:))))

منم همینطور مدت نسبتا طولانی هست که این نسبت برام کم شده، یبار فکر می‌کنم تقصیر الگوریتمه، یبار فکر می‌کنم کسایی که تا به حال اشنا شدم و باهاشون اینتراکشن خوب داشتم الان دیگه خودشون تمایلی ندارن که تو این فضاها از تفکراتشون صحبت کنن

ولی با سوشال مدیا انگلیسی زبان و توانمند در ارتباط و خوندن و یادگرفتن خیلی خیلی محتوای بیشتر و بهتر.

تو زندگیم نداشتم خودمو مثل یکی میبینم که مثلا تموم زندگیش فقط میتونسته به منابع فارسی یک کتابخونه محلی با کتابای محدود دسترسی داشته باشه ولی از طریق سوشال مدیا و دنبال کردن ادما و خوندن بلاگ هاشون فهمیده که خارج از این کتابخونه هم کتاب های دیگه هست
یا انگار بدون سوشال مدیا فقط یه ادم فارسی‌زبون/

میشناسم اکتفا کنم اون جریان تفکری که از ذهن کسایی که دنبالشون میکنم رو وقتی ازش میگن و مینویسن بهش فکر میکنم و کتابایی که درباره ش معرفی میکنن رو میخونم، دیگه این که شانس بیارم چیزایی یاد بگیرم که کمتر کسشر باشم رