจะชวนเขาดีนะ?

บริแอนเจลีสกระแอม กล่าวอ้อมแอ้มบอกปัด "ไม่ได้สิคะ มุมเสยแบบนั้น...ฉันดูไม่น่ารัก" แถมนอกจากเสี้ยวหน้าแล้วยังเห็นอย่างอื่นเต็มๆ แทนอีก-

"แต่ถ้าจะนอนหงายจริงๆ ฉันขอปิดตาแบงส์แล้วกัน?"ยกมือขึ้นบอกเป็นนัยๆ ว่าเดี๋ยวทาบมือปิดตาหนุ่มให้-

แล้วค่อยเปลี่ยนเรื่อง "แล้วนี่ตกลงไปทำอะไรมาคะเนี่ย ถึงได้ขี้เซาแบบนี้"

"แหม ไม่สู้ความแพรวพราวของแบงส์หรอกค่ะ"หัวเราะเบาๆ ในลำคอ
แล้วค่อยบอกเหตุผล

"กระโปรงวันนี้เนื้อผ้าด้านนอกแอบสากนิดหน่อยน่ะสิคะ ขืนนอนละก็มีหวังตื่นมาหน้ามีรอยขีดแดงเต็มไปหมดแน่"ระหว่างพูดก็เอื้อมมือลงไปใช้นิ้วจับๆ ถูๆ เนื้อผ้าประกอบ―ซึ่งเป็นจริงแค่ไหนนั้นคงมีแต่เจ้าหล่อนที่รู้ (จริงๆ นะ!!)

"แองเจิ้ลไม่อยากให้หน้าแบงส์เป็นรอยนี่นา ถึงสักพักจะหายเป็นรอยก็เถอะ"

"ฮึๆ คุณชายขี้เซานอนไม่พอเหรอคะ?"เธอถามกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ โดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

ก่อนจะเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย "ถึงจะไม่รู้ว่าทำอะไรมา...แต่ถ้ายังง่วงอยู่ พักเที่ยงนี้มายืมตักฉันได้นะ❤︎ อย่างน้อยคงสบายกว่าโต๊ะแข็งๆ นั่น"กล่าวหยอกเย้าสักหน่อย

แล้วค่อยกลับมานำนิ้วมือสัมผัสริมฝีปาก ทำท่าครุ่นคิด

"แต่อืม...ไม่เอาดีกว่าแฮะ" อ้าว-

(แต่ถ้าจะทำต้องขออนุญาตครูก่อนไหมนะ? ถึงจะฟังดูน่าสนุกกว่าไปปาร์ตี้ก็เถอะ✨)

"ใช่ค่ะ ฉันแอบมอง"สาวน้อยยิ้มกริ่ม แม้ไม่รู้ว่าพูดจริงหรือไม่ แต่ดันยอมรับไปก่อนแล้ว (อ้าว)

บริแอนเจลีสค่อนข้างจะคุ้นหน้าชายหนุ่มผู้นี้พอสมควร―ด้วยความที่อยู่เกรดเดียวกันด้วย เดินสวนผ่านกัน...ลงคลาสเดียวกันก็บ่อยอยู่

หล่อนยกสองมือขึ้นวางประสานใต้คางตนบนโต๊ะ คลี่ยิ้มหวานส่งให้พร้อมหยีตาลงเป็นรูปจันทร์เสี้ยว

"อยากให้แองเจิ้ลมองต่อไหมคะ?"

"ที่นั่นเขาตัดเย็บนากหน้าตาคนละแบบเหรอ?"เลิกคิ้วสงสัย หน้าตาสัตว์ทั่วไปน่าจะเหมือนกันไหม...ไม่สิ ต้องบอกว่าทางนั้นต่างหากที่ขยันปรับหน้าตาสัตว์ให้น่ารักกว่าความจริง!

แล้วค่อยพูดถึงเรื่องทิวทัศน์ "ฮ่าๆ ถ้าพูดถึงทะเลก็น่าจะมาถูกที่แล้วหรือเปล่า?"ก็ที่นี่มันรัฐแห่งทะเลเลยนี่นา มองไปทางไหนก็เจอแต่วิวสุดสวย คงถูกใจเขาน่าดูกระมัง?

"ส่วนทะเลทราย...เอ่อ ใกล้สุดคงเป็นที่เท็กซัส? ไหมนะ"ลังเล

(เค้าปักไว้ก่อน!🫵)

"เรื่องอาหารมันเรื่องใหญ่นี่นา แถมช่วงนี้ฉันฝึกอยู่ด้วย" จะเรียกว่าภาวะเห่อสิ่งใหม่(?)ก็ย่อมได้กระมัง

"ทางคุณเองก็คงมีเรื่องที่ตัวเองสนใจมากๆ อยู่ใช่ไหมล่ะ? ช่วงนี้น่ะ"กล่าวต่อพลางม้วนส้อมกับเส้น เริ่มกินต่อจนพร่องไปกว่าครึ่งกล่องในเวลารวดเร็ว

"พอเริ่มทำอะไรใหม่ๆ ในหัวมันก็มีไอเดียผุดมาเยอะแยะ ตราบใดที่ยังไม่หมดก็คงไปต่อได้เรื่อยๆ"

ก่อนใช้ช้อนคนเบาๆ ให้ของเหลวผสมกัน

เธอทำแบบนี้ซ้ำอยู่หลายครั้งโดยไม่ได้ชิมเลยแม้แต่น้อย จนได้ปริมาณราวๆ 2ใน3ของแก้ว

เป็นเรื่องธรรมดา ที่ทำโดยคนธรรมดา(และน่ารัก❤︎)ผู้มีแววตาจดจ่ออยู่กับการผสมเครื่องดื่ม...ไม่ได้พิเศษอะไรเลยจริงๆ

และก็ตามคาด เมื่อเสร็จแล้วในที่สุดเจ้าหล่อนถึงลองเสียบหลอดจิบชิมดู

"...?"สีหน้าเธอดูงุนงงเบาๆ ไม่เรียบเฉย ไม่เหยเก

รสเป็นแบบไหนกันนะ!?

"นี่ เห็นแบบนี้แต่ฉันก็ฝึกทำอาหารอยู่นะ...แต่อย่างไรก็ขอบคุณค่ะ" เห็นอุปกรณ์ครบครันในถาดแล้วก็แอบพองแก้มขึ้นเบาๆ แกมน้อยใจ (ที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าแค่แกล้งทำไปงั้น) จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวแก้สักหน่อย

หากคาดหวังให้มันเลอะเทอหรือล้มเหลวละก็ ไม่มีทางเสียหรอก!

สาวน้อยเริ่มจากสัดส่วน 1:1 โดยกะด้วยสายตาเอา(...) เริ่มจากเทลาเต้ตนลงไปก่อนนิดหน่อย แล้วตามด้วยโกโก้ร้อนๆ ในแก้วใหม่
+

"น่าจดจำ? อย่างเช่นอะไรบ้างเหรอ?"เอียงศีรษะมองสงสัยพลางเดินตามผู้นำทางไปอย่างว่าง่าย

ก่อนที่จะได้ตอบว่ามีอะไรบ้าง เจ้าหล่อนก็ชิงเดาส่งเสียก่อน

"อย่าง...ตุ๊กตาน่ารัก? แต่ก็น่าจะมีทุกที่ไหมนะ อ้อ! หรือจะเป็นทิวทัศน์? อเมริกามีเกือบครบทุกสถานะเลยมั้ง ทะเลทรายก็มีนะ เคยลองไปมาหรือยัง"

แม้จะว่าเช่นนั้น แต่เธอคุ้นกับภูมิศาสตร์ที่ไหนกัน ทะเลทรายอยู่รัฐไหนก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

พอฟังชายหนุ่มพูดมากๆ เข้าก็เริ่มเอียงศีรษะ จ้องอย่างสงสัย
"...ดูรู้เรื่องพวกนี้ดีจริงเชียวนะคะเนี่ย ศึกษาด้านนี้อยู่เหรอ?"ถามยิ้มๆ

ตีเนียนไม่ตอบเสียอย่างนั้น

"เห็นมีคนสั่งเยอะดู เลยมาเปิดโลกบ้างน่ะค่ะ"หมายถึงกาแฟดำ

ใครจะไปรู้เล่าว่าที่นั่งจะเต็มขนัดแบบนี้ ถ้ารู้ว่าต้องนั่งแชร์กับคนอื่นแต่แรกละก็เธอคงเลี่ยงไปสั่งกาแฟอื่นแทนแล้ว!

ส่วนมาการองนั้น...
"เขาเรียกสั่งเพื่ออรรถรสการถ่ายรูป ชิ้นเดียวมันถ่ายไม่สวยนี่คะ"แม้ตั้งแต่มานั่งตรงนี้จะไม่ได้ควักมือถือออกมาเลย แต่เจ้าหล่อนอาจถ่ายเสร็จไปแล้วตั้งแต่บริเวณเคาน์เตอร์แล้วก็เป็นได้?
+

(แคมป์ปิ้งที่โรงเรียน!)

