แว่วเสียงหึๆสองที

เขาหันกลับไปมองคนที่เพิ่งจะตื่น ไม่แน่ใจนักว่าคำถามนั้นคำตอบของเขาจะมีผลมากน้อยแค่ไหน

“ข้าก็เข้าใจคีอันอยู่ แต่ถ้าตัดเรื่องความสงสารไปก่อน ไข่มันจะไม่พกพาลำบากไปหน่อยเหรอ”

เรื่อวความเมตตาคีอันพูดไปแล้ว และเขาก็อาจจะพอเข้าใจคาเอลันที่อยากได้เสบียงเผื่อในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนเช่นนี้ด้วย

”แต่ก็แล้วแต่เจ้า ข้าไม่เชี่ยวชาญว่าอะไรกินได้ไม่ได้ คงไปตายเอาดาบหน้า“

”กลับไปหวังว่าจะได้ล้างตัวสักหน่อยนะ กลิ่นเจ้าเหมือนปลาค้างตลาดเลย“

ตบหลังคีอันที่สภาพมอมแมมเปื้อนเลือดดูไม่จืดไม่ต่างกับตนแล้วก็หันไปมองเพื่อนอีกคนว่าเรียบร้อยดีหรือยัง

“หินส่องแสงยังเหลือไหม ไปกันเถอะ”

[เก็บของพร้อมเดินทางกลับ]

เก็บสัมภาระลงห่อผ้าผูกข้างเอว เช็คความเรียบร้อยว่ามันจะไม่หล่นหายไประหว่างเดินทางกลับ

เขามองสีหน้าเพื่อนร่วมทางทั้งสองคน แน่นอนว่าเทียบกับก้าวแรกที่เริ่มทำภารกิจแล้วแทบจะหน้ามือเป็นหลังมือ

‘…มันก็แน่นอนอยู่แล้ว’

(อะแว้แว แอ้ะๆมาก55555)

“คาเอลัน!”

ตะโกนชื่อเพื่อนอีกคนที่กำดาบไว้ในมือ

ความเมตตาหนึ่งเดียวที่อาจจะให้กับมอนส์เตอรตัวใหญ่ที่บาดเจ็บขนาดนี้ได้อาจเป็นการดับลมหายใจให้มันนอนอย่างสงบไปเสีย

อัซฮันที่รอจังหวะซ้ำต่อจากอีกสองคนโดนหางของมันฟาดเฉียดๆไปหนหนึ่ง แต่ก็ดูเหมือนมันจะอ่อนแรงจากการโจมตีครั้งแรกที่พุ่งใส่คีอันไปมากแล้ว

กลิ่นคาวเลือดคาวซากสัตว์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ จนเด็กน้อยขมวดคิ้วย่นจมูกเล็กน้อย

เขาพยายามเหยียบหางมันให้อยู่นิ่งแต่มันลื่นเกินไป มีดในมือกรีดโดนด้านข้างแทน เขาพลิกข้อมือออกแรงกดปลายมีดยึดกับพื้น จนกลายเป็นส่วนหัวของมันที่สะบัดไปมา

ลูคัสที่น้ำตาไหลอาบสองแก้ม...เขามองหน้าเบรน่าก่อนจะเดินเข้าไปจับไหล่เบาๆ ...ก่อนจะบีบ

" เอาละ... จากที่ง่ายเกินมาสู่โหมดยากเกิน...แหละ"
" ผมว่าที่นี้คงไม่มีอะไร ซิก... ให้เราหาหรอก...ซิกๆ.. "

พอเข้าใกล้ถึงได้เห็นจุดโจมตีที่น่าสนใจ เพียงแต่ตอนนี้เขาต้องรอจังหวะซ้ำหลังเพื่อนจะดีกว่าเข้าใกล้ไปวัดกับมันคนเดียวโดยไม่รอใคร

มากันตั้งสามคนมันต้องดีกว่าทำอะไรคนเดียวอยู่บ้าง เป็นแค่เด็กสิบขวบหมาหมู่ดูบ้างจะเป็นไรไป

เมื่อเห็นมอนส์เตอร์ตั้งท่าจะโจมตีอัซฮันก็พุ่งพรวดจากที่ซ่อน ในหัวเด็กที่เคยเข้าร่วมการจู่โจมของกองโจรอยู่หลายครั้งเค้นสมองคิดในเวลาสั้นๆและเลือกคว้าคีอันออกมาทางด้านข้างให้พ้นทางโจมตีเสียก่อน

“คาเอลัน มันตื่นแล้ว! เข้ามาช่วยพวกข้าหน่อย!

ตะโกนบอกสถานการณ์ให้เพื่อนอีกคนรู้ มืออีกข้างที่กำมีดไว้แน่น พอมอนสเตอร์กระโจนถึงพื้นก็อาศัยจังหวะนั้นตวัดกรีดมีดด้านข้างลำตัวเป็นทางยาวประมาณหนึ่ง

(น้องเก่งมากกก🥺✨)

ดีที่ทุกคนพร้อมใจกันเงียบโดยอัตโนมัติ อ่านสายตาคีอันก็พอจะรู้เป้าหมาย แถมยังห้ามไม่ทันอีกต่างหาก เขาเลยเปลี่ยนไปหาทางหนีทีไล่รอ ส่งสัญญาณบอกคาเอลันด้านหลังให้รู้สถานการณ์ด้วย ให้คีอันค่อยๆย่องเข้าไปเงียบๆ

> ย่องไปหลบข้างผนังไม่ไกล
> มือกำด้ามมีดเผื่อต้องใช้ยามฉุกเฉิน
> ส่งสัญญาณบอกสถานการณ์ให้เพื่อนข้างหลัง
> อยู่เงียบๆไม่ส่งเสียง

จากสภาพทางและกลิ่นไม่น่าอภิรมย์ที่ผ่านมาทำให้เขาคิดในใจว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยแน่

แต่คีอันยังไม่หยุดสงสัยใคร่รู้เสียนี่ อัซฮันเลยหยุมหลังเสื้อเพื่อนร่วมทางไปทีหนึ่งเป็นการเตือนให้เขาลดเสียง ก็พอดีกับไม่ไกลจากปากทางก็เจอมอนส์เตอร์ตัวใหญ่เข้าจริงๆ

“ทางตันแล้วเหรอ?”

ประหลาดใจที่เพิ่งเดินมาไม่ไกลก็ตันแล้ว มองจากด้านนอกเขานึกว่ามันจะใหญ่กว่านี้อีกสักหน่อย

ก่อนไปช่วยคีอันดันหินอัซฮันเลยก้มลงเช็คน้ำว่าจะเอามาใช้อะไรได้ไหม แล้วก็เดินไปใช้ด้ามมีดเคาะๆคลำๆตามกำแพงดูด้วย

> ย่อตัวลง ส่องหินมองในน้ำ เช็คกลิ่นว่ามีอะไรประหลาดหรือไม่
> เคาะๆตามกำแพง เอามือสัมผัสเช็คว่ามีลมลอดหรือเปล่า
> เดินไปช่วยคีอันดันหินที่ปิดทางอีกแรง

อัซฮันเดินนำเพื่อนไปไม่กี่ก้าว เก็บหินส่องแสงที่คาเอลันยิงนำทางไว้แล้วโยนชิ้นที่คีอันให้ตรวจทางต่อแทน กวาดสายตามองทางเดินโดยละเอียด

> เก็บหินส่องแสงที่หล่นพื้น
> โยนหินส่องแสงอีกก้อนสำรวจทางข้างหน้า
> สำรวจถ้ำจุดที่หินโยนไปถึง

มองเส้นยึกยือฝีมืคีอันบนผนังถ้ำด้วยหัวคิ้วยกข้างกดข้าง พลางกลับไปครุ่นคิดถึงความหมายที่อาจจะเป็นไปได้ของรูปวาดเดิมที่เคยมีใครสักคนวาดไว้

“เจ้าว่ามันจะหมายถึงตกค่ำจะมีสัตว์ประหลาดออกหากินหรือไม่?”

ชี้ไปที่รูปดวงจันทร์ดวงดาว แต่รูปที่เหมือนป่ากลับคิดไม่ตกว่าหมายถึงอะไรแน่

> อัซฮันกับคีอันเดินไปดูรอยภาพบนผนังถ้ำ

อัซฮันมองแสงสว่างเรืองๆในถ้ำ อย่างน้อยก็คงไม่ต้องพยายามทำคบไฟด้วยตัวเอง เพราะเขาก็ไม่แน่ใจว่าของที่ติดมือมาจะทำออกมาได้

จับมือเพื่อนร่วมทางที่ดูจะดีดที่สุดตอนนี้ พูดตอบออกมาแบบไม่รู้ว่าคิดจริงหรือพูดเล่นด้วยสีหน้าปกติ

“ดีเลย ถ้าข้าก้าวพลาดเจ้าจะได้ล้มกับข้าด้วย”

ว่าแล้วก็มองไล่สำรวจจนไปเห็นรอยขีดประหลาดบนกำแพง เขาเดินเข้าไปดูชัดๆแบบระมัดระวัง

“นี่มันอะไร?”

“ข้าตั้งใจมองทางอยู่ต่างหาก“

คนถูกเรียกชื่อตอบโดยไม่ได้หันกลับมามองเสียทีเดียว มือก็ถางทางรกๆให้เดินสะดวกขึ้นแบบที่ถูกสั่งสอนมา

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหตุการณ์ก่อนเริ่มสำรวจก็สั่นคลอนจิตใจอยู่บ้าง แต่จะหยิบมาพูดถึงอีกในตอนนี้ก็พากันใจเสียเปล่าๆ เขาเลยเลี่ยงการพูดถึงมันไปก่อน

“เจ้าเถอะ ระวังไปเหยียบเท้าคาเอลันเข้า”