ออเดรย์พลิกกล้องโพลาลอยด์ไปมาก่อนจะเงยขึ้นลองกดเทสถ่ายมุมเสยอีกคนเล่นๆ แล้ว..

'แชะ'

เสียงกล้องดังขึ้นพร้อมกับแผ่นโพราลอยด์ที่ตนคิดว่าเสียค่อยๆออกมา ชวนทำให้เธออ้าปากค้าง

ตนเงียบไปชั่วครู่เหมือนประมวลผลในสิ่งที่อีกคนพูดเพราะใจก็คิดว่าพูดไปตามตรงแล้วว่าให้อยู่ตรงนี้ เอ๊ะ หรือมันยังตรงไม่พอนะ

"อยากให้นายช่วยกันคนตอนฉันจัดของแปปหนึ่ง"

คนไม่รู้จักตรงหน้านั้นสูงใหญ่ แถมเป็นฝ่ายทักกลับทั้งที่จะเมินในการกระทำตนไปก็ได้ เพราะงั้นการขออยู่ข้างๆโดยมีเขาที่กำลังยืนบังคนอยู่ก็น่าจะไม่เหนือบ่ากว่าแรง

"อือ..สรุปมันยังใช้ได้มั้ยนะ.."

ในระหว่างจัดของ+

"อื้อ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ" ออเดรย์ยิ้มและพยักหัวเบาๆก่อนจะจัดการจัดเก็บของต่อ

(จบรูทเย่ๆ)

(นิสัยไม่ดีจริงๆไอชาย)

"ล็อกเกอร์"

พอเห็นว่าอีกคนทักท้วงเรื่องสิ่งของ เธอที่จัดของหนักใส่กระเป๋ากล้องสะพายข้างแล้ว จึงหยิบจับกระบอกรูปนั้นกลับมา

"ขอบคุณที่ช่วยนะ"
"อย่างไงถ้าอยากเข้าชมรมถ่ายรูป ทางฉันยินดีต้อนรับเสมอ" ตนก้มหัวหน่อยๆ แล้วเดินไปยังที่หมายที่ตนบอกกับอีกฝ่ายไว้

ออเดรย์เองก็ทั้งตกใจและเกือบอุทานด้วยคำหยาบออกมาเสียงดัง แต่เพราะคนตรงหน้ารับไว้ได้ทัน ร่างกายก็ผ่อนคลายขึ้นผมเสียงถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ

"ขอบคุณค่ะ" ตนก้มหัวนิดๆ
"อย่างไงก็รบกวนหน่อยนะคะ"

เธอไม่ได้ยื่นของอะไรไปมากกว่านี้ เพราะพอกล้องโพลาลอยด์ไปอยู่กับอีกคน ทำให้มือว่างข้างหนึ่งและมากพอจะทำอย่างอื่นได้

"รอแปปนะคะ ฉันพยายามจะจัดให้เสร็จเร็วๆ"

นั้นเป็นความคิดที่ไม่ดีเท่าไหร่ ยิ่งกับรูปหน้าเหวอๆของหล่อนด้วย แต่ห้ามไปคิดว่าอีกฝ่ายจะฟังเหรอ ก็ไม่

"อย่างน้อยหน้าฉันก็ไม่ได้ทุเรศคนเดียว"

หล่อนถอนหายใจเบาๆแล้วเลี้ยวเข้าล็อคเกอร์ของตัวเองเพื่อเอาของบางส่วนเก็บเข้ากรุ

"MMAมั้ง เผื่ออสักวันจะได้ใช้กับคนแถวๆนี้"

พูดจบก็มองตาอีกคนสื่อว่าคนๆนั้นก็คือเอไลจาห์

"แล้วทำไมอยากทำชมรมตกปลาล่ะ?"

"!?"

อ้าว ไม่ใช่โพลารอยด์ฟิล์มเสียรึไง แล้วทำไมไอเจ้านี้ถึงถ่ายออกมาได้

ออเดรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองรูปในภาพที่อีกคนถ่ายออกมาอย่างไม่ตั้งใจ แต่ไหนๆมันก็ปริ้นท์ออกมาแล้ว เธอก็ได้สูดหายใจอย่างช้าๆอย่างสงบ

"จะเก็บไว้ก็เก็บเองเลย ฉันมีรูปนายเยอะแล้ว"

หล่อนหยิบกล้องโพลาลอยด์ในมืออีกคนมาเก็บใส่กระเป๋ากล้อง แล้วชวนคุยอย่างอื่น

"ว่าแต่นายเข้าชมรมไหนล่ะปีนี้"

"ก็ไม่จำเป็นต้องมองเป็นแค่งานศิลป์หรอก"
"ขอแค่ถ่ายในสิ่งที่ชอบก็พอ"

ใบหน้าที่ดูผ่อนคลายและไม่ตัดสิน ออเดรย์แค่รู้สึกว่าถ้าเราชอบอะไรก็แค่ทำสิ่งนััน ไม่จำเป็นต้องทำให้เหมือนใคร ขอแค่ทำให้ดีที่สุดก็พอ

"แล้วสนใจเข้าชมรมมั้ย?"

ตนกระพริบตาปริบตอนที่เขาบอกว่ามีของฝากให้เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงไปมากกว่านี้พลางเดินตามทางต่อไปและจัดระเบียบไปด้วย

"สนุกดีนะ ปีนี้ได้เจอกับลูกพี่ลูกน้องที่เคยเล่นด้วยสมัยฉันยังเด็ก พอเจอกันก็เลยได้ตะลอนเที่ยวทั่วจนขาลากเลยล่ะ"

ออเดรย์ยิ้มบาง แล้วเมื่อใส่กล้องที่สะพายอยู่คอลงกระเป๋าก็เงยมองตาเขา

"แล้วนายล่ะดาร์ลี่ ปิดเทอมที่ผ่านมาเป็นไงบ้าง"

“อยู่กันมาตั้งนาน ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันหัวทึบ” เขาย้อน

เอไลจาพลิกกล้องโพลารอยด์ในมือไปมาอย่างสนอกสนใจ ในระหว่างที่เพื่อนของเขาพูดไปด้วย ดูเหมือนไม่ได้ฟัง แต่ประสาทรับรู้ของเขาก็ยังเปิดรับทุกคำที่ออเดย์พูด

“ดีดี้” เขาเรียกชื่อเล่นเธอ

แชะ-!

เสียงชัตเตอร์ลั่น ไม่นานฟิล์มก็ปริ้นต์ออกมา เป็นภาพเบลอๆ หน้าเพื่อนสนิทหลุดๆ และ ใบหน้าแปลกๆ ของเอไลจา

'ช่วงเวลาที่ดีที่จะถ่ายรูป'
.

(ด๊ะเลย สัญญาจะเอ็นดูน้องฮัวคิน🫶)

"ขึ้นอยู่กับความสนใจแต่ละคนนะ"

เธอคงตอบตามใจไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำอยู่คนอื่นจะรู้สึกว้าวด้วยมั้ย

"อยากฉันชอบถ่ายอีเว้นท์ บางคนชอบถ่ายภาพหนัง บางคนชอบถ่ายภาพสาวๆสวยๆ"
"นายชอบอะไรแบบนั้นมั้ยล่ะ?"