This Rümeysa Öztürk hearing is radicalizing.

I've been a court reporter for many years, and I've never covered anything like this: A student deeply committed to her studies, imprisoned solely over writing an op-ed, being made to testify under oath for her own freedom.

Dark, dark stuff.

Sıra bana gelirse neyi nasıl açıklarım diye içimden pratik yapmaya çalışıyorum sürekli ama ne dilim yeter ne aklım anlatmaya? hiç bir şey düzelmemekle birlikte kaygı seviyemiz arttıkça artıyor, nasıl anlatayım. ne oradayım ne burada, sıkışmış kalmış hissediyorum, nasıl anlatayım.

son iki bölümü hafta sonu izleyince bir hüzün, kalbimi put sanıp da kıran kim diye triplere girerek şiş gözlerle dolandım ortalıkta, oysa beni üzen kimse yoktu sadece iki doz Kızıl Goncalar izlemiştim.

Şöyle temiz bir akademik olamadık.
Ne işime odaklanabiliyorum ne gündemi okuyabiliyorum, travmatize olup izliyorum her şeyi ekrandan uzaktan.

Şimdi de diyorki tatilde Türkiye’ye gittin mi, hımm sizin oralarda bişeyler* olmuş seni göremeyince gittin sandım.
*Bir aylık olaylar yeni yansımış gündemine.

Bir de şunu soruyorsunuz; biz şimdi yasın hangi evresindeyiz? Belki “tekrar” evresindeyiz. İnkar, öfke, pazarlık, kabullenme değil bu; her gün yeniden başlayan bir kayıp döngüsü var çünkü. Her defasında biraz daha bastırılan, biraz daha görünmezleştirilen bir acı duyuyoruz.

Politik yas, yalnızca bir olayın değil, bitmeyen bir adaletsizlik döngüsünün yasını da tutmaktır. Literatürde bu gibi durumlarda yaşanan yasın “boğulmuş yas”a (suffocated grief) dönüştüğü belirtiliyor. Bu, özellikle sistematik olarak bastırılan, görülmeyen ve hatta cezalandırılan da bir yas türüne+

Sıtmaya kurban olun dedikleri bir süreç…şimdilik sağlığı iyi kontrol altında olsun da adalet elbet bir gün tecelli edecektir, etmeli, etsin tek dayanağımız…