#myphai R18 นิดหน่อย
“อ๊ะ เดี๋ยวก่อน” เสียงครางระเส่าปลุกเร้าอารมณ์ดังขึ้นสลับกับเสียงเปียกชื้น วีรบุรุษผู้กอบกู้หอบหายใจมือทั้งสองกอบกุมบ่ากว้างของไมเดนเพื่อนร่วมรบ หลุบตาลงในยามที่ของแข็งเสียดแทงเป็นจังหวะในร่างกาย

ท้ายที่สุดหมอกับคนไข้ก็สลับหน้าที่กันจนได้

หลีหลุนนั่งมองหมอประจำตัวที่นอนจับไข้อยู่ที่ขอบเตียงเงียบๆ ถึงจะโดนแกล้งเอาจนโกรธก็เถอะ แต่เห็นแก่ความเป็นห่วงที่วิ่งตามหาเขาทั้งคืนจริงๆก็หายโกรธไปนานแล้ว

เป็นมนุษย์ที่แปลกมากจริงๆ กลัวต้นไม้จับไข้เพราะตากฝน

“ฉางเฟิง ข้าจะไปซื้อยา”

“เจ้าบอกว่าตนเองเป็นปีศาจ เช่นนั้นลองใช้พลังพิสูจน์ตนเองให้ข้าดูถึงยินยอมเชื่อถือเป็นอย่างไร นั่น หน้าต่างบานนั้นเสกให้ปิดได้หรือไม่?”

หมอจำเป็นเอ่ยอย่างขอไปทีพลางมองบุคคลคุ้นตาที่พยามวาดมุทราแต่กลับไม่อาจสร้างอภินิหารออกมาได้

มือหยาบค่อยๆหยิบจับสมุนไพรพอกทารอยแผลไฟไหม้เหวอะหวะตามท่อนแขนและขาของอีกฝ่ายอย่างประณีต

ช่วงแรกที่ได้สติกลับมาหลีหลุนพบว่าตัวเองนอนอยู่ในกระท่อมบนโลกมนุษย์

บาดเจ็บ อ่อนแอ แม้แต่พลังปีศาจในกายก็เบาบางจนแทบไม่เหลือ

หากแต่จอมปีศาจไม่สำนึกเสียใจกับเรื่องนี้ อย่างไรเสียมันก็ได้มอบสิ่งที่มีให้กับคนที่ต้องการมอบให้ไปจนหมดแล้ว

ให้จูเยี่ยน เพื่อให้พลังนี้ช่วยคุ้มครองดูแล

ให้จั๋วอี้เฉิน เพื่อฝากฝังจูเยี่ยนและต้าฮวง

จากนั้นจึงพาตัวเองเข้าสู่ความตาย เพื่อปิดจบบทละครชีวิตที่แสนทรมาน

เพราะข้าชั่วช้า หรือเพราะข้ารักเจ้า...
#ฟิคจรอนันต์