เขาเอียงคอสงสัย แต่เมื่อเวลาผ่านไปดาร์ลีนก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไร ...ใช้เวลานิดนึง...

"คุณจะบอกว่าผมเหมือนหมานี่เอง ..
อย่างน้อยก็น่ารักนะครับ" เขายิ้ม เพราะไม่ได้แย่อะไรนี่นา น้องหมาน่ารักจะตาย

"แล้วมีคนเคยบอกไหมว่าคุณเหมือนแมว บางตัวชอบเดินเชิ่ดหน้า ชอบทำหน้านิ่งด้วย เหมือนคุณ"

แบมือขอแว่นคืน

“ อ่ะ.. ขอโทษครับห้ามใจไม่ไหว ”

/ถอยออกมา

/ยื่นมือให้ดมๆก่อน

/เดินถอยกลับมา

“ ถ้างั้นทำความรู้จักก็น่าจะกินได้นะครับ ”

/ทำหน้าจริงจัง

“ ชื่ออะไรเหรอครับ ? ”

( ผมแอบเลี้ยงโลมาไว้หลังบ้าน )

( ไม่มีปราสาทนะครับ มีแต่บ้านพักตากอากาศริมหาดจะไปไหมครับ /วิ้ง )

!

/ก้มหัวขอบคุณ

“ เอ่อ..แต่คุณแม่ไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้าน่ะครับ..”

/ก้มหัวอีกที /ยื่นคืน

/วิ่งหนีเลิ่กลั่กๆ

( เค้าขอโทษ555555555555655 )

/ขับจักรยานผ่านไป

/เลี้ยวกลับมา

/เอาหน้าจุ่มพุงแงว

/มองซ้ายมองขวา

? /ชี้ตัวเอง

( ดีใจที่ชอบนะคะ ไว้มาเล่นกันได้เสมอเลยค่ะ ! 🫶🏻 )

( จริงๆ แล้วผมเป็นเจ้าชายเงือก อย่าบอกใครนะ )

?

นาลูเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวา พึ่งย้ายมาที่นี่ก็ถูกจ้องเขม็งเสียแล้ว ทำอะไรผิดไปมั้ยนะ 💦

ก่อนจะไม่เห็นใครใกล้เคียงรอบข้าง แล้วจึงชี้นิ้วไปที่ตนเองเชิงงงงวย ผมเหรอ..?

ทว่าก็ส่งยิ้มกลับให้แบบซื่อๆ ปนความเงอะงะเล็กน้อย

มืออีกข้างถือกาแฟ Flat White ที่เขากะจะซื้อมาฝากอีกคนเพราะรู้ว่าเจ้าตัวดื่มกาแฟอันนี้…แต่ถ้าไม่เอาก็คงดื่มเอง

“Afternoon. I got you coffee. Flat White.”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ย แต่ไม่ได้แทรกบทสนทนาอย่างไร้มารยาท เขารอจนกว่าดวงตาสีฟ้าคล้ายน้ำทะเลจะหันมาให้ความสนใจหรือว่าเพราะยืนจนดูน่ารำคาญเลยต้องหันมาคุยก็ไม่ทราบ

CMS ทิพย์วารี เหน่ย