“เอาน่า ถ้ามันขาดฉันจะรับผิดชอบเองเป็นไง?”
เธอเสนอด้วยน้ำเสียงซุกซน ใบหูสีน้ำตาลกระดิกไปมาอย่างตื่นเต้น
“ฉันจะเอากลับบ้านแล้วแปรงขนให้ทุกวันเลย!”
“เอาน่า ถ้ามันขาดฉันจะรับผิดชอบเองเป็นไง?”
เธอเสนอด้วยน้ำเสียงซุกซน ใบหูสีน้ำตาลกระดิกไปมาอย่างตื่นเต้น
“ฉันจะเอากลับบ้านแล้วแปรงขนให้ทุกวันเลย!”
หางแมวสีน้ำตาลกวัดแกว่งอย่างมีความสุขเมื่อเธอได้พวงหางนุ่มฟูไว้ในอ้อมกอด ยังไม่วายเอาแก้มถูแถมเงยหน้ามาทำตาแป๋วใส่เจ้าของหางอีก
“เน่~ ลากฉันไปเรียนทั้งแบบนี้ได้ไหมอะะ”
หางแมวสีน้ำตาลกวัดแกว่งอย่างมีความสุขเมื่อเธอได้พวงหางนุ่มฟูไว้ในอ้อมกอด ยังไม่วายเอาแก้มถูแถมเงยหน้ามาทำตาแป๋วใส่เจ้าของหางอีก
“เน่~ ลากฉันไปเรียนทั้งแบบนี้ได้ไหมอะะ”
อะซุกิประกาศสงครามด้วยสายตาวาววับ นัยน์ตาสีฟ้าหดลงและขยายกว้างอย่างแมวเมื่อเจอเหยื่อ
ในเมื่อจับหูไม่ได้ เธอจึงก้มตัวต่ำและโจมตีหางสุนัขนุ่มฟูแทน!
อะซุกิประกาศสงครามด้วยสายตาวาววับ นัยน์ตาสีฟ้าหดลงและขยายกว้างอย่างแมวเมื่อเจอเหยื่อ
ในเมื่อจับหูไม่ได้ เธอจึงก้มตัวต่ำและโจมตีหางสุนัขนุ่มฟูแทน!
หูของอะซุกิลู่ลงเล็กน้อยเพื่อดูท่าทีของอีกฝ่ายซักพักว่าจะดุเธอเรื่องแต่งตัวไม่เรียบร้อยหรือไม่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ก็ยืดหลังตรงปกติ
“ตอนนี้ถ้าวิ่งไปก็น่าจะทันอยู่นะคะ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แข่งวิ่งไปโรงเรียนกันไหมล่ะคะ?”
หูของอะซุกิลู่ลงเล็กน้อยเพื่อดูท่าทีของอีกฝ่ายซักพักว่าจะดุเธอเรื่องแต่งตัวไม่เรียบร้อยหรือไม่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ก็ยืดหลังตรงปกติ
“ตอนนี้ถ้าวิ่งไปก็น่าจะทันอยู่นะคะ”
“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แข่งวิ่งไปโรงเรียนกันไหมล่ะคะ?”
สายตาของเจ้าแมวพลันเลื่อนไปที่เครื่องเล่นเพลงก็อีกฝ่าย ปลายหูสีน้ำตาลก็ดูจะลู่ลงเล็กน้อย
“โชคดีที่ไม่มีอะไรเสียหายนะคะ…”
ถ้าทำของคนอื่นพังมีหวังได้ทำงานชดใช้หนี้แหงๆ
สายตาของเจ้าแมวพลันเลื่อนไปที่เครื่องเล่นเพลงก็อีกฝ่าย ปลายหูสีน้ำตาลก็ดูจะลู่ลงเล็กน้อย
“โชคดีที่ไม่มีอะไรเสียหายนะคะ…”
ถ้าทำของคนอื่นพังมีหวังได้ทำงานชดใช้หนี้แหงๆ
แต่นอกจากเธอจะไม่ผ่อนความเร็วลงแล้ว ยังทำตาวาวแถมพุ่งเข้าใส่อย่างเต็มพิกัด!!
