[มาแปะสเกชดีไซน์ชุดของเคียร่าด้วยนะคะ มาในธีมจากฤดูหนาว สู่ฤดูใบไม้ผลิค่ะ❄🌸]

(😭😭 โอ๊ย อ๊าก เค้าใจเหลว แบบนี้เค้าต้องรีบปั่นภาพไปทักทายรุ่นน้องแล้ว!)

(ส่งบอทรุ่นพี่ไปยืนข้างคนสวยนะคะ🥺 /ซับหัวตา)

อิสตรีร่างสูงยืนนิ่งให้เพื่อนร่วมชั้นปียืนตบบ่าอย่างไม่ถือสา

จากนั้นจึงตบบ่าอีกฝ่ายคืน

ปริปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“หวังว่าคุณจะเป็นผู้นำเทรนด์แฟชั่นครั้งนี้จนดังกระหึ่มแล้วคนใส่ตามทั่วบ้านทั่วเมืองนะคะ”

ก่อนจะเดินจากไปอย่างลูกผู้ชาย(?) โดยมีพัฟบอลตนบินไล่หลัง

“หนังสือยังอยู่รอดปลอดภัยดีค่ะ”ไม่ว่าเปล่า เธอชูปกหลังให้ดูแทนเป็นการยืนยัน

“แล้วก็….”เกริ่นเนิบพลางมองไปทางเจ้าก้อนขนที่ชื่อดีเซมเบอร์

“เอาสิ่งนี้ไปแทนแล้วกันนะคะ”ตบท้ายด้วยการยื่นลูกอมเม็ดนึงให้

ไม่หรอกค่ะ…เพราะคุณให้ความร่วมมือทั้งนั้น”เอ่ยด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน

เธอพยักเพยิดไปทางเรจจี้เป็นนัยมารับคำขอโทษจากเพื่อนพัฟบอลด้วยกัน

ซึ่งพัฟบอลของเธอไม่ถือสาอันใดและยิ้มร่าตอบ แม้เมื่อครู่จะทำหน้าเหมือนใกล้ร้องไห้เต็มแก่

+

คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยยามคุณชายตรงหน้าหัวเราะขบขันแทน

มิหนำซ้ำเธอต้องขมวดกว่าเก่าเมื่อถูกบอกให้มองเป็นแฟชั่น

ช่างเป็นสุภาพบุรุษอารมณ์ขันจริงๆ

“เทรนด์แฟชั่นกางเกงขาดแบบใหม่สินะคะ”เออออห่อหมกตาม

“ฉันจะพยายามทำความเข้าใจแล้วกันค่ะ”

(โคตรเท่เจ้าค่ะ ทำดีค่ะพี่ พี่เป็นดารา😭)

เจ้าของเรือนผมสีม่วงเหลือบแดงครุ่นคิดครู่หนึ่ง

สุดท้ายจึงตัดสินใจเลื่อนหนังสือออก นัยน์ตาสบมองคู่สนทนาด้วยสีหน้าจริงจัง

และพูดตามตรง

“กางเกงคุณขาดจนบ็อกเซอร์สีม่วงกระแทกตาคนทั่วสถาบันแล้วค่ะ”

ดูเหมือนเธอจะลื่นล้มทางการใช้คำจนพัฟบอลที่บินอยู่ข้างๆยังเอาอุ้งมือตบหน้าตัวเองดังแป๊ะ

(คุณคะ5555555555โอ้ย)

ระหว่างกำลังเดินขึ้นบันได สายตาตัวดีดันไปปะทะ(?)กับสีม่วงชวนพิศวงเข้าอย่างจัง

ใบหน้าที่มักเรียบนิ่งเสมอ ฉายแววหมิ่นเหม่อ

จวนได้สติจึงยกหนังสือขึ้นบดบังทัศนียภาพตนเอง มือหนึ่งยื่นไปสะกิดเพื่อนรุ่นเดียวกัน

“คุณเซฟิรอสคะ ฉันมีอะไรจะบอกค่ะ”สาวเจ้าเกริ่นเนิบนาบ ในหัวเริ่มคิดหนักว่าจะบอกอย่างไรให้ถนอมความรู้สึกดี

“หลังจากฟังแล้ว หวังว่าจะมองหน้ากันติดนะคะ”