از آنهایی که مابقی غذایشان را از رستوران گاهی هم برای فردای خودشان نگه می دارند و فقط به فکر کارِ خیر نیستند.
‏اگر کسانی را در زندگی می شناسید که واقعی هستن
‏شما خوشبختی را تجربه کرده اید.

‏شکوهِ آدم های واقعی با فاصله دوست داشتنی تر از نوگریهای اغراق آمیز است.

‏(این متن به دلم نشست)

یه روزهایی که به او زنگ میزنید تا حالش را بپرسید جواب نمی دهد
‏و خودش دیرتر زنگ میزند و بابت جواب ندادن توضیحات دروغی نمی دهد
‏و فقط می گوید:
‏"اونموقع نشد جواب بدم..."
‏اگر کسی را می شناسید که وقتی از او می پرسید که فلان سریال تلویزیون یا برنامه را دیدی؟
‏بدون فکر می گوید:
‏آره!