นายจะเห็นเพื่อนโบรหันมาถามอย่างอึมครึม ใบหน้าเคร่งเครียดไม่รับแขก

"นายทำโจทย์เสร็จรึยัง?"

(อ่ะเจ๊ย ขอบคุณค่า > < )

"มาชมขนาดนี้ อยากได้อะไรจากฉันรึเปล่าล่ะเนี่ย"
แบงส์ตอบกลับทีเล่นทีจริง มองสบตาตอบตรงๆ ตามนิสัยคนที่ไม่เคยหลบสายตาใคร

แต่ไหนๆ ก็มีคนมาช่วยยอแล้ว

"ไหน ฉันหล่อแค่ไหน"

ก็ต้องไปให้สุด!

เดินตามมาตั้งแต่แรกแล้วทั้งที่ไม่ได้ถูกชวน

เมื่อแมตตี้หันมาก็จะเจอเจ้าแบงส์ยืนยิ้มหน้าซื่อในระยะประชิด ใกล้เกิ๊น ตามประสาคนที่ไม่ค่อยรู้จักเรื่องอย่างพื้นที่ส่วนตัว

"ไปดิป่ะ ทำเป็นปากแข็ง จริงๆ ก็อยากไปกินข้าวด้วยกันนี่" หัวเราะหึๆ

"เธอก็ดูอนิเมะงั้นเหรอ" ถามกลับด้วยความกระตือรือร้น พอกริ่งดังก็เก็บสมุดยับๆ ใส่กระเป๋าสะพายขึ้นบ่า

และดูเหมือนการหมดคาบเรียนจะไม่ทำให้เขาหยุดคุยกับเธอ

"เรื่องนี้! เธอเคยดูยัง"

หน้าจอมือถือที่มีอนิเมะเรื่องที่ว่าถูกยื่นให้เธอดู มันเป็นเรื่องที่เก่าและค่อนข้างดัง หมอนี่แค่อาจจะตามเทรนด์ช้ากว่าชาวบ้านเขาหน่อย

และดูเหมือนแบงส์จะกำลังรอให้เธอลุกไปกินข้าวด้วยกันกับเขานะ

"หนึ่ง คือนายหลอกฉัน" ชูหนึ่งนิ้ว

"สอง เพราะฉันตกใจเลยหิวกว่าเดิม" ชูสองนิ้ว

"สาม ฉันยังไม่มีเพื่อนไปกินข้าวด้วยพอดี เพราะงั้นนายนี่ล่ะ ไปกับฉันซะดีๆ" ยิ้มกวนๆ ใส่

"นิดหน่อยไม่เป็นไรน่า" โบกไม้โบกมือ อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้คุยเสียงดังจนรบกวนคนอื่นๆ เสียหน่อย

คิดโดยคนที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าอาจารย์กำลังจ้องเขาเขม็งอยู่จากหน้าห้อง

"อยู่เกรดไหนล่ะนายน่ะ ชื่ออะไร"

จากรอยยิ้มหนุ่มเจ้าเสน่ห์ก็เปลี่ยนทรงทันทีเมื่อถูกเปลี่ยนเรื่อง แบงส์ยิ้มแหะ กลับมาเป็นเจ้าจอมขี้เล่นตัวกวนเหมือนเดิม

"ไปเจออนิเมะสนุกๆ มาเลยนอนดูจนเช้า" สารภาพตามตรง

"แต่มานอนที่โรงเรียนก็ได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อยู่แล้ว" (??)

หน้าเหวอ นี่เขาหลับเลยเวลาพักเที่ยงอันแสนมีค่าไปงั้นเหรอ
แบงส์รีบหยิบมือถือมาเช็คเวลา แล้วก็พบว่าถูกหลอก

"ตกใจหมด นึกว่าต้องอดข้าวไปถึงเย็น" ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกับเสียงท้องร้องโครกคราก

"เลี้ยงข้าวฉันเลยนายอ่ะ" ยื่นมือไปใช้กำปั้นชกแขนอีกฝ่ายเบาๆ สนิทกันมั้ยก็ไม่รู้แต่ก็ทำตัวเหมือนสนิทไปแล้ว

ดวงตาหลุบมองตามเนื้อผ้า ก่อนจะกลับขึ้นมาสบตากับเธอต่อ

"ฉันนอนหงายก็ได้นะ จะได้นอนมองหน้าเธอไปด้วยได้ไง"

พิสูจน์ความแพรวพราวให้ดูสักหน่อย

"ข้ออ้างเยอะจังน้า~" น้ำเสียงยียวนชวนให้หมั่นไส้เหลือเกิน

โครกคราก—เสียงซาวน์ประกอบที่ดูเหมือนจะไม่มีผลต่อการแอคหล่อของแบงส์

"แต่จะเชื่อเธอก็ได้ เพราะฉันใจดีแบบนี้ล่ะ" นั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ

เดาะลิ้นหนึ่งที

"พูดจาถูกใจ" เข้าทางคนบ้ายออย่างแบงส์
"ปากหวานแบบนี้อยากได้อะไรรึเปล่าเนี่ย"

หาวหวอด ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงคุยกับคนนอกหน้าต่างทั้งที่อาจารย์ก็ยังสอนอยู่

หน้าตาเฉย

(ได้เลยฮะ 🫡)

หัวเราะฮึๆ กับคำตอบ

"ก็สบายดีแหละ ถ้าไม่ติดว่าตื่นเพราะหิว" หาวหวอด ลุกขึ้นมานั่งตัวตรงพร้อมกับสางเส้นผมยุ่งๆ ให้เข้าทรง

"ใกล้เลิกยัง"

(ขอบคุณค้าบบบ > < ไว้มาเล่นกันน้า)

(หยิกแก้มเราบ่อยละ ขอหยิกแก้มเทอบ้างได้ป้ะ 🤏)

กำลังยิ้มเคลิ้มเลย แล้วความฝันก็สลายราวกับฟองสบู่แตกโพล๊ะ

"อะไรกัน- มาให้ความหวังกันแบบนี้ เสียใจนะเนี่ย"

แบงส์ยิ้มกว้าง ขำนิดหน่อย ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่โทนน้ำเสียงก็แสดงออกชัดเจนดีว่าเจตนาหยอกล้อไม่ต่างกัน

"นึกว่าเธอจะเป็นคนเรียบร้อยๆ เสียอีก ขี้เล่นเหมือนกันนะ"

"โอ๊ย"

มันก็ไม่เจ็บแต่ก็ร้องโอ๊ยไว้ก่อน

เดินมาดีๆ อยู่ๆ ก็มีใครโยนอะไรมาใส่ มือทันรับก้อนขยุมก็มองมันสลับกับเจ้าของที่มา

หรือว่า

....

จดหมายรัก!!!

ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร พอรีบแก้ตัวแบบนี้มันยิ่งทำให้น่าสงสัย

"ก็มีคนทั้งห้องให้มอง แต่เธอก็ยังมองฉันนี่"

นั่งเท้าคางหยอกกับเธอสักหน่อย เบลอเสียงท้องร้องของตัวเองไปเพราะนี่คือช่วงเวลาแห่งการหว่านเสน่ห์ใส่สาวสวย

แบงส์ยืดตัวขึ้นนั่ง หาวหน่อยๆ ก่อนจะจัดการจัดทรงผมยุ่งๆ ให้เข้าที่

ก่อนจะยกแขนข้างหนึ่งขึ้นเท้าศอกกับโต๊ะ มือรองคาง มองเธอตอบด้วยสายตาหวานหยดและในท่าคล้ายเดียวกัน

"ก็ได้อยู่ ฉันไม่ถืออยู่แล้ว" ยิ้มแป้น เดาได้ยากว่าเขาคิดจริงหรือเล่นกันแน่

o O ( แอบชอบเราสินะ )

(เขาสวยมากเลยค่ะ แง 😭🧡)