Merry Christmas na kub🎅🏻🎄

เสียงดากะมีเอกลักษณ์มากกก ไม่เหมือนใครเลยคับ กอด ๆ ดากะนะ🫂🫂🫂

สุดท้ายแล้วคุรามะก็ต้องจำยอมนั่งอยู่นิ่ง ๆ บนอ่างล้างหน้า ในนารูโตะมาแปรงฟันให้ตัวเองด้วย

'แม่งเอ๊ย! นี่ถ้าไอ้เวรชูคาคุ กับไอ้พวกที่เหลือรู้ว่าเราต้องมานั่งให้ไอ้เด็กนี่แปรงฟันให้นะ มีหวังได้โดนล้อตายห่าเลย

หงุดหงิดโว้ย!' แต่คุรามะก็ทำได้เพียงแค่กรีดร้องขึ้นมาอยู่ภายในใจเท่านั้น (287)

อีกาฝูงหนึ่งจึงเริ่มบินกระจายตัวไปทั่ว โดยที่เป้าหมายของพวกมันนั้น ก็คือการที่จะต้องหาตัวของซาสึเกะให้เจอ

ส่วนเรื่องโทบิ อิทาจิก็ไม่ได้คิดที่จะปล่อยผ่าน เพราะเจ้าตัวเชื่อในความรู้สึกของตัวเองที่มันกำลังกู่ร้องขึ้นมามากกว่าสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า (261)

"นี่นารูโตะ กาอาระฝากฉันให้ดูแลนายเป็นอย่างดี เพราะฉะนั้นนายไม่ต้องเกรงใจเลยนะ ถ้าอยากลองทำอะไร ก็บอกฉันมาได้เลย" อิรุกะพูดขึ้นมาหลังจากที่ตัวเองกับคนเด็กกว่าก้าวเท้าผ่านประตูใหญ่ของหมู่บ้านนี้เข้ามาได้แล้ว

นารูโตะที่พอได้ยินแบบนี้แล้ว เจ้าตัวจึงเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจ ก่อนที่จะพูดออกไปว่า

"ผมอยากไปกินซูชิสายพานครับพี่อิรุกะ!" (192)

อิรุกะที่เห็นว่ามีเวลาอยู่ไม่มาก เจ้าตัวจึงยอมทำตามในสิ่งที่คนเด็กกว่าพูดออกมา

"แล้วกาอาระจะมาเอาจดหมายยังไง?"

"แค่มีทราย ผมก็สามารถควบคุมให้มันมาถึงมือผมได้แบบสบาย ๆ แล้วผมก็จะส่งเงินกลับไปให้คุณด้วย

ขอร้องว่าอย่าปฏิเสธเลย เพราะผมอยากให้นารูโตะได้ชีวิตตามใจตัวเองได้อย่างเต็มที่ โดยที่ไม่ต้องมีเรื่องเงินมาเป็นอุปสรรค" (178)

สีหน้าของคุณในตอนนั้นกับในตอนนี้ มันก็แตกต่างกันแบบลิบลับเลย

คุณในตอนนี้ดูมีความสุขมากกว่าตอนนั้นอีกนะ แล้วอีกอย่างการที่ออกมาอยู่กับนารูโตะ เพื่อช่วยให้เจ้าหมอนั่นมีแรงใจที่จะใช้ชีวิตต่อไป

ฉันก็คิดว่าคุณไม่ได้ทรยศหมู่บ้านอะไรเลย เพราะคุณก็แค่เลือกชีวิตของเจ้านั่นขึ้นมาเป็นอันดับ 1 ก็เท่านั้นเอง" (165)

คุรามะตัวจิ๋วพูดออกมา ซึ่งตัวนารูโตะเองก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไร

แต่กับอิรุกะนั้น เจ้าตัวรีบผละอ้อมกอดออกมา แล้วพยายามมองหาเจ้าของเสียงเมื่อกี้นี้ จนอิรุกะหันมาเจอกับสิ่งที่นารูโตะกำลังกอดเอาไว้อยู่

"นี่แกไม่ใช่ตุ๊กตาหรอกเหรอ!!!" อิรุกะร้องขึ้นมาอย่างตกใจ

คุรามะจึงพูดสวนกลับไปทันทีว่า

"แล้วตุ๊กตาบ้านแกมันปล่อยจักระออกมาได้แบบนี้ป่ะ?" (152)

"หลังจากนี้ไม่ว่านายจะตัดสินใจที่จะทำอะไรนะนารูโตะ ฉันก็พร้อมที่จะไปกับนายด้วยจริง ๆ"

"นี่ครูอิรุกะจะบ้าไปแล้วรึไง! เดี๋ยว---

"ช่างหมู่บ้านมันไปเถอะนารูโตะ ร่างแยกของฉันที่ปล่อยทิ้งเอาไว้กับพวกคุณคาคาชิ มันก็ใกล้ที่จะถึงขีดกำจัดแล้ว