หญิงสาวพยักหน้า แล้วค่อยหันไปสนใจพื้นที่อื่นๆ ภายในบาร์

รวมถึงกลางฟลอร์ที่เริ่มมีผู้คนมารวมกันมากขึ้น

ค่ำแล้วนี่เอง

"ใกล้ถึงเวลาเด็กดีแบบพวกเรากลับแล้วไหมนะคะ?" หากดูจากจำนวนคนแล้ว อีกสักครึ่งหรือหนึ่งชั่วโมงคงแน่นขนัด

ยิ่งคนมากยิ่งเรื่องเยอะ และโอกาสเจอปัญหาก็เยอะ

หากเป้าหมายอยู่ที่ดื่มอย่างสุนทรีย์ ตอนนี้จึงนับเป็นโอกาสดีที่จะ...ดื่มด่ำช่วงสุดท้ายก่อนลาจาก

แล้วจึงค่อยทำท่าเหมือนนึกอะไรได้
"อ๊ะจริงสิ! ทิลลี่ว่าถ้าฉันลองเทโกโก้ร้อนผสมลงลาเต้ของฉันมันจะเป็นยังไงคะ? สิ่้งที่ได้น่าจะใกล้เคียงกับมอคค่าที่เด่นโกโก้ไหมนะ"

จริงๆ แล้วการผสมเครื่องดื่มไม่ใช่เรื่องที่แปลกเลย...เพียงแต่สิ่งนี้เธอยังไม่เคยลอง

แล้วจะได้หาอะไรมาคุยแก้เงียบด้วย

"ฉันไม่ขัดความต้องการทิลลี่หรอก เชิญตามสบายเลยค่ะ"ไม่บอกปัดคำขอเลี้ยงเครื่องดื่มนั้น พลางดันแก้วโกโก้ร้อนกลับไปหาผู้เป็นเจ้าของ

แม้การดื่มสองแก้วอาจจะดูเยอะไปสักหน่อย...แต่ช่างเถอะ วัยกำลังโตนี่นา : D

"เอ้า เชิญดื่มด่ำต่อได้เลยค่ะ เดี๋ยวจะชืดเสียก่อน"แววตาบริแอนเจลีสดูรู้สึกผิดไม่น้อย เพราะแทนที่เขาจะได้ดื่มคนเดียวอย่างสุนทรีย์ กลับต้องมาคอยพูดคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะจำเป็นอย่างเธอ
+

"ก็ใช่นะ อเมริกันของแท้เลยล่ะค่ะ แค่ไม่ได้อยู่ที่รัฐนี้แต่แรก"หญิงสาวจัดแจงเขียนที่อยู่พร้อมส่งถุงพวกนั้นให้พนักงานแพ็กของ

"แต่กับคุณที่ต้องมาอยู่ต่างเมืองนี่ฉันว่าเก่งออกนะ เจอแต่ของไม่คุ้นเคย...กว่าจะชินอย่างไรก็ต้องใช้เวลา"ว่าแล้วก็หันมาเหยียดกาย ชูสองมือขึ้นสูง

"ฮ้า- เอ้า ไปกันเถอะค่ะ"

เพราะหน้าต้าเป็นปราการแรกของอาหาร การดูเลิศเลอไร้ที่ติจึงมักเป็นเรื่องที่ดีกว่าเสมอ

ใครจะอยากหยิบของสีเข้ม ด่างๆ หรือดูบกพร่องเข้าปากกันล่ะ

มนุษย์น่ะดัดจริตจะตายไป

"แล้วก็นะคะ ฉันว่าคนที่ไม่กินรสจัดคงรู้อยู่แล้วว่าเมนูไหนมันรสอย่างไร หรือไม่ก็กำชับคนครัวสักหน่อยก็แก้ได้แล้วนี่?"

เธอแค่อยากบอกอีกมุมให้รับรู้ไว้

"คุณรู้จักไข่หวานไหม? เมนูจากทางตะวันออกน่ะ จริงๆ แล้วนอกจากน้ำตาลยังมีใส่พวกซอสถั่วเหลืองลงไปด้วยนะคะ"หากอิงจากที่เธอบอกว่ากล่องนี้เธอทำเอง คงไม่แปลกนักหากจะมีบทสนทนาด้านอาหารออกมาจากหล่อน

บริแอนเจลีสกล่าวต่อ "แต่ถ้าใส่เยอะเกินไปสีก็จะคล้ำขึ้น กลายเป็นดูไม่สวย...แล้วลูกค้าที่ได้ไข่หวานสีเข้มๆ ไปก็จะพลอยไม่อยากทานไปด้วย..."
+