Eğer bu kişiler, kelime ithaliyle bir dili 'toplama' olarak tanımlıyorsa, o zaman dünyadaki tüm diller aslında toplama dil olmalıdır. Bu durum, kişilerdeki cehaletin ve eziklik kompleksinin bir yansımasıdır.

Türkçe, dünya üzerinde hâlen yaşayan en eski dillerden biridir. Binlerce yıl öncesine uzanan, Orhun Yazıtları' da bunun belgelerinden birisidir.

İnsanlar, sosyal varlıklar olarak tarih boyunca farklı kültürlerle etkileşime girdiler. Doğal olarak da dillerinde kelime alışverişi oldu. Bu durum sadece Türkçe için değil, tüm dünya dilleri için geçerli bir olgudur. Dilin gelişimi, kültürel etkileşim ve karşılıklı anlayışın bir sonucudur.

Türkler sözleriyle ve nesilden nesle geçen anlatılarıyla yaşadılar, gelenekleriyle yürüdüler ve en sonunda sözlerini taşa kazıdılar. Bu taşlar sadece geçmiş için değil, aynı zamanda şimdiki zaman ve gelecek için de yazılmıştır.

Orhun Yazıtları sadece birer anıt değil, birer medeniyet beyannamesidir. Bir milletin kendini tanıma, tanımlama ve ölümsüzleştirme mücadelesidir. O milletin bilinçli olarak tarihin sayfalarına girmesidir.

Ve Göktürkler mesajlarını kayalara yazarken, günümüzün "büyük" güçleri henüz emekleme aşamasındaydı. Bazıları hala feodal beylerin yönetimi altında dağılmış durumdaydı, bazıları henüz adlandırılmamıştı bile.

Yazıtlarda geçen şu ifade bunun en çarpıcı örneğidir:

“Türk budun yok olmasın diye gece uyumayıp, gündüz oturmayıp çalıştım.”

Bu cümle bir yöneticinin yalnızca halkına karşı olan sorumluluğunu değil, ayrrıca; bir milletin varoluş bilincini, devlet bilgisini ve tarih bilincini de gösterir.

Orhun Yazıtları yalnızca anıtlar değil; bir milletin kendisine, geçmişine ve geleceğine hitap ettiği medeniyet bildirgeleridir. Tonyukuk, Bilge Kağan ve Kül Tigin yazıtları politik ve kültürel manifestolar ve aynı zamanda tarihi belgelerdir.

Göktürkler sıklıkla “göçebe” olarak tanımlansa da bu durum onları ilkel ya da yazıdan uzak bir toplum olarak göstermek anlamına gelmemelidir. Göktürkler, merkezi bir düzene, köklü bir ordu teşkilatına, yazılı bir yasaya ve son derece gelişmiş elçilik ve iletişim sistemlerine sahip bir devletti.

Bu nedenle Göktürkler'in yazı kullanımı yalnızca 8. yüzyıldan itibaren başlayan teknik bir başarı olarak ölçülemez, bin yıllık toplumsal ve kültürel zenginliğin bir yansıması olarak değerlendirilebilir.

Yazı kullanımının sınırlarının ötesine geçen bir durum, kültürel, toplumsal ve entelektüel gelişiminin çok çok geçmişte başladığının sessiz kanıtıdır. Yazı, yaşamın başlangıcı değil, zihinsel birikimin görünür hale gelmesidir.

Bu şekilde değerlendirildiğinde Göktürk alfabesinin ve Orhun Yazıtları'nın tarih sahnesindeki konumu çok daha derin ve zengin bir anlam kazanır.

Kırklar meclisi seni dışlasın,
Ulu Ruhla seni lanetlesin,
Tanrı'nın ışığı senden ebediyen çekilsin!

Yaşarken ölü gibi gez,
Soyun utançla anılsın,
Ve bil ki…
Sen Türk’ün lanetinde sonsuza dek tutsak kalasın!

Töre’ye ihanet edenin hanesi harap,
Türk’ün alın terine göz dikenin kökü kurusun!

Geceleri uykun kaçsın,
Düşlerinde şehitlerin gözü seni izlesin,
Her sabahın Türk’ün zaferiyle doğsun,
Senin dünyan ise karanlık bir mezar gibi kalsın!