"ผมคิดว่าโอโจซังจะกลัวผมแล้วซะอีก แต่ว่า..."

"ดีใจจังครับที่ไม่เป็นแบบนั้น^^"

เขาเผยรอยยิ้มกว้างแสดงออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็นอีกครั้ง

นัยย์ตาสีน้ำเงินหรี่ลงสังเกตใบหน้าและท่าทางของคุณนางฟ้าทะเล

ดูท่าแล้วเขาคงจะเป็นฝ่ายที่เข้าใจผิดไปเองสินะ

"โล่งอกไปทีนะครับ.."สุนัขหนุ่มพึมพำราวกับกระซิบพร้อมถอนหายใจ

ก่อนจะรับสัมผัสเบาๆจากอีกฝ่ายที่ชวนให้จั๊กจี้จนเขาเผลอยิ้มออกมา
..

หรือบางที..อาจจะเป็นเพราะคำตอบของอีกฝ่ายกันแน่นะ?

พลันได้ยินคำพูดที่ลอยมา หูที่เคยตั้งตรงของเด็กหนุ่มสุนัขก็ลู่ลงเล็กน้อยเหมือนว่าจะไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายจะสื่อสักเท่าไหร่

"..แปลว่ามันดูน่ากลัวงั้นหรอครับ?"

และดูเหมือนเจ้าตัวจะกังวลอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว คิดว่าอีกฝ่ายคงอาจจะกลัวเพราะเห็นเขี้ยวรึเปล่านะ?

..

"โอโจซัง.."

"ไม่ชอบ..รึเปล่าครับ?"

เขาพูดพลางศีรษะเอียงเล็กน้อยไปทางอีกฝ่าย พร้อมแววตาที่ดูเศร้าๆจนน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก

พอได้ยินคำเชิญชวนก็ละสายตาจากเค้กตรงหน้าอีกครั้งหนึ่งด้วยความประหลาดใจ

ไม่รู้ว่าทำไมแต่ตอนที่ได้ยินประโยคนั้นเขากลับรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
หรืออาจจะเป็นเพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังใส่ใจเขาอยู่รึเปล่านะ?

เด็กหนุ่มสุนัขค่อยๆระบายยิ้มออกมา

"ครับ"

"..ไว้เราไปด้วยกันนะครับ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

ดูจากท่าทางแล้วคงคิดหนักใหญ่เลยเชียวเขาปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใช้ความคิดอย่างเงียบๆ

"อืมม.. สองปอนด์คงจะไม่ไหวน่ะครับ^^;"

เขาส่ายหัวไปมาคิดว่าคงเป็นปริมาณที่เกินกว่าคนในบ้านจะกินหมด ถ้าทิ้งไว้หลายวันก็คงดูไม่น่าอร่อยอีกนี่สิ

คือเขาแอบเสียดายคุณเค้กน่ะ...

"แต่ผมว่าเค้กสตอเบอรี่ก็ดีครับ"

พยักหน้าเห็นด้วยกับที่อีกฝ่ายเสนอมาแบบเซฟๆ

"ส่วนชาเขียวไว้ผมไปทานวันอื่นก็ได้ครับ^^"

"ผมชอบชาเขียวครับ แต่ว่าพอดีน้องชายเขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่"

น้ำเสียงเหมือนจะเสียดายนิดหน่อย แต่เขาก็อยากให้น้องชายได้กินของที่ชอบมากกว่าเพราะนานๆทีจะได้ฉลองด้วยกันนี่นะ

"ส่วนรสอื่นผมทานได้หมดเลยครับ"

หวังว่าคำตอบของเขาจะช่วยเธอได้ไม่มากก็น้อยนะ แต่เอาจริงๆเขาก็รู้สึกเหมือนว่าที่ตอบไปจะไม่ได้ช่วยอีกฝ่ายสักเท่าไหร่เลย—

ขยับตัวเล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายได้เห็นเค้กในตู้ได้อย่างชัดๆ

ดวงตาเลิกขึ้นราวกับแปลกใจที่อีกฝ่ายจำได้ รู้สึกว่านั่นจะเป็นครั้งแรกที่ได้พบกันด้วยสิ

เขาค่อยๆก้มตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกับใบหน้าของเธอ

"งั้นคราวนี้เป็นตาโอโจซังแล้วนะครับ^^"

ศีรษะเอียงเล็กน้อยดวงตาหรี่ลงพร้อมรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาหลังพูดจบ

"รบกวนด้วยนะครับ"

"แค่ได้คำอวยพรผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ ขอบคุณนะครับโอโจซัง^^"

เขารับคำอวยพรด้วยรอยยิ้ม แต่พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง

สายตาเหลือบไปมองตู้เค้กก่อนจะหันกลับมามองคู่สนทนา

"ถ้ายังไง..อยากเลือกเค้กด้วยกันมั้ยครับ?"

"พอดีผมเลือกค่อยไม่ถูกเท่าไหร่น่ะครับ.."

เขาส่ายหน้าไปมาเชิงไม่เป็นไร ก็แค่..ไม่ทันได้ตั้งตัวนิดหน่อยเท่านั้นเอง เด็กหนุ่มจัดท่าทางของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะตอบเธอไป

"เปล่าครับ— คือผมมาซื้อของนิดหน่อยครับ"

ปลายนิ้วชี้ไปทางตู้ที่มีเค้กวางประดับอยู่มากมาย ส่วนสายตาก็มองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา

จะว่าไป..ควรจะบอกรึเปล่านะ?

อ้ำๆอึ้งๆอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ

"วันนี้..เป็นวันเกิดน่ะครับ"

เพราะมัวแต่ใช้สมาธิกับเค้กตรงหน้าเลยไม่ได้สังเกตรอบตัวสักเท่าไหร่—

พอโดนเสียงกระซิบเข้าจากด้านหลังเลยทำให้ตกใจจนสะดุ้งตัวโหยงรีบหันกลับไปมองเจ้าของเสียงในทันที

"อะ-โอโจซัง?"

หูที่ตั้งขึ้นเพราะตกใจตามสัญชาตญาณเมื่อกี้ลู่ลงนิดหน่อยก่อนจะถอนหายใจออกมาราวกับโล่งอก

"ตกใจหมดเลยครับ"

(/ร้องไห้อีกรอบเพราะความน่ารัก ฮื่อออออออออ ขอบคุณนะค้าบบTTTT /ลูบๆๆ🫳🫳🫳)

(ขอบคุณนะโทจิคุงง🫳✨️✨️ /แบ่งเค้กให้)

(/มองกองทัพเค้ก ข-ขอบคุณนะครับโอโจซัง แต่ว่าเยอะขนาดนี้ผมทานไม่หมดหรอกนะครับ....)