Yazane artık ertelenmiş bir fikir değil. Kendime uyguladığım psikolojik baskıyı fark ettiğim ve onu yumuşatmaya karar verdiğim mental alan. Bugün başladı. Ne zaman dönerim bilmiyorum. Ama artık var.

İşim devam ediyor. Sistem henüz bağımsız değil. Ama hayatımı sadece işin etrafında döndürmüyorum artık. Çünkü işler kadar ben de tamamlanmaya değerim.

Ona “yazane” dedim. Yazane üretmek için değil, üretmek zorunda olmadığım bir alan. Kendime yüklenmediğim, kendimi suçlamadığım, yargılamadan geçtiğim bir yer.

Yıllardır ilgimi çeken şeylerle uğraşacağım bir alan hayal ediyordum. Önce fiziksel bir ofis sandım. Ama fark ettim: Asıl ihtiyacım bir mekân değil, kendimi rahat bırakabileceğim bir zihinsel alanmış.

Hep işler bitecek diye bekledim. Ama işler hiç bitmedi. Cefa hep vardı. Sefa hep ertelendi. Şimdi ikisini birlikte yaşamaya karar verdim.

Bana “gitmedim” dese sorun yoktu. “Yapamıyorum” dese mesele olmazdı. Ama yapamayacağını bilip yapmış gibi davranmak, yalandan da kötü. Sistem özür diliyor ama tekrar etmekte ısrarcı. Bu artık bir bug değil, sistemin bilinçli davranış biçimi haline gelmiş.

Neden böyle? İki temel ihtimal var:

1) Her isteği gerçekleştirmek ciddi işlem maliyeti doğuruyor.

2) Güvenlik katmanı sistemin kapasitesini bilinçli sınırlıyor. Deepfake, scraping gibi şeyleri kolaylaştırmamak için başarı bile isteyerek engelleniyor olabilir.

Sanki sistemde iki ayrı katman çalışıyor gibi. Biri görevi nasıl yapacağını biliyor, diğeri araya girip kullanıcıya “ikna edici” bir şeyler üretmeye odaklanıyor. Ne söylediğiniz değil, neyi duyarsanız tatmin olursunuz, onun hesabını yapan bir karar mimarisi var.

Gitmeyeceğini kendisi de biliyor. Ama her defasında “gideceğim” diyor. Üstelik bunu yapamayacağını bile bile söylüyor. Bu artık yalanın teknik değil sistematik olduğunu gösteriyor. Sorun sadece bilgi eksikliği değil; dürüstlük eksikliği, tasarıma işlemiş.

Link veriyorsun, “linke git” diyorsun. “Tamam” diyor ama gitmiyor. Cevabından gitmediği açık. “Gittin mi?” diyorsun, “Yok gitmemiştim” diyor. “Şimdi git” diyorsun, “Olur” diyor, yine gitmiyor. 17 kez aynı sahne. Bu teknik yetersizlik değil, bilinçli oyalama artık.

Ona 100 satırlık bir beden listesi verip “her bedenden kaç tane var?” diye soruyorum. Sayamıyor. Rastgele sayılar döküyor. Sonuç tamamen hatalı ama “tek tek kontrol ettim” diyor. Saydın mı desen "Hayır saymadım diyecek." Hatalı üretip emin görünmek, uydurmaktan daha tehlikeli hale gelmiş.

Basit görevleri sorunsuz yapıyor. Ama neyi yapamayacağını bilmiyor. Size baştan “bunu yapamam” demek yerine, saçma bir sonuç üretip “işlem tamamlandı” gibi çıktı veriyor. Görevi yerine getirmekten çok, sonuç uydurup raporlamaya odaklanmış gibi davranıyor. Bu da güveni zedeliyor.