"เดี๋ยว!...เดี๋ยวสินาย!!"

เธอพยายามตะโกนเรียกชายที่วิ่งห่างออกไป ทำไมคนเพิ่งสร่างเมาต้องมาทำอะไรแบบนี้กันด้วยนะ

"มัน...ทำไมนายถึงวิ่งได้เร็วขนาดนี้!! พวกคนขายาว!?!?"

เริ่มหอบแฮ่กๆ

"เอ๊ะ งั้นเหรอ"

วิ่งเบาๆ??? สำหรับชายคนนี้วิ่งเบาๆจะเป็นยังไงกัน

แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

"ลอง...ลองวิ่งดูก็ได้ แต่ถ้าฉันสลบยังไงก็...ฝากเรียกรถพยาบาลด้วยแล้วกันนะ"

พูดจบก็เริ่มวิ่งตามอีกฝ่ายไป

จะบอกให้เขาทำตัวเป็นญาติด้วยจะเกินไปไหมนะ? แต่ไม่อยากให้เรียกใครมาเลย...

"นายนี่มัน...สมกับเป็นนักกีฬากรีฑาจริงๆเลย"

แอมแปร์เดินตาม ขนาดเป็นนักกีฬาเหมือนกันแต่ก็ดูจะเริ่มเหนื่อยหอบ

"เดี๋ยวสิ 50นาที??? มันจะไม่ทันเวลาแล้วน่ะสิ ม่ายยยย"

เธอหยุดเดินมากุมหัวเครียดกลางถนนแทน

"ทำยังไงดี โถ่"

"ช่วงสาย!? ปกตินายเดินนานแค่ไหนกันแน่เนี่ย???"

พยายามเดินตามสุดชีวิตแล้ว ถึงแม้สาวน้อยคนนี้จะเดินห้างบ่อยๆ ไม่ได้เดินไกลไม่เก่ง แต่ก็ตามชายคนนี้ไม่ทันเลย!?

"อย่างน้อยขอประมาณเวลาได้ไหม นายจะเดิน...นาน...แค่ไหน?"

แอมแปร์ก้าวเท้าตามอีกฝ่ายที่ห่างออกไปเรื่อยๆ หึ่ย ขายาวมันดีอย่างงี้เองสินะ ทำไมแถวนี้มีแต่พวกสูงยาวเข่าดีเต็มไปหมดเลย

"อ้อ เป็นนักกีฬาวิ่งด้วยนี่เอง ฉันบอกแล้วไงถ้าฉันวิ่งหนีนายก็ตามทันอยู่แล้ว!?"

ทำไมถึงต้องไปเร็วขนาดนี้กันนะ

"จะว่าไป โรงเรียนอยู่ไกลแค่ไหนนะ-"

"โอเคเลย งั้นฝากนายนำทางด้วยนะ!"

พูดจบก็เดินตามวัลแต่โดยดี ระหว่างทางก็พูดไปเรื่อยเปื่อยตามเคย

"ยินดีที่ได้เจอนายวันนี้นะ เป็นรุ่นน้องในโรงเรียนนี่เองงั้นเหรอ โชคดีจังเลย"

"อืม กรีฑาสินะ งั้น...นายเน้นเล่นอะไรในกรีฑาเหรอ? ฉันเองไม่ค่อยจะได้สนใจกรีฑาเท่าไหร่เพราะดูเป็นกีฬาที่มีอะไรก็ไม่รู้ เข้าใจยากไปหน่อย-"

"เดินได้งั้นเหรอ? แสดงว่านี่ก็ไม่ได้ไกลจากโรงเรียนมากใช่ไหมนะ? จะว่าไปนายก็เรียนอยู่ที่ซอมเมอร์ลินงั้นเหรอ? ยินดีที่ได้รู้จักนะ เรียนอยู่โปรแกรมอะไรงั้นเหรอ? ฉันชื่อแอมแปร์นะ อยู่ปี13 figure skatingล่ะ"
จู่ๆก็เริ่มพูดมากซะงั้น

"อ่า จริงสิ เรื่องจับขโมย...ถึงจะเจ็บใจแต่ก็ช่างมันเถอะ คงจะตามตัวยาก และก็ดูยุ่งยากน่ารำคาญไปหน่อย ยังไงคงต้อง...หาทางซื้อโทรศัพท์ใหม่ก่อนแหละ"

เห้ออ

"อ่า...งั้นเหรอ"

