//ขอบคุณผปค. @kzk-atelna.bsky.social 🙏

bit.ly/4q3DBkE

"เลือกได้เยี่ยมมากค่ะ คุณเอเท!" เด็กสาวตาเป็นประาย "ทั้งที่ขาหมึกมันไม่น่าแข็งแรงพอจะเคลื่อนที่แบบวิ่งได้.... มันต้องเป็น "จูเนียร์เดวี่โจนส์" แน่ๆ ค่ะคุณเอเท เราจะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้นะคะ คุณกิ๊บส์ เอ๊ย คุณเอเท!"

พอเห็นเจ้าหมึกนั่นชัดๆ อารินะก็นึกอยากหาหมวกกัปตันมาใส่ แล้วล้วงเข็มทิศที่ไม่ได้ชี้ทางทิศเหนือออกมาดูเท่ๆ ชะมัด

ไม่เป็นไร ไม่ได้ที่อยากได้
แต่ได้แนวๆ นี้ก็ไหวอยู่นะ...

"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีนะคะ ถือโอกาสเตรียมเสบียงไว้เพิ่มไปเลย" อารินะพยักหน้าหงึกหงัก

ส่วนในใจกำลังคิด ไม่สิ กำลังบอกท้องทะเล(?)ที่ไหนสักแห่งว่า ไหนๆ ส่งมาแล้ว ก็ส่งระดับเลวิอาธาน หรือไม่ก็ชิรานุยมาด้วยไม่ได้หรือไง....

"แต่ตอนนี้..." เธอกลับมาใส่ใจเบื้องหน้าที่กองทัพทะเลเคลื่อนมาใกล้เรื่อยๆ หนำซ้ำบางตัวยังบุกจู่โจม "...อย่างน้อยเราก็มีของให้พิสูจน์ได้นะคะ ว่าไหม?"

"ไม่หรอกค่ะ" หลังคิดตามอยู่อึดใจ อารินะก็สั่นหน้า "เรายังตัดความเป็นไปได้ว่ามันอาจจะเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ แมลง หรือแม้กระทั่งพืชไปไม่ได้หรอกนะคะ"

ว่าแล้วเธอก็ชายตามองหลายคนที่โห่ร้องว่า "ซีฟู้ดๆ" กับอีกหลากหลายเมนูด้วยแววเห็นใจเล็กน้อย

"เกิดจับได้แล้ว นึกว่าจะได้กินซาชิมิ แต่กลายเป็นสาหร่าย...คงน่าสงสารนะคะ"

ความห่วงใยที่มีมาดูจะส่งไม่ค่อยถึงนัก เพราะตอนนี้คนฟังกำลังหรี่ตาเพ่งพินิจ หมายใจจะหาสัตว์ประหลาดยักษ์ระดับมอธ-ตู้ด- หรือไม่ก็มหันตภัยมีชีวิตอย่างอื่นแทน ลำพังแค่ปลาขาตะขาบ(?) ดูจะไม่พอให้เธอตื่นเต้นจริงๆ

ไม่นับที่ว่า...

"คุณเอเทคะ พวกนี้เป็นสัตว์ทะเล แต่บิน(?)มาไกลขนาดนี้ น้ำบนตัวมันจะแห้ง แล้วจะส่งผลกระทบต่อความสดมันไหมคะ?"

"ถ้าแบบนั้นก็จะไม่ใช่อาหารทะเลแล้วรึเปล่าคะ?"

นัยน์ตากลมโตใสแจ๋วที่มองมาทอประกายแบบที่เคยเห็นมาหลายครั้งหลายหน และทำให้อารินะรู้ว่าต้องทำเช่นไร

"อาหารทะเลน่ะค่ะ" เธอแปลข้อความ "ทุกคนกำลังดีใจที่อาหารทะเลดูเหมือนจะโผล่มาร่วมเทศกาลกับพวกเราอยู่ค่ะ"

ปากอธิบาย แต่ก็อดแอบถอนใจกับตนเองไม่ได้....

ต่อให้มองจากตรงนี้ เธอก็เห็นอย่างชัดเจนว่าที่โผล่มาไม่มีไซส์ไหนพอจะเทียบกับหนังสัตว์ประหลาดได้เลย

น่าเสียดาย...

(สรุปคือไม่ได้ผลอยู่ดี….)

และขอบคุณ @kzk-atelna.bsky.social ที่ขยันมาลากคนเจ็บ (…..)

(9)

“ที่สำคัญ...” เธอถอนหายใจเล็กน้อย “อย่าลืมว่าฉันอยู่สีขาว คนละสีกับคุณเอเทนะคะ”
.
.
.
“เอเทเผลอลืมอีกแล้วอ่ะ!”
Fin.(?)

//แก้ต่างค่ะ ลูกสาวดิฉันไม่ใช่สปาย

(8)

ปฎิเสธการเรียกร้องที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของสาวน้อยตรงหน้า กับสายตาเชือดเฉือนที่ยิ่งเติมไฟให้อยากยั่วประสาทของเด็กหนุ่มไม่ลงจริงๆ

เพียงแต่...