"NYA!!"
ปลายเท้าที่ยืดหยุ่นของมนุษย์แมวส่งเธอกระโดดขึ้นฟ้าก่อนที่จะถึงตัวดิงโก้อยู่ก้าวหนึ่ง และสถานที่ที่เธอจะลงจอดก็แน่นอน หัวของเป้าหมายยังไงล่ะ!
"วันนี้หูนายเป็นของฉันแล้วล่ะ!!!"
แต่นอกจากเธอจะไม่ผ่อนความเร็วลงแล้ว ยังทำตาวาวแถมพุ่งเข้าใส่อย่างเต็มพิกัด!!
"NYA!!"
ปลายเท้าที่ยืดหยุ่นของมนุษย์แมวส่งเธอกระโดดขึ้นฟ้าก่อนที่จะถึงตัวดิงโก้อยู่ก้าวหนึ่ง และสถานที่ที่เธอจะลงจอดก็แน่นอน หัวของเป้าหมายยังไงล่ะ!
"วันนี้หูนายเป็นของฉันแล้วล่ะ!!!"
อะซุกิล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นจากแรงปะทะ ทว่าพริบตาเดียวก็ลุกขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ เธอรีบปัดฝุ่นออกจากกระโปรงแล้วหันไปหาคนตรงหน้าทันที
”จ- เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?! ฉันชนแรงมากเลย“
คำถามนั้นถามด้วยความเป็นห่วง แต่ในน้ำเสียงกลับเจือความภูมิใจอยู่เล็กน้อยที่พิสูจน์ทฤษฎีโชโจมังงะสำเร็จ
อะซุกิล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นจากแรงปะทะ ทว่าพริบตาเดียวก็ลุกขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ เธอรีบปัดฝุ่นออกจากกระโปรงแล้วหันไปหาคนตรงหน้าทันที
”จ- เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?! ฉันชนแรงมากเลย“
คำถามนั้นถามด้วยความเป็นห่วง แต่ในน้ำเสียงกลับเจือความภูมิใจอยู่เล็กน้อยที่พิสูจน์ทฤษฎีโชโจมังงะสำเร็จ
“ฮ๊าย ไม่เป็นไรเลยค่ะ สบายมาก!”
เธอพูดพลางสำรวจอีกฝ่ายหากมีอะไรเสียหาย สังเกตเห็นชุดนักเรียนที่คุ้นเคยก็ยิ้มออกมา
“กำลังจะไปโรงเรียนเหมือนกันสินะคะ~“ เธอลืมเรื่องที่จะถามอีกฝ่ายว่าเจ็บตรงไหนไหมไปเสียสนิท
“ฮ๊าย ไม่เป็นไรเลยค่ะ สบายมาก!”
เธอพูดพลางสำรวจอีกฝ่ายหากมีอะไรเสียหาย สังเกตเห็นชุดนักเรียนที่คุ้นเคยก็ยิ้มออกมา
“กำลังจะไปโรงเรียนเหมือนกันสินะคะ~“ เธอลืมเรื่องที่จะถามอีกฝ่ายว่าเจ็บตรงไหนไหมไปเสียสนิท
ดูเหมือนว่าจะเจอคนแปลกๆเข้าแล้วสิ สมองน้อยๆของเจ้าแมวกำลังคิดว่าเล่นตามน้ำไปเป็นทางเลือกที่ดีจริงไหมนะ?
ดูเหมือนว่าจะเจอคนแปลกๆเข้าแล้วสิ สมองน้อยๆของเจ้าแมวกำลังคิดว่าเล่นตามน้ำไปเป็นทางเลือกที่ดีจริงไหมนะ?
“ย๊าาา!! ขอโทษค่ะๆ เจ็บตรงไหนไหมคะ?”
อะซุกิพลิกตัวกลับขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วแล้วถามโดยแอบยิ้มอยู่ในใจ สำเร็จ!
“ย๊าาา!! ขอโทษค่ะๆ เจ็บตรงไหนไหมคะ?”
อะซุกิพลิกตัวกลับขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วแล้วถามโดยแอบยิ้มอยู่ในใจ สำเร็จ!