เธอถอนหายใจยืนคอตก หรือว่าการขอเงินซื้อโทรศัพท์จะเยอะไปจริงๆ

"อ่า แต่ยังไงก็ จะว่าไปดีล่ะ"
เธอมองไปรอบๆ ดูสถานที่ที่ไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาสักเท่าไหร่

"ฉันไม่รู้ทางกลับโรงเรียนด้วยสิเนี่ย....ถ้ารบกวน เรียกรถ หรืออะไร ได้ไหมนะ"

แอมแปร์กุมหัวตัวเอง ได้แต่สบถกับตัวเองพลางคิดว่าคงต้องเลิกดื่มจริงๆแล้วแหละ ครั้งนี้จะเลิกจริงๆจริงๆนะ🌝

"แต่เรื่องใช้โทรศัพท์นาย...ไม่ได้หรอก! รูป...รูปพวกนี้มันต้องเก็บเอง แล้วจะกู้คืนสตอรี่ให้เป็นสาธารณะก็...."

เธอกลืนน้ำลายเอื้อก คิดถึงสายตาคนอื่น คิดไปไกลว่าจะโดนนินทายังไงถ้าจู่ๆก็กู้รูปคู่กับแฟนเก่ามาหน้าไทม์ไลน์อีกครั้ง

"ขอร้องล่ะนะะะ ฉันรู้ว่ามันเป็นคำขอที่ยาก แต่เดี๋ยวฉันจะคืนเงินให้แน่ๆ หรือถ้านายมีอะไรอยากได้อีกก็ลองขอมาได้เลยนะ ตอนนี้ฉันกำลังลำบากจริงๆ"

"ถ้าโทรหาเพื่อน..."

เธอหลบสายตาอีกฝ่าย คิดภาพถ้าโทรขอให้คนอื่นมาช่วย

"จะโดนดุเอาน่ะสิ ไม่ค่อยอยากให้คนรู้จักรู้เรื่องนี้เลย..."

"เชื่อฉันได้น่า เดี๋ยวเดินไปด้วยกันจนกลับหอฉันที่โรงเรียนซอมเมอร์ลินเลยก็ได้! ยังไงฉันวิ่งเร็วสู้ความยาวขานายไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะ!"

+

สุดท้ายหญิงสาวก็หันหน้าไปมองหนุ่มแปลกหน้าตรงหน้าอย่างคาดหวังก่อนจะยกมือมาพนมไหว้วาน

"ขอร้องล่ะ ไปซื้อโทรศัพท์ใหม่กันก่อนแปปนึงได้ไหม เอ่อ ขอยืมเงินด้วย เดี๋ยวจะคืนให้แน่นอนนะ!!! จะคิดดอกเบี้ยยังได้เลย!!!!! ฉันมีเงินให้- แต่แค่...ตอนนี้ทั้งโทรศัพท์ทั้งกระเป๋า......."

หญิงสาวแผดเสียงร้องลั่นอยู่กลางถนน เสียงดังจนแทบจะสงสัยว่าเธอมีปอดแค่2ข้างจริงไหม หรือว่าเธออาจมีพื้นที่ว่างเพิ่มเติมในหัวไว้สำรองอากาศ?

"อ่า อ่า- ทำไงดี รูปที่เก็บไว้ในนั้น.....จริงสิ! ยังมีพวกรูปในสตอรี่ไอจี!"

เธอตาเป็นประกายเหมือนจะหาทางออกได้ ก่อนจะนั่งนับนิ้ว

"ไม่สิ ฉันกดลบสตอรี่ไป ตอนนี้...เห้ยยยยยย จะหมดเวลากู้คืนสตอรี่ได้แล้วนี่นา!!!!"

+

"??????????"

แอมแปร์แสดงสีหน้าสับสนตกใจอย่างชัดเจน

"เห้ย เห้ยยยยยย กรี้ดดดดดด!?!!? ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย"
แต่เมื่อพยายามโทรเข้าเครื่องอีกยังไงก็ได้แต่เสียงแจ้งให้ฝากข้อความ

"ไม่ ไม่จริงน่า ม่ายยยยยยยยยยยยย ฉันเกลียดคนอังกฤษที่สุดเลย!!??!??? ขนาดนี้ไม่ใช่ลอนดอนยังโดนขโมยของอีกงั้นเหรอ!!!"

+

"จริงด้วย ความคิดดีเลย ขอบคุณนะ"

พอโทรศัพท์ถูกยื่นมาตรงหน้าถึงจะรู้สึกตัวสักที เธอรับโทรศัพท์อีกฝ่ายมาแล้วกดโทรเข้าโทรศัพท์ตนเอง

*ตู้ด ตู้ด ตู้ด*

"เฮลโหล-"

'เจ้าของโทรศัพท์งั้นเหรอ?'
มีเสียงของชายปริศนาตอบกลับมา

'... เอาเป็นว่า โทรศัพท์ของเธอน่ะ🌟'

*กุกกักๆๆๆ ฟังดูคล้ายว่าเจ้าของเสียงอีกฝั่งกำลังเต้นรำเก๊กท่าอะไรสักอย่าง*

'เสร็จโจร💕'

*แกร๊ก*

วางหูไปแล้วล่ะ

+

"ยังไงก็ยังกลับไปนอนห้องไม่ได้หรอก! ก็- ก็โทรศัพท์มัน มันไม่ได้...ไม่ได้backupรูปไว้นี่นา"

พอจบคำ จบความคิดรำลึกถึงอดีต น้ำตาก็เริ่มคลอเบ้าตาสีอำพัน

"ฮือออออออออออ"

จู่ๆก็ร้องไห้ซะงั้น

พอถูกปล่อยมือแอมแปร์ก็เอามือปัดๆฝุ่นจากตัวเอง ดูท่าทางจะเริ่มขยาดกับพื้นถนนที่เคยเป็นที่นอนเมื่อครู่

"แย่ที่สุดเลย..."

เธอกวาดสายตาไปรอบๆพื้นที่ ก่อนจะมองไปตามทางเดินต่างๆ ไม่มีรองรอยข้าวของอะไรอยู่เลยสินะ

"จริงๆก็หายไปทั้งกระเป๋าเลย แต่แค่กระเป๋าใบนึงช่างมันเถอะ"
เธอบ่นงึมงำกับตนเองต่อ

+

พอถูกวางลงกับพื้นก็หันขึ้นมองปากจู๋ใส่คนตรงหน้าเซ็งๆ

"เอ้ะ จริงสิ!"

"โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนน หายไปไหนแล้ว"
เธอตบๆกระเป๋ากางเกง ไม่มี หล่นหายไปไหนแล้ว หรือโดยขโมยไปแล้ว

พอถูกอีกฝ่ายหยิบ(?)มาห้อยไว้ห่างๆตัวก็ดิ้นเหมือนแมวโดนอุ้ม

"เห้ย เห้ยยยย เดี๋ยวก่อนเซ่!! ปล่อยยยยยย"
แต่ถึงจะดิ้นยังไงแข้งขาก็ยาวสู้ไม่ได้

"ใจร้ายชะมัดเลย..."

พอการดิ้นไม่ได้ผลสุดท้ายก็ถูกห้อยคอตกอยู่

"นายนี่ โหดร้ายจริงๆเลยนะ รู้ไหม ฉันมันก็แค่สาวน้อยกำลังลำบากทางจิตใจคนนึงกำลังนอนอยู่ข้างทางอย่างเจ็บปวดรวดร้าวใ..."
เธอบ่นเป็นชุดด้วยเสียงเบาๆของคนหมดแรงสู้

+

"เห้ยยย!!! ที่นี่ที่ไหน"

เธอลุกพรวดขึ้นมาก่อนจะเซไปเกาะชายตรงหน้า กลิ่นค๊อกเทลผลไม้ยังติดอยู่บนเสื้อผ้าฝ้ายแบรนด์เนมที่สวมใส่

"อ๊ะ- สวัสดีจ้าา"

พยายามยกยิ้มทักทาย แต่ความรู้สึกปวดหัวแปล้บก็แล่นเข้ามาเล่นงานจนต้องยกมือมากุมขมับ

"อึก ไม่น่าดื่มไปเยอะเลย..."
เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือยังจับอีกฝ่ายอยู่

'สิ่งนั้น'ยังนอนกองแน่นิ่งอยู่กับพื้น ขยับเพียงศีรษะเพื่อแหงนมามองอีกฝ่ายที่ดันโชคร้ายผ่านมาพอดี

เธอหรี่ตาลงมองย้อนแสงแดดที่จ้าขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางตามประสาคนเพิ่งตื่นจากการบรรทมนิทรายาวเนิ่นนานอย่างน่าอนาถาข้างทาง

"อ๋าาาาาาาา ปวดหัวชะมัดเลย"

หญิงสาวปริศนาฟุบหน้าลงไปกับทางเท้าต่อ พระอาทิตย์ขึ้นแล้วแสงแดดส่อง กำลังอุ่นๆนอนสบายเลยล่ะ(?) ขออีกสัก5นาที~

ไม่สิ

+