แถมในอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น ซากุระก็อาจจะมีหวานใจที่เปลี่ยนสถานะจากเพื่อนสนิทมาเป็นแฟนก็เป็นได้

แล้วซากุระก็ยังมีคนที่คอยหวังดีกับเจ้าตัวอยู่เสมอ นั่นก็คือ เอ็นโด ยามาโตะ ที่อีกฝ่ายตัดสินใจแล้วว่าจะคอยดูแลซากุระอยู่ในเงามืดแบบนี้ไปแทนตลอดชีวิต

กับพรรคพวกที่โบฟูรินที่จะคอยอยู่เคียงข้างซากุระตลอดไปเช่นกัน... (361)

THE END.

เอ็นโดตัดสินใจที่จะไม่บอกความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อซากุระให้คนอื่นรับรู้อีก เพราะเอ็นโดไม่อยากทำให้ความรู้สึกของตัวเอง มันไปทำให้ซากุระหรือสุโอรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

'ถ้าแกทำให้ซากุระจังร้องไห้เสียใจเมื่อไหร่ นอกจากจะได้เจอตีนจิกะแล้ว แกได้เจอตีนฉันด้วยอีกคนแน่ สุโอ ฮายาโตะ' (351)

'กะแล้วเชียว' จิกะคิดขึ้นมาอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะส่งข้อความตอบเอ็นโดกลับไป

[ดีมาก ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด เก็บให้เรียบ เอาให้เข็ด พวกมันจะได้ไม่กล้าทำแบบนี้กับใครอีก]

พอคุยกับเอ็นโดเสร็จแล้ว จิกะหันมาสนใจซากุระที่กำลังต่อจิ๊กซอว์กับนิเรอิอยู่แทน

'อยากให้ฮารุกะมีความสุขแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลย' (341)

ถึงนิเรอิจะเป็นพวกที่ไม่ชอบความรุนแรง และการสวนกลับที่เกินกว่าเหตุ แต่เมื่อเจ้าตัวได้ลองคิดถึงสภาพของซากุระในช่วงแรก ๆ ที่เจอกัน พอเอามารวมกับข้อมูลแผลเป็นที่ได้มาจากจิกะ

มันก็เลยทำให้นิเรอิคิดว่า บางทีคำว่าสันติและการให้อภัยมันก็ไม่ใช่ทางออกที่ดีเสมอไปเช่นกัน (327)

เพราะด้วยความที่สุโอกับนิเรอิเป็นเพื่อนสนิทของซากุระ มันก็เลยทำให้ทั้ง 2 คนไปเจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่บ่อย ๆ

ซึ่งช่วงแรก ๆ ทั้ง 2 คนก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชินกันเสียเท่าไหร่ ที่ได้เห็นจิกะในมุมแบบนี้ แต่เมื่อเห็นมาแล้วหลายครั้ง

ณ ตอนนี้สุโอกับนิเรอิก็ไม่ได้รู้สึกขนลุกอะไรกันขึ้นมาแล้ว... (296)

ส่วนสุโอเองก็พูดขอบคุณออกมา แล้วค่อย ๆ ถอยตัวเองกลับไปยืนอยู่กับซากุระเหมือนเดิมแบบเนียน ๆ

จากนั้นซากุระก็ลากทั้งพี่ชายกับเพื่อนสนิทของตัวเองไปเล่นเครื่องเล่นแต่ละอย่างแบบมีความสุข

เพราะซากุระเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าได้ไปเที่ยวกับคนสำคัญของตัวเอง มันจะรู้สึกยังไงขึ้นมาบ้าง

และในวันนี้ซากุระก็ได้คำตอบของมันแล้ว... (284)

เพราะถ้าหากว่าจิกะไม่ยอมเชื่อในคำแถของเอ็นโด อีกฝ่ายก็คงจะพูดไล่ต้อนจนเอ็นโดหลุดออกมาเองอย่างแน่นอน

'ขอให้จิกะอย่าสงสัยอะไรเราเพิ่มขึ้นมาอีกเลย' เอ็นโดพยายามคิดภาวนาขึ้นมาซ้ำ ๆ และในที่สุดคำอธิษฐานของเอ็นโดก็เป็นจริง

"โอเค มาวางแผนกัน แกมีอะไรอยากจะเสนอไหมเอ็นโด" (274)

"พี่แค่อยากให้ฮารุกะมีพื้นที่ส่วนตัวบ้างเฉย ๆ แต่ถ้าฮารุกะอยากให้พี่มานอนเป็นเพื่อนด้วยกันอีก

เดี๋ยวตอนจะนอน พี่ก็เดินไปนอนกับฮารุกะที่ห้อง หรือฮารุกะจะเดินมานอนกับพี่ที่ห้องของพี่ก็ได้เหมือนกันนะ

แล้วก็อันนี้พี่แค่บอกเฉย ๆ นะ คือว่า...ฮารุกะเชื่อใจพี่ได้นะ ว่าพี่จะไม่มีทางทิ้งฮารุกะไปไหนอีกแล้ว" (265)

เพราะเจ้าตัวกลัวว่าซากุระจะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาได้

"อยากลูบก็ลูบสิ จะมาหยุดชะงักทำไม" ซากุระพูดอ้อมแอ้มขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสี เพราะเจ้าตัวไม่เคยมีใครสักคนมาทำแบบนี้ให้ก่อนเลย

จิกะยิ้มขึ้นมาอย่างดีใจก่อนที่จะค่อย ๆ วางมือข้างนั้นของตัวเองลูบไปที่หัวของซากุระเบา ๆ (256)

"ไม่เอานะครับซากุระซัง ฮือ ผมกลัวจริง ๆ อะ เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊งโนโรชิที่มีแต่พวกนักเลงกลัวเลยนะครับ"

เมื่อได้ยินแบบนี้แล้ว สุโอกับซากุระจึงหันหน้ามามองกันเล็กน้อย ก่อนที่ซากุระจะจับตัวนิเรอิล็อกเอาไว้ แล้วสุโอก็จับมือข้างขวาของนิเรอิชูขึ้นมา

"เอ๊ะ! นี่แหวนใครเหรอครับ ผมไม่เคยใส่แหวนแบบนี้เลยนี่นา" (246)

แต่แล้วซากุระก็สังเกตได้ว่าข้าง ๆ ตัวของนิเรอินั้นมีแหวนของจิกะวางเอาไว้อยู่

"แล้วแหวนนี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเหรอ" ซากุระถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความสงสัย สุโอจึงยิ้มแห้ง ๆ ออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดตอบออกไปว่า

"ก็พี่นายนั่นแหละที่ให้มา เขาบอกว่าให้นิเรอิเอาไปใส่ไว้ป้องกันตัวเอง" (234)

แต่เมื่อเจ้าตัวได้เห็นว่านิเรอิแค่สลบไปเฉย ๆ เท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรเพิ่ม สุโอจึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย

"นี่ ฉันไม่ทำอะไรพวกแกหรอก เพราะยังไงพวกแกก็เป็นเพื่อนที่ดีของฮารุกะ ไม่ต้องกลัวกันขนาดนี้

แล้วก็ขอบคุณนะที่พวกแกคอยอยู่เป็นเพื่อนฮารุกะมาตลอดเลย" (223)

"ฮารุกะย้ายไปอยู่กับพี่ไหม เพราะบ้านพี่มันเป็นบ้านเดี่ยว ไม่เก่า แล้วก็ปลอดภัยกว่าที่นี่เยอะเลย

พี่เป็นห่วงฮารุกะนะ"

ซากุระเหลือบตาขึ้นไปมองจิกะเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดตอบออกไปว่า

"อื้อ ย้ายก็ได้ แต่แกต้องทำข้าวเช้าให้ฉันกินเองทุกวันนะ" (177)

แล้วตัวฉันก็ดันรู้สึกเอ็นดูน้องชายคนนี้ของเพื่อนแบบมาก ๆ ด้วยสิ

ไหนลองพูดมาหน่อย ว่าตอนที่ซากุระจังอยู่ที่เมืองเก่า พวกแกเคยทำอะไรไว้บ้าง

ห้ามโกหก เพราะถ้าฉันมาจับได้ทีหลัง พวกแกก็จะโดนกันมากกว่านี้แน่

ตอบมา!!!" (157)

"ก็ดีนะ เพราะตั้งแต่มันย้ายเมืองไป พวกเราก็ไม่มีใครให้ระบายอารมณ์ใส่เลย"

"นั่นสิ คิดถึงมันชะมัดเลย ไอ้เด็กประหลาดหัว 2 สีนั่น"

เอ็นโดที่บังเอิญมาได้ยินเข้าก็ถึงกับเผยรอยยิ้มขึ้นมา เพราะดูท่าว่าเรื่องนี้น่าจะทำให้จิกะโมโหอยู่ไม่น้อยแน่

"อ่า กดอัดเสียงไว้ทันพอดีเลย ♡" (131)

ของรอยยิ้มนี้จะคือจิกะจริง ๆ

"เอาไป" ซากุระแบ่งครึ่งพิซซ่าที่อยู่ในมือออกมาเป็น 2 ส่วน ก่อนที่จะยื่นส่วนหนึ่งไปตรงหน้าจิกะ

"ให้มากินด้วยกัน ไม่ใช่ให้มานั่งมองฉันกิน"

ซากุระเลือกที่จะเชื่อในคำเตือนของอุเมมิยะว่า ชีวิตคนเรามันสั้น ดังนั้น ซากุระถึงได้ตัดสินใจ (100)

เพราะซากุระไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลยจริง ๆ

'เอาก็เอาวะ มันถามมาก่อนเอง เราไม่ผิด' เมื่อคิดขึ้นมาได้แบบนี้แล้ว ซากุระจึงรีบพิมพ์ตอบกลับจิกะไปว่า

> อยากกินพิซซ่าทุกหน้า แต่ไม่เอาผักนะ < (76)

ทำแบบนี้ด้วย แต่เมื่อซากุระได้เห็นบุคคลที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าอุเมมิยะแล้ว ซากุระจึงรีบขืนตัวเอาไว้ ก่อนที่จะพยายามออกแรงดึงแขนของตัวเองกลับมา

"ยังไงสักวันแกก็ต้องไปเผชิญหน้ากับมัน แกหนีความจริงไปไม่ได้ตลอดหรอกซากุระ" ฮิอิรากิหันมาพูดกับซากุระด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง (58)

"รีบมาก เพราะกลัวว่านายจะหายไปไหนอีก ไปกันได้แล้วฮารุกะ" จิกะพูดสวนกลับไป โดยที่มีเอ็นโดยืนกอดอกมองเหตุการณ์ตรงหน้า ในแบบที่ไม่ยอมกะพริบตาเลย

"อย่ามาเรียกชื่อต้นฉันนะ!!!" ถึงซากุระจะโวยวายขึ้นมาแบบนี้ แต่จิกะกลับไม่ได้สนใจเลย

"ขู่ฟ่ออยู่ได้ เดินตามฉันมาได้แล้วฮารุกะ" (29)

มีโอกาสนะพวกเอ็ง อย่าเพิ่งถอดใจ