“เผื่อลืมไปอีกนะคะ คุณเอเท ฉันยังบาดเจ็บอยู่ค่ะ...” อารินะกางแขนออก เป็นเชิงให้ดูชุดที่อย่าว่าแต่จะเป็นแบบฟอร์มของสีเลย กระทั่งสีที่ตนสังกัดยังไม่มีด้วยซ้ำ

(7)

“เอเทกำลังจะมาชวนอารินะไปเล่นอะไรด้วยกันสักหน่อย กีฬาสีทั้งที ต้องทำอะไรสนุกๆ สิ!”

มุมปากของอารินะกระตุก บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าระหว่างคนที่จงใจไล่ซึ่งหน้าอย่างมอร์ทริด กับคนที่ใส่ใจแค่เรื่องที่อยากฟังอย่างเอเทลน่า อย่างไหนน่าปวดประสาทกว่ากัน

ถึงอย่างนั้นก็น่าสนุทั้งคู่อยู่ดี

รอยโค้งบนริมฝีปากคลี่ออกกลายเป็นรอยยิ้ม

(6)

หวังว่าคำพูดนี้จะช่วยบรรเทาบรรยากาศสีชมพูที่ไม่เข้ากับวันสิ้นโลก และวอลเปเปอร์(?)หัวใจที่กระเด้งกระดอนใส่เธอรัวๆ ลงเสียบ้าง

“ไม่พอใจก็ไปที่อื่นสิ” ฝ่ายชาย...มอร์ดทริด เอ็มเมอร์ผู้ทำตัวสมวัยเด็กหนุ่ม บอกอย่างไม่เบานัก บอกให้รู้ว่าไม่แยแสที่เธอจะได้ยิน

หรือที่จริงควรบอกว่า เขาอยากให้เธอได้ยินมากกว่า

“เมิร์ด อย่าพูดแบบนั้นสิ” เอเทลน่าบอก ก่อนเหลียวมาทางอารินะ

(5)

สีหน้าหงุดหงิดแกมเหนื่อยหน่ายทำให้ร่างเล็กหันไปยู่ปากใส่ ขณะส่งเสียงฟ้องพฤติกรรม “ใจร้าย” ของร่างสูงกับเธอต่อ

ถึงไซส์จะไม่ใช่สัตว์ประหลาด ทว่าความน่าสนใจ....กลับยิ่งกว่าตัวประหลาดที่ผ่านมาในหลายเดือนนี้เสียอีก

ถึงอย่างนั้น....
“อยากให้เกรงใจคนโสดกันบ้างนะคะ...” อารินะอดแทรกไม่ได้

(4)

น่าเสียดายนิดหน่อย ที่เงาร่างทองคำ(?)สีสะดุดตานั้นไม่ใหญ่นัก

ว่ากันตามจริงเจ้าหล่อนถือว่าเตี้ยกว่ามาตรฐานสัตว์ประหลาด(?)ไปโข เพียงแต่....

“ฟังนะ อารินะ เมิร์ดน่ะ....”
เพิ่งจะเริ่มได้แค่นี้ ร่างสูงของคนที่ก้ำกึ่งระหว่างความอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม กับความคมกริบในดวงตาแบบชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามา…ดวงตาที่หรี่มองมาทางเธอฉายแววอันตรายกึ่งเตือน ก่อนอ่อนลงเมื่อเลื่อนไปทางร่างเล็กๆ

(3)

ประกายที่ลอดระหว่างช่องว่างของนิ้วมือ ดวงตาที่ไร้แสงสว่างสอดส่องมืดมิดลงเล็กน้อย ขณะพึมพำ

“หรือว่าจะมียานบินมาก่อนกันนะ ....แต่ถ้าเป็นไปได้อยากได้หุ่นยักษ์ หรือไม่ก็สัตว์ประหลาดดีไซน์สวยๆ หน่อยแฮะ เอาเป็นทรงใกล้มนุษย์มันน่าเบื่อ.....”

“อารินะ! มาอยู่นี่เอง” ภาษาต่างแดนที่คุ้นชินดังแว่วขัดความคิด พร้อมเงาสีทองที่พุ่งวาบเข้ามา

(2)

“.....” ไม่ค่อยเหมือนวันสิ้นโลกแล้วแฮะ อารินะเปลี่ยนความคิด พลางทอดถอนใจ

แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่แทบไม่มีความแตกต่างไปจากอีกฟากของโลก ถึงที่นี่จะเป็นตะวันออก ที่นั่นคือตะวันตก แต่ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีฟ้าอยู่ได้อย่างน่าอัศจรรย์

“ตามปรกติ ต้องมีอะไรบางอย่างพุ่งลงมากลางงานแล้วแท้ๆ” เธอยื่นมือออกไป บังแสงอาทิตย์ให้หลงเหลือเพียงเสี้ยว