รีบไปกันเถอะนะ ก่อนที่พวกเขาจะตามเราทัน" (135)

ส่วนโนอาเองก็ไม่รู้จะช่วยไคเซอร์ยังไงเหมือนกัน เพราะตอนนี้โนอาก็ยังถูกเอโกะตามจิกและตั้งตัวเป็นศัตรูไม่เลิกอยู่เหมือนกัน

ผ่านไปเกือบ 2 ปี

เรโอะกับอิซางิได้แต่งงานกัน และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

[THE END of REO's route]

(272)

แล้วถึงค่อยถามพี่สาวตัวเองออกไปอีกครั้งว่า

"แล้วตอนนี้มีข่าวอะไรเพิ่มเติมไหม?"

เทมาริดูลำบากใจที่จะตอบออกไปจนกาอาระสังเกตได้ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เลือกที่จะตอบออกไปตามตรงอยู่ดี

"ยังไม่มี ทีมค้นหาที่โฮคาเงะส่งไป แทบจะไม่เจอร่องรอยของนารูโตะเลย" (95)

"ไอ้พวกนี้นี่! มันน่าโมโหจริง ๆ เลย!

ฉันเองก็อยากเจออิซางิเหมือนกันนะเนส อยากขอบคุณ อยากบอกอะไรหลาย ๆ อย่างด้วย

โอ๊ย! เป็นเพราะโนอาคนเดียวเลยเนี่ย ที่ทำให้เรื่องมันวุ่นวายขนาดนี้

ไม่งั้นป่านนี้ฉันก็ขอมันแต่งงานไปล่ะ!" (205)

"เปล่า ฉันโอเคดี พอดีมีงานที่บริษัทให้คิดนิดหน่อยน่ะ นายไปกินต่อเถอะอิซางิ"

ในตอนนั้นเรโอะกับคนอื่น ๆ ก็คิดว่าอิซางิคงจะเดินกลับมานั่งกินเหมือนเดิม แต่อิซางิกลับทำในสิ่งที่ตัวเรโอะเองก็รู้สึกตกใจอยู่เหมือนกัน

"สู้ ๆ นะ ฉันเป็นกำลังใจให้" ว่าแล้วอิซางิก็จับใบหน้าของเรโอะให้อยู่นิ่ง ๆ ก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มอีกฝ่ายฟอดใหญ่เลย... (195)

จนยานอนหลับต้องกินเพิ่มกลางดึกอยู่ทุกคืน

ฉันก็เลยคิดว่าถ้ามีนายมานอนอยู่ข้าง ๆ กัน ฉันก็คงจะไม่ฝันร้ายอีกต่อไป"

[ปัจจุบัน]

'มันน่าอิจฉาตรงไหนวะ! ฉันติด brother zone อยู่เนี่ย!

ฉันขอให้พวกแกติด zone กันทั้งหมดเลย

ติดจนไม่กล้าจีบแบบฉันเนี่ย!!!' (185)

เสมือนกับว่ามีชิ้นส่วนที่สำคัญหลุดหายไป

ในตอนแรกรินก็ยังปฏิเสธใจตัวเองอยู่ทุกวินาที แต่สุดท้ายแล้วรินก็ต้องยอมรับความรู้สึกนี้ที่มีต่ออิซางิในที่สุด

'มาทำให้ฉันชอบ แล้วแกก็หายหัวไป มันได้เหรอวะ!' รินร้องตะโกนขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เพราะไม่ว่าจะทำยังไง รินก็ยังคงตามหาอิซางิไม่เจออยู่ดี (122)

"10 ชั่วโมงยังไม่พอเลยอิซางิ ฉันคิดถึงนายมากแบบมาก ๆ เลยเนี่ย" จิงิริพูดสวนกลับไป ก่อนที่จะขอให้อิซางิมาถ่ายรูปคู่กัน

"ฉันยังไม่ลงตอนนี้หรอก เดี๋ยวรอให้เรโอะพานายกลับไปก่อนแล้วค่อยลงอวดไอ้พวกนั้น"

"ขอบคุณนะจิงิริ" แล้วหลังจากนั้นจิงิริก็กดถ่ายรัวเสียยกใหญ่ กะว่าตัวเองได้ภาพไปอวดคนพวกนั้นหลายร้อยภาพอย่างแน่นอน (114)

ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาไกเซอร์

นางิเองก็เช่นเดียวกัน ที่พอได้รู้ว่าอิซางิเลิกเตะบอลไปแล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกว่าชีวิตของตัวเอง มันดูไร้จุดหมายไปหมด

ขนาดเรโอะลากมาฝึกที่สโมสรด้วยกัน นางิก็ยังไม่หายซึมอยู่ดี

"ไปกินข้าวกันนางิ ถ้าคราวนี้ยังปฏิเสธอีก ฉันจะจับยัดแล้วนะ" (6)