❐❐ อัตสึชิ
เหรัญญิก คณะกรรมการสภานักเรียน
ชั้นปี (???)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
ดูเหมือนรอบตัวเขาตอนนี้ดูวุ่นวายไปหมด ทั้งหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว วิตก
โชคดีที่เขายังคงสติได้ในความกลาหลด้วยเหตุผลบางอย่าง
ชายตามองใครบางคนที่กำลังตะโกนข้างๆ
ไม่ใช่ทั้งคนคุ้นเคย ไม่ใช่ทั้งสหายหรือศัตรู
ไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อ
ถึงกระนั้นเขาก็ถอดหน้ากากนั้นออกมา
มองทางคุณ ไม่แม้แต่จะปริปาก
แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน
ดูเหมือนรอบตัวเขาตอนนี้ดูวุ่นวายไปหมด ทั้งหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว วิตก
โชคดีที่เขายังคงสติได้ในความกลาหลด้วยเหตุผลบางอย่าง
ชายตามองใครบางคนที่กำลังตะโกนข้างๆ
ไม่ใช่ทั้งคนคุ้นเคย ไม่ใช่ทั้งสหายหรือศัตรู
ไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อ
ถึงกระนั้นเขาก็ถอดหน้ากากนั้นออกมา
มองทางคุณ ไม่แม้แต่จะปริปาก
แต่ก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน
"ขอโทษด้วยนะคะ... พอดีฉันเหม่อลอยไปหน่อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"
เธอกลั้นใจช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สีหม่นดำสนิท
( มา+ตรงนี้ได้เลยน้าาา )
"ขอโทษด้วยนะคะ... พอดีฉันเหม่อลอยไปหน่อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"
เธอกลั้นใจช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สีหม่นดำสนิท
( มา+ตรงนี้ได้เลยน้าาา )
[จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย]
ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด มาได้ยังไง และแท้จริงเป็นใคร.. เขาตั้งคำถามมากมายในหัวแต่ยังคงทำตามคำสั่งนั้น
ลวดลายบนหน้ากากเริ่มแปรเปลี่ยนพร้อมประโยคไร้ที่มาดังขึ้น
[พวกเจ้าไม่ได้เป็นเพียงภาชนะที่ว่างเปล่าอีกต่อไป... ทว่าคือผู้อยู่อาศัยของเกาะแห่งนี้โดยสมบูรณ์]
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมายดังขึ้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น
[เปิดตา]
[จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย]
ไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด มาได้ยังไง และแท้จริงเป็นใคร.. เขาตั้งคำถามมากมายในหัวแต่ยังคงทำตามคำสั่งนั้น
ลวดลายบนหน้ากากเริ่มแปรเปลี่ยนพร้อมประโยคไร้ที่มาดังขึ้น
[พวกเจ้าไม่ได้เป็นเพียงภาชนะที่ว่างเปล่าอีกต่อไป... ทว่าคือผู้อยู่อาศัยของเกาะแห่งนี้โดยสมบูรณ์]
ท่ามกลางเสียงกระซิบมากมายดังขึ้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้น
[เปิดตา]
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
[ โรลเปิด | แยกรูท ]
หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
ผู้คนต่างเริ่มแยกย้ายส่วนเขาที่ยังไม่ได้ไปไหนจึงสะกิดเรียก [ คุณ ] ที่อยู่แถวนั้น
" ไง เธอน่ะ "
" เป็นยังไงบ้าง? "
หนุ่มเจ้าสูงเพรียวเอ่ยทักทายคุณด้วยน้ำเสียงเริงร่าคล้ายจะชวนคุยให้รู้สึกผ่อนคลายลงหลังจากเจอพิธีปฐมนิเทศไป
เขา ? ไม่รู้สิ เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเท่าไหร่เลยนะ ?
( +ได้ตามสบายเลยค่ะ🤩 )
" น่าเบื่อสิ น่าเบื่อแน่ๆเลย "
ความรู้สึกพรั่งพรูทวีความรุนแรงเข้ามายังหัวสมอง ใบหน้าบิดเบี้ยวตามแรงที่พอสัมผัสได้
กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว
ความชาปลายนิ้วส่งไปทั่วร่างโปร่ง
ได้เพียงแต่ตื่นตระหนกคนเดียวหลังจบพิธีที่เรียกว่าปฐมนิเทศไป
เสียงกระซิบแว่วยังคงดังไม่พัก
แม้จะวิ่งตรี่ออกมายังนอกอาคารแล้ว
" พอเถอะ พอ พอได้แล้ว ! "
(1/2)
" น่าเบื่อสิ น่าเบื่อแน่ๆเลย "
ความรู้สึกพรั่งพรูทวีความรุนแรงเข้ามายังหัวสมอง ใบหน้าบิดเบี้ยวตามแรงที่พอสัมผัสได้
กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว
ความชาปลายนิ้วส่งไปทั่วร่างโปร่ง
ได้เพียงแต่ตื่นตระหนกคนเดียวหลังจบพิธีที่เรียกว่าปฐมนิเทศไป
เสียงกระซิบแว่วยังคงดังไม่พัก
แม้จะวิ่งตรี่ออกมายังนอกอาคารแล้ว
" พอเถอะ พอ พอได้แล้ว ! "
(1/2)
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
[ โรลเปิด | แยกรูท | ทางเดินบริเวรอาคารหลังใกล้ๆลานซากุระ ]
ช่างมันประไรเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในตอนนี้
สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มันมีแค่การทำตัวให้เหมือนเดิมอย่างเช่นเคย
เด็กหนุ่มเดินมองไปรอบๆ ก้าวเท้าช้าๆอย่างคนประหยัดพลังงาน มองไปรอบๆค่อยๆเก็บรายละเอียดไปทีละอย่างโดยไม่เร่งรีบ
มองคนนั้นทีมองคนนี้ที แต่ก็ไม่ได้เข้าไปทักคุยกับใครหรอกสำหรับเด็กคนนี้
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
[โรลเปิด +ได้ | แยกรูท]
ความเจ็บปวดค่อยๆจางเบาบางลงไปแล้ว แต่ผลตกค้างก็ยังคงเห็นได้ชัดในท่าทางของนักเรียนคนอื่นๆ
เอย์เซย์ยังมึนงงแต่ร่างกายกลับเดินไปเอง
ที่สุดแล้วก็มาหยุดตรงหน้าคุณพร้อมวงยางมัดผมในมือ
เขายกยิ้มบางๆ เอ่ยสุภาพด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับว่าการเสแสร้งดำเนินชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสามัญทั้งที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้นช่างเป็นเรื่องคุ้นชินเอาเสียเหลือเกิน
นั่นคือความโกรธแค้น หรือความห่วงใย หรือใดๆทีเขาไม่อาจรับรู้ได้ แต่อย่างหน่อยก็ทำให้เขาได้สติในความสับสนนั้น
หลังสิ้นพิธีเด็กหนุ่มก้าวเดินออกมายืนเพียงลำพัง
ภายใต้หน้าการเผยในหน้าที่เคยซ่อนไว้มันยังคงยิ้มโดยไร้สีสันใดๆ
" ไม่เข้าใจเลย ผมควรทำยังไงต่อไปดีนะ "
เขาจ้องมองลงที่หน้ากาก ถามไถ่กับอากาศโดยอาจไม่ได้คาดหวังถึงคำตอบจากสิ่งใดเลย
นั่นคือความโกรธแค้น หรือความห่วงใย หรือใดๆทีเขาไม่อาจรับรู้ได้ แต่อย่างหน่อยก็ทำให้เขาได้สติในความสับสนนั้น
หลังสิ้นพิธีเด็กหนุ่มก้าวเดินออกมายืนเพียงลำพัง
ภายใต้หน้าการเผยในหน้าที่เคยซ่อนไว้มันยังคงยิ้มโดยไร้สีสันใดๆ
" ไม่เข้าใจเลย ผมควรทำยังไงต่อไปดีนะ "
เขาจ้องมองลงที่หน้ากาก ถามไถ่กับอากาศโดยอาจไม่ได้คาดหวังถึงคำตอบจากสิ่งใดเลย
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
เด็กหนุ่มนั้นทำได้เพียงแค่ยืนแน่นิ่ง
ภายใต้หน้ากากที่ย้อมด้วยดอกไม้อันน่ารังเกียจก็ไม่อาจรู้ได้เลยว่าตนควรแสดงสีหน้าแบบไหนในตอนนี้
ความทรงจำของการกระทำของตนที่มิอาจเคยคาดถึง ทั้งเสียงประหลาดที่กระซิบกระซากข้างหูอย่างไม่เข้าใจ
ขัดแย้ง เคว้งคว้าง สงสัย
ความกระอักกระอ่วนที่ไม่สามารถอธิบายได้
เพียงแค่มือเล็กๆที่กำชายเสื้อและอดทนมันไว้แน่เจียนจะจิกขาด
( + )
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
(เปิดให้แจมเฉพาะนักเรียน)
วันแรก ณ ที่แห่งนี้
คุณผู้ราวกับแกะหลงทาง
อาจจะเป็นแกะที่หลงผิดในบาป
แกะที่หวาดกลัวการทำผิด หรืออาจจะ
แกะที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าจะเข้าใจว่า
ตนได้ทำอะไรลงไป
แต่ก็ไม่ใช่แกะทุกตัว
จะเป็น [ มิตรสหาย ] อันดีกับพวกคุณ
แกะบางตัวอาจผันแปรเปลี่ยน
จากขาวเป็นดำ
จากใสเป็นขุ่น
จากรักดี
เป็นพระพฤติชั่ว
TW : body horror
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวถูกสวม สีของบาปเริ่มกระจายตัวแม้มองไม่เห็น
อนาคต
อนาคต
เด่นชัดขึ้นมา
|
มือพนมประกบ หลับตานิ่งสงบคล้ายยามสวดภาวนา
อากาศหนาวบาดกายทว่าไม่ได้สร้างความทุกข์ใดนัก
เก็นไซนั่งอยู่นิ่งปล่อยให้ตนถูกฉกฉวยอากาศทีละนิด
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวถูกสวม สีของบาปเริ่มกระจายตัวแม้มองไม่เห็น
อนาคต
อนาคต
เด่นชัดขึ้นมา
|
มือพนมประกบ หลับตานิ่งสงบคล้ายยามสวดภาวนา
อากาศหนาวบาดกายทว่าไม่ได้สร้างความทุกข์ใดนัก
เก็นไซนั่งอยู่นิ่งปล่อยให้ตนถูกฉกฉวยอากาศทีละนิด
ว่ากันว่าวิธีจัดการกับเสียงน่ารำคาญคือการไม่สนใจ
“ … ”
” น่าเสียดาย ผมคงต้องขอปฏิเสธ “
เขาตอบเสียงน่ารำคาญพวกนั้นส่งท้ายก่อนเดินออกจากอาคารปฐมนิเทศ มือหนึ่งถอดหน้ากากออก สองตากวาดมองรอบ ๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากยุ่งกับพวกคุณเท่าไหร่
( + ได้ค่ะ โปรดมารับเลี้ยงอินโทรไมโครซอฟต์เวิร์ดตัวนี้ )
ว่ากันว่าวิธีจัดการกับเสียงน่ารำคาญคือการไม่สนใจ
“ … ”
” น่าเสียดาย ผมคงต้องขอปฏิเสธ “
เขาตอบเสียงน่ารำคาญพวกนั้นส่งท้ายก่อนเดินออกจากอาคารปฐมนิเทศ มือหนึ่งถอดหน้ากากออก สองตากวาดมองรอบ ๆ
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากยุ่งกับพวกคุณเท่าไหร่
( + ได้ค่ะ โปรดมารับเลี้ยงอินโทรไมโครซอฟต์เวิร์ดตัวนี้ )
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
หน้ากากจิ้งจอกถูกหยิบยกขึ้นมาสวมตามคำสั่ง เปลือกตาปิดสนิทลง
กระทั่งลวดลายปรากฏขึ้นแต่งแต้มหน้ากากให้มีลวดลาย พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศแทรกแซงเข้ามา จนโสตประสาทไม่อาจรับไหว
ไม่นานเสียงเหล่านั้น กลับกลายเป็นเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ปรื้มปิติ แม้กระทั่งเสียงร้องไห้
“ในที่สุดก็จะได้หลุดพ้นแล้ว”
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
หน้ากากจิ้งจอกสีขาวสะอาดถูกจัดวางบนเก้าอี้หอประชุมพิธีปฐมนิเทศ
คำกล่าวจากสภานักเรียนปริศนาที่สั่งให้เราทุกคนในที่แห่งนี้ 'สวมใส่' มัน
จึงจำใจต้องสวมเข้าไปแม้ผมจะแคลงใจกับมันแค่ไหนก็ตาม
"จงพนมมือ... และหลับตาลงเสีย" สิ้นเสียงประกาศน่าขนลุก
อากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบขึ้นทันที
เสียงงึมงำระงมผสมเสียงกระซิบแผ่วเบาจนทำประสาทเสีย
ดังก้องรอบหู
(+)
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
.
.
อยากออกไปเดินรับลมจังเลยนะ..
一 Main story
× docs.google.com/document/d/1...
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
พิธีปฐมนิเทศที่เต็มไปด้วยบรรยากาศประหลาดชวนให้อึดอัดและสับสนได้จบลงแล้ว เสียงกระซิบประหลาดนั่นก็เงียบไปแล้ว
'สัมผัสได้เลยว่าทุกคนที่นี่ก็คงยังสับสนกันอยู่ ระหว่างนี้ต้องรีบไปจากตรงนี้ ไปในที่เงียบๆ ที่ไม่มีคน…'
“….!!??”
อากิถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมา และได้เห็นลวดลายที่ปรากฏขึ้นบนนั้น ความรู้สึกคุ้นเคยอันแปลกประหลาดพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง
(1/2)
“ช้ำหมดเลยแฮะ…”
ปั้ก
’เขา‘ ที่มัวแต่สนใจมือตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตุคุณที่กำลังเดินสวนมา ชนคุณเข้าอย่างจัง
“เฮ้ย เดินระวังหน่อยสิ”
น้ำเสียงราบเรียบ กับคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาดูเหมือนกำลังหงุดหงิด คุณจะทำไงดี?
“ช้ำหมดเลยแฮะ…”
ปั้ก
’เขา‘ ที่มัวแต่สนใจมือตัวเองจนไม่ทันได้สังเกตุคุณที่กำลังเดินสวนมา ชนคุณเข้าอย่างจัง
“เฮ้ย เดินระวังหน่อยสิ”
น้ำเสียงราบเรียบ กับคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยทำให้เขาดูเหมือนกำลังหงุดหงิด คุณจะทำไงดี?
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
________________________
月宮 暁夜
Tsukimiya Akiya
18 years old | 172 / 66
________________________
role | dm 24/7
doc : shorturl.asia/w2j7f
เขาจ้องมองคุณนิ่งสนิท จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
...คิดไม่ออกงั้นเหรอ...
เด็กหนุ่มหันหลังช้าๆ ปรายตามองคุณ
ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
" กรุณาตามมาด้วย "
(สามารถแจมได้ตรงเมนชั่นใหม่เลยครับ)
เขาจ้องมองคุณนิ่งสนิท จนกว่าคุณจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
...คิดไม่ออกงั้นเหรอ...
เด็กหนุ่มหันหลังช้าๆ ปรายตามองคุณ
ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
" กรุณาตามมาด้วย "
(สามารถแจมได้ตรงเมนชั่นใหม่เลยครับ)
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีปฐมนิเทศ
เหล่านักเรียนเริ่มแยกย้าย เสียงพูดคุยซ้อนทับกันอย่างไร้ทิศทาง
ความวุ่นวายกระจายไปทั่วอาคาร เป็นโอกาสดีที่จะปลีกตัวออกมาเพื่อมองหาสถานที่ใหม่เสียหน่อย
ขณะที่คุณกำลังเดินสำรวจบริเวณอาคารจนไม่รู้ตัวว่าคุณเผลอเดินออกมาไกลเท่าไหร่จากฝูงชน
ในตอนนั้นเองก็ได้มีสายตาหนึ่งจับจ้อง [ คุณ ] ที่กำลังเดินสำรวจไปเรื่อยโดยไร้จุดหมาย
+
เสียงของใครบางคนที่ตั้งคำถามกับบางสิ่ง
เสียงของใครบางคนที่กำลังรู้สึกเจ็บปวด
เสียง ... ใครคน ที่กำลังรู้สึกเจ็บปวด
โนบุยูกิ ฟาเรน เธอตั้งคำถาม
ว่าเสียงนั้นแท้จริงเป็นของใคร
ว่าเสียงที่แสนคุ้นเคยนั้นแท้จริง
มันอาจจะเป็นเสียงของใครบางคน
ที่แสนสำคัญ
( 5 / 5 )
เสียงของใครบางคนที่ตั้งคำถามกับบางสิ่ง
เสียงของใครบางคนที่กำลังรู้สึกเจ็บปวด
เสียง ... ใครคน ที่กำลังรู้สึกเจ็บปวด
โนบุยูกิ ฟาเรน เธอตั้งคำถาม
ว่าเสียงนั้นแท้จริงเป็นของใคร
ว่าเสียงที่แสนคุ้นเคยนั้นแท้จริง
มันอาจจะเป็นเสียงของใครบางคน
ที่แสนสำคัญ
( 5 / 5 )
[โรลเปิด]
ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี
แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน
หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา
เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา
เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..
[โรลเปิด]
ทางเดินไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดท่ามกลางความเงียบงันหลังจบพิธี
แสงสลัวอาบย้อมร่างของเด็กสาวในชุดนักเรียน
หน้ากากจิ้งจอกสีแดงประหนึ่งอาบเลือดที่ไม่ถูกชำระล้าง บดบังใบหน้าของเธอไว้ ลวดลายของมันคือเส้นตารางดูแปลกตา
เธอยืนนิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกนิ้วเรียวชี้ตรงมาที่คู่สนทนา
เอาล่ะ มาเริ่มจากคำถามง่ายๆกันดีกว่า..
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
อัตสึชิมองลงมายังความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งความสมเพชและไร้ซึ่งความสะใจ ราวกับว่าความทุรนทุรายของมนุษย์เป็นเพียงปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อประธานประกาศจบพิธี เขากลับก้าวลงจากเวทีช้า ๆ มุ่งตรงมาหาคุณที่กำลังหอบหายใจถี่หนีจากภาพหลอนของบาปที่เพิ่งเผชิญ