منو قمر، دست تو کمر... بعد یه روز گرم، امشب بالاخره هوای غیاث‌آباد یه کم ملس شد.

دوستعلی‌خان رو به آمیز اسدالله گغت مگه جلوی خود تو نبود که این مرتیکه‌ی بی‌همه چیز می‌گفت اون چیز کثیفش، اون عضو صاب‌مرده‌ش توی جنگ کلوله خورده و کاری از دستش برنمیاد؟ منم رو به آمیز اسدالله جواب دادم اتفاقن اینو درست می‌گه، بنده خودم گفتم، آخه ما خودمون اوستای این کاراییم.

وقتی دوستعلی‌خان گفت بگو این دختر بدبختو کی حامله کرده؟ (منظورش قمر زن عقدیم بود)، مردونه گفتم خودِ بنده... بش گفتم کجای کاری داداش، از وقتی با نایب تیمورخان اومدیم دنبال جنازه‌ی تو بگردیم، دلمون پیش قمر گیر کرد... ای یادش بخیر، چه شبی، چه مهتابی.

آقا ما هر وقت از غیاث‌آباد میاییم اینجا گم می‌شیم.