Bihartik ostegunera arte.
Ostegun goizeko lehen orduan izango da nire hitzaldia Araba ipar-mendebaldeko euskarari buruz.

Eskozian ere holako bigarren pertsonako plural analogikoak ere sortu ziren, afitxa honek erakusten duenez:

"otana" Eibar, Oñati eta Bergaran jasotako hitza, eta oro har, Gipuzkoa mendebaldeko hitza, dirudienez. Legutioko elkarrizketetan ere agertu zen (Carrera eta Garcia 2005). Ogi mota bat denez, hitzaren lehenengo osagaia ogi- > ot- izan behar da, bigarrena ez dakit zer izan daitekeen.

Orain dela urte batzuk egin nuen meme friki hau topatu berri dut berriro:

Hitzaldi bat emango dut martxoaren 4an Tartuko unibertsitatean (Estonian)

Lehen eskuko iturri moduan etxean aspaldian daukat Jean de Jaurgain historialari zuberotarraren magnum opus hau:

Deklinabide horren beste adibide bat da "baskoi" hitz latindar bera: nominatiboan _vasco_, genitiboan _vasconis_.
Ohartu tarteko -n- bat (berr)ezartzen zela nominatiboa ez ziren kasu-marken aurretik.

(Latinez idatzitako) Akitaniako idazkunetan dagoeneko euskal jatorriko izen berezi asko (antroponimo zein teonimo) 3. deklinabideko izen latindartzat hartu ziren (adbz. Arixo "Haritz jainkoa"), eta eredu horri jarraituz deklinatzen ziren: latinezko genitiboa -is zen sail horretan.

Ta... "neologismo deigarririk ez"... hor porrot handia egon zen "aintza" hitza baliatu zutenean, Sabino Aranak asmatutakoa baita.

Ez dut nazkantea izan nahi, baina IRATIren liburuan ere filmean erabili zuten hizkeraren irizpideak datoz, ta bi hanka-sartze handiz jabetu nintzen ikusi nuenean:

1.a) eredutzat hartu duten "guek" forma seguruenez berrikuntza bat izan zen (plural analogiko bat), ta jatorrizkoa gu-K zen

Atzo azkenean Paul Urkijoren "IRATI filmaren artea" liburua erosi nuen (bere Gasteizko aurkezpenean egon nintzen ta oso ohar interesgarriak egin zituen Paulek), baina behean eskegi dudan irudian esan behar dut hanka-sartze bikoitza dagoela: