เมื่อเธอเป็นฝ่ายเสนอจึงไม่รอช้า เลิกคิดเรื่องต่างๆและถอดเสื้อเปื้อนๆหลังจากการแข่งฟุตบอลของตัวเองยื่นให้เธอโดยไม่ถามสักคำว่าเธอต้องการมันไหม—--ไม่ว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอจะแค่หลอกล้อแซวเล่นหรือพูดจริง แต่เขาก็แสดงเจตนาชัดเจนเลยล่ะว่าอยากได้มันแค่ไม่ได้พูดออกมาตรงๆก็เท่านั้นเอง
แต่ตอนอยู่ด้วยกันเขาก็ดูจะชอบพูดอ้อมๆกับเธอประจำนี่เนอะ

“ ผมขอเป็นแลกกันแทนนะครับ ”

“ ค..ครับ? ” เขาขานรับพลางหันขลับไปทางเธอ เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะเขาได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางใช้ความคิด

“ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะใส่เสื้อของเวนดี้ได้หรอกนะ ” ความห่างสิบกว่าเซนกับสรีระที่แตกต่างไม่ทำให้เขารู้สึกว่าจะใส่เสื้อของเธอดีๆได้เลย

“ แล้วก็ทำไมถึงเป็นเบบี้ทีล่ะครับ? ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหนเลย ”
“เพราะผมน่ารักหรอครับ?” เขาลองเดาดู +

(แถม 🙂‍↕️)

(บังเอิ๊ญบังเอิญพี่เวนดี้ง่วงมากไปหน่อยเลยหลงทิศเดินเข้าผิดหอพักขึ้นลิฟท์ตามหมาไปเฉยเลย...)

"เล่นเกมไปด้วยกินจนมไปด้วยมีแต่ได้กับได้เห็นๆ" เขากล่าวก่นจะเดินนำพาทั้งคู่ไปโต๊ะที่ว่างอยู่พอดี

"เชิญครับ"อาร์ชีดึงเก้าอี้ออกและผายมือให้วิลโลว์เหมือนทุกทีที่ต้องร่วมโต๊ะกันเเค่ครั้งนี่คนที่นั่งคุยกีบเธอไม่ใช่เขาแต่เป็นพ่อหนุ่มร่วมโปรแกรมของเขาต่างหาก

"ไม่เอาน่าวิลโลว์ เธออาจจะรู้สึกสนุกกับการที่ได้รู้ข้อมูลของอีกฝ่ายจนอยากเล่นต่อก็ได้นี่"

"ได้รู้จักอีกฝ่ายเลยนะ"พูดพลางหันไปขยิบตาให้พ่อหนุ่มนักรัก

คิดเเบบนั้นจึงเผลอหลบเลี่ยงสายตาไปทางอื่นก่อนจะหาเรื่องอื่นคุยกลบเกลื่อน ความรู้สึกเขินปนดีใจของตัวเองในตอนนี้

“ ผมเคยได้ยินมาว่าเลข7เป็นเลขนำโชคของทางยุโรปนะครับ ”

“ ค..ครับ ใช่ครับ ” เขาขานรับ เป็นอีกครั้งที่เขาและเธอได้สบตากัน

“ ผมดูเท่หรอครับ? ” ทวนคำพูดของเธออย่างไม่แน่ใจ เธอหมายถึงเขาจริงๆไม่ได้แอบชมคนอื่นผ่านเขาใช่ไหม เเต่นายคนเดียวที่อยู่กับเธอก็คือเขานี่หน่า

ยิ่งท่าทางที่ดูขัดเขินเอาไม้ไอติมเขี่ยเล่นกับพื้นหญ้าราวกับพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกอะไรบางอย่าง มันดูน่ารักไม่หยอกเลย เธอคงหมายถึงเขาจริงๆ

+

" ฝันดีนะครับ ถ้ามีโอกาสหวังว่าเราจะได้มาดื่มโกโก้กินขนมด้วยกันอีกนะครับ " กล่าวพลางมองเเละยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยความรู้สึกเอ็นดู

" หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ " เเม้ไม่รู้ว่ารุ่นเดียวกันหรือรุ่นพี่เเต่ก็รู้สึกว่าเธอในตอนนี้ดูน่ารักน่าเอ็นดูดีนะแต่ก็แอบห่วงหน่อยๆว่าจะเดินกลับถึงห้องของตัวเองโดยไม่ชนอะไรไหม

' ถ้าไปส่งได้ก็คงดี ' เขาคิดเเละโบกมือลาพลางรอเธอเดินไปจนลับสายตาค่อยกลับ

อาร์ชีมองมือที่ยื่นมาถูกรับแปะเสียงดัง เธอเกี่ยวปลายนิ้วกับช่องว่างระหว่างนิ้วของเขา

" ค…ครับ " ขานรับกลับ เธอดึงมือเขาเล็กน้อยให้ตามไป เพราะเธอดูง่วงมากเเล้วเขาเลยเดินตามไปไม่ขัดอะไรจนถึงทางแยกระหว่างหอพัก

' ฝันดีนะ ' เธอกล่าวด้วยสภาพที่ตายังลืมบ้างไม่ลืมบ้างแม้จะง่วงจนดูไม่ไหวเเต่ก็นิสัยดีมากทีเดียว

' น่ารักจัง ' เขาคิด

+

( เรากลับมาปิดท้ายให้ค่ะ555 ไหนๆก็จบรูทแล้วขอสักนิดเป็นการปิดท้ายนะคะ🥺 ดีใจที่ชอบนะคะ ถึงมูจะจบไปแล้วเเต่ก็จะรอดูนะคะ😉👌✨️ )

( เราแวะมาเก็บโมเม้นย้อนหลัง รับนะคะ เพ้ดๆเด็กๆนะ 🫳✨)

อาร์ชีโยนห่วงไปสักพัก ระหว่างนั้นก็ปล่อยให้เพื่อนของเขาคุยกันไปโดยมีเหล่าเคียร่าคอยให้กำลังใจอยู่ใกล้ๆตอนโยนห่วง

ในที่สุดเขาก็สามารถโยนห่วงจนครบตามจำนวนรอบที่ถูกท้าเเละไปเลือกหยิบของรางวัลตามผลลัพธ์ในแต่ละรอบ

+

เพราะโดนเพื่อนท้าทาเยอะเลยใช้เวลานานหน่อย

+

หลังจากโยนห่วงเสร็จอาร์ชีก็โยนต่อ
+

( แวะมาHBDย้อนหลังนะเพื่อนรัก🎉🎉🎉)

(คุณนั่นแหละ 🫵🫤)

(แล้วใครมันเป็นคนเริ่มก่อน🫵👁️___👁️❗💥)

อาร์ชีตามไปอย่างว่าง่าย

ปกติแล้วเขาจะกินของที่ทำเองหรือไม่ก็ซื้อแบบปรุกสุกมากกว่า แต่พวกของสำเร็จรูปก็มีบ้างตามโอกาสหลายๆอย่างมันก็สะดวกดี แค่เขาไม่เคยลองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แต่ก็เคยเห็นในเน็ตเลยแอบสงสัยปนสนใจหน่อยๆ

"แบบนี้เองสินะครับ ดูเป็นอะไรที่สะดวกดีจัง" พยักหน้าให้เเละฟังที่เธอพูดอย่างตั้งใจ

"มันดูประหยัดเวลาดีนะครับ" พอถึงที่ก็ลองหยิบซองบะหมี่มาดู

(ชิลๆค่ะ🫳👌)