“… sürekli yere atmak istediğimiz bir yükü ara vermeden taşımayı istemek kadar aptalca bir şey var mı? Varlığımızdan tiksinirken varlığımıza tutunmaktan, kalbimizi yiyene kadar bizi tüketen yılanı okşamaktan daha saçma bir şey var mı?” (Candide, Voltaire, sf: 61, Alfa, 2022)

Gülümsemeyi özledim.

“Bu hanıma benim nazarım değecek ayollar, anası saçımdan alıp tütsülesin” Memduh Şevket Esendal’ın Vassaf Bey isimli romanından bu cümle Cumhuriyet’in ilk yıllarında kadınların konuşma biçimleri hakkında ne çok bilgi veriyor. Roman da müthiş.

Selahattin Özpalabıyıklar ilk romanımın editörü. Buluşmalarımızda edebiyat dünyası hakkında anlattıklarını kaydedemiyorum diye üzülürdüm. Bu kitabı okumak onunla sohbet etmek gibi.

Bir kedin ve kitap okuyabilecek kadar zamanın olmasını dilerim…