Doc: https://shorturl.at/XE7gZ ݁ ˖Ი𐑼⋆
มือที่เชยหน้ากากกลับจรดลำตัว หล่อนเอียงคอได้องศา รวบผมที่ปรกลงมาเบี่ยงพาดหลังบ่า ส่งยิ้มละไมไร้สิ่งบดบัง
"คงอย่างนั้นนะคะ"
สาวเจ้าหลุบตาต่ำก่อนเงยขึ้น ดูท่าทางที่เธอมองว่าน่าเอ็นดู คงยิ้มเล็กแววตาครุ่นคิด
"เมื่อครู่ทางนั้นพูดว่าจำได้แค่ชื่อ ฉันเองก็เหมือนกัน"
"โคอิบุจิ บิเอย์ค่ะ"
มือที่เชยหน้ากากกลับจรดลำตัว หล่อนเอียงคอได้องศา รวบผมที่ปรกลงมาเบี่ยงพาดหลังบ่า ส่งยิ้มละไมไร้สิ่งบดบัง
"คงอย่างนั้นนะคะ"
สาวเจ้าหลุบตาต่ำก่อนเงยขึ้น ดูท่าทางที่เธอมองว่าน่าเอ็นดู คงยิ้มเล็กแววตาครุ่นคิด
"เมื่อครู่ทางนั้นพูดว่าจำได้แค่ชื่อ ฉันเองก็เหมือนกัน"
"โคอิบุจิ บิเอย์ค่ะ"
จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะรับฟังหรือไม่
"ฉันรู้ว่าเราตายไปแล้ว ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังเต้นอยู่ ระบบประสาทรับรู้ความเจ็บปวดยังทำงาน—อย่างน้อยก็ของฉัน ทดลองดูแล้วล่ะ"
"หากสมมติฐานของฉันถูกต้อง พวกเราอยู่ในสภาวะที่เหมือนกับมีชีวิตทุกประการค่ะ ง่วงได้ เจ็บได้ หิวได้"
"คงเพราะงั้น ที่นี่ถึงมีผัก" สุดท้ายก็วนมาตอบคำถามเริ่มแรก
จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่ได้สนว่าอีกฝ่ายจะรับฟังหรือไม่
"ฉันรู้ว่าเราตายไปแล้ว ถึงอย่างนั้นหัวใจก็ยังเต้นอยู่ ระบบประสาทรับรู้ความเจ็บปวดยังทำงาน—อย่างน้อยก็ของฉัน ทดลองดูแล้วล่ะ"
"หากสมมติฐานของฉันถูกต้อง พวกเราอยู่ในสภาวะที่เหมือนกับมีชีวิตทุกประการค่ะ ง่วงได้ เจ็บได้ หิวได้"
"คงเพราะงั้น ที่นี่ถึงมีผัก" สุดท้ายก็วนมาตอบคำถามเริ่มแรก
ถึงไม่ชอบใจกับแววตาไม่เป็นมิตรนักนั่น แต่คำตอบกลับในรูปแบบคำถามทำเอาถูกใจเสียจนยอมมองข้ามมันไป
หล่อนรวบกระโปรง ทิ้งตัวลงนั่งที่ไม่ไกลเหมือนอยากจะคุยกันต่ออีกสักหน่อย
(+)
ถึงไม่ชอบใจกับแววตาไม่เป็นมิตรนักนั่น แต่คำตอบกลับในรูปแบบคำถามทำเอาถูกใจเสียจนยอมมองข้ามมันไป
หล่อนรวบกระโปรง ทิ้งตัวลงนั่งที่ไม่ไกลเหมือนอยากจะคุยกันต่ออีกสักหน่อย
(+)
[ หลังพิธีปฐมนิเทศ | โรลเปิด ]
“ตรงนั้นน่ะ"
"ยังมีลมหายใจอยู่หรือเปล่าคะ”
เด็กสาวแปลกหน้าทักทายประหลาด
เพราะไม่รู้จึงเกิดคำถาม จึงใฝ่หาคำตอบ เป็นความสงสัยตามสัญชาตญาณของมนุษย์ ทั้งคุณและหล่อนต่างมาเดินสำรวจพื้นที่แปลกตา
ด้วยดวงตาหยียิ้ม เธอสังเกตคู่สนทนา เหมือนกับกำลังประเมิน หรือไม่ก็ตั้งสมมติฐานบางอย่างอยู่