Şehirde herkes konuşmayı bıraktı. Yasa gereğiydi.

Konuşanların dili sabaha karşı toplanıyordu.
Bedaliza, konuşmamak için içinden şiirler ezberliyordu.

Bir sabah, aynada dili duruyordu ama gözleri konuşmaya başlamıştı.

Ertesi gün aynası kayboldu.