Biz dinledik her akşamı,
ateş başı hikâyelerle—
göçen kuşlar gibi zamanı
taşıdık içimizde gizlice.

Güney’de kaldı topraklarımız,
özlem büyür her nesilde.
Ama unutmadık hiç adımız,
bir köprüdür gönül içinde.

Otuz yıl sonra döndüğünde
gözleri doldu, yüreği ağır.
Köyüne baktı son kez derinle,
bir ömrü geçti, anılar sağır.

Now we, the ones who hear the tales,
carry the echoes in our chest.
Though borders stand and silence pales,
our roots still whisper in the west.

We miss the lands that shaped our name,
the soil, the songs, the olive tree—
but in our blood, they burn the same:
south Cyprus lives in memory.

He drank once more the river’s grace,
a quiet tear, a final sip—
the village smiled through time and space,
held gently in his trembling grip.

Ayios Nikolaos, kissed by sun,
where grapevines climbed the orchard’s gate,
apple yards in twilight run,
memories steeped in love and fate.