(ด้วยความยินดีเลยค่ะ 💅 ไปซื้อกาแฟสิ้)

“I suppose you’ll fit the job well.” วจีที่อีกฝ่ายรอคอยกับเป็นคำเหน็บแนมอีกครา

“Sure, Gregori.”

“Please Indulge me tomorrow.”

ร่างสะโอดสะองเคลื่อนตัวหลบออกมา พร้อมกับคำไม่คาดคิดที่เปิดโอกาสให้เกรกได้ซื้อกาแฟให้กับเธอในวันพรุ่งนี้…น่าตื่นเต้น ดีใจมั้ยล่ะเกรกอริ? แสงสว่างจากปลายอุโมงค์ที่กำลังส่องสว่างอยู่รำไรตรงนั้น

ความรู้สึกเจ็บแปล๊บแล่นผ่านผิวกายของเกรกอริอยู่ชั่วขณะเป็นสัญญาณว่าให้อีกฝ่าย ’ถอย’ ออกไปให้พ้นรัศมีหล่อน

“You’ve that much time, How nice?😊”

“But I have plenty of peasants to do that job for me, Honestly.”

แองเจลิก้าเอ่ยก่อนจะหยุดครุ่นคิดไปชั่วครู่ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างซึ่งสร้างความหนักใจให้หล่อนไม่น้อย กระนั้นก็ยังสร้างความตื่นเต้นให้เกรกด้วยเช่นกัน

นัยน์เนตรสีน้ำทะเลช้อนมองชายร่างสูงก่อนริมฝีปากจะคลี่ยิ้มละไม เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจไม่น้อยของเกรกอริก็นึกพึงใจไม่น้อย

เมื่อเห็นระยะห่างของพวกเขาที่ร่นลงจนชวนน่าอึดอัดและกลิ่นน้ำหอมของเซจ ปลายฟลอรัลอ่อนๆ นั่นยั่วโมโหหล่อนเป็นที่สุด
ปลายนิ้วชี้เรียวนั้นเลื่อนขึ้นดันแผงอกกว้างให้ถอยห่างขณะที่เล็บเรียวยาวทรงอัลมอนด์แหลมนั้นจิกเข้ากับเนื้อกายที่มีอาภรณ์ขวางกั้น

( มาเลยค่ะ พร้อมหักอกหนุ่มๆ เสมอ 😍)

“Your face already makes my day worse enough.”

สุดท้ายเธอก็มองแก้วและยกยิ้มตาปริบๆ เพราะเห็นโลโก้ร้านโปรดของตน—แต่เดี๋ยวตานี่? เขาแอบตามส่องเธอเหรอหรืออย่างไร?

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวอย่างเคลือบแคลงใจระคนความหงุดหงิด

สุดท้ายมือเรียวก็เลื่อนรับแก้วกาแฟก่อนจะยกยิ้มบางเบาให้

“So? I assume your business is done.”

แองเจลิก้าเอ่ยแกมไล่

ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่วาดอยู่บนใบหน้านั่นก็ทำให้คิ้วของแองเจลิก้ากระตุกอย่างนึกโมโหว่าอีกฝ่ายยังมีหน้ามายิ้มแย้มยียวนเธอได้อีกเหรอ?

สามัญสำนึกไม่มี…

วันดีๆ ของเธอจบลงตั้งแต่เห็นหน้าเกรกอริแล้วล่ะ ทว่าสายตาสีฟ้าน้ำทะเลก็เหลือบมองแก้ในมือของชายร่างสูงพร้อมสัญลักษณ์โลโก้บนแก้วที่ตนคุ้นเคย จนสาวในเรือนผมสีบลอนด์ทองต้องเอียงศีรษะเหลือบมอง

“Showing up with such eagerness,”

“What brings you here?”

เธอเอ่ยถาม โดยที่มือของเธอไม่แม้จะจะเลื่อนรับแก้วกาแฟสักนิด

และเมื่อสายตาเหลือบเห็นแก้วกาแฟแฟลตไวท์ในมือเรียวคิ้วของเธอก็ต้องเลิกขึ้นอย่างฉงน

กาแฟในตอนเที่ยงเหรอ?

หมอนี่อาจจะโง่เขลากว่าที่เธอคิดไว้นัก—เพราะว่าเธอไม่ดื่มกาแฟร้านอื่นถ้าไม่ได้มาจากประจำของเธอ

อีกทั้งการเห็นเกรกมายืนรอทึ่มๆ มันก็น่ารำคาญมากพอแล้ว

“How generous”

รอยยิ้มละไมอาบยาพิษนั้นแต่งแต้มบนใบหน้าสวย คำพูดคลับคล้ายคำชมแต่กลับกรีดลึกลงไปในจิตใจผู้ฟังไม่น้อย

เสียงสรวลดังแผ่วเบาท่ามกลางฮอลเวย์ของโรงเรียน สาวเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองกำลังสนทนากับแก๊งเพื่อนสาวของตนได้อรรถรส แต่แล้วรอยยิ้มของเจ้ากล่อนก็ค่อยๆ หายไปกับตัวตนของใครบางคนที่ยืนเกะกะหางตาของเจ้าหล่อน

แองเจลิก้าหันไปยังชายร่างสูงในเสื้อหนังสีดำก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอฮึเป็นการเหน็บแนม นัยน์เนตรสีฟ้าน้ำทะเลจรดมองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าของเกรกอริ ดั่งคำติเตียนที่ไร้เสียง

(มาค่ะคนสวย พร้อมสัมเหมอสำหรับเธอ 😘💘)

(สนใจค่า 📣)

มืออีกข้างถือกาแฟ Flat White ที่เขากะจะซื้อมาฝากอีกคนเพราะรู้ว่าเจ้าตัวดื่มกาแฟอันนี้…แต่ถ้าไม่เอาก็คงดื่มเอง

“Afternoon. I got you coffee. Flat White.”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ย แต่ไม่ได้แทรกบทสนทนาอย่างไร้มารยาท เขารอจนกว่าดวงตาสีฟ้าคล้ายน้ำทะเลจะหันมาให้ความสนใจหรือว่าเพราะยืนจนดูน่ารำคาญเลยต้องหันมาคุยก็ไม่ทราบ

CMS ทิพย์วารี เหน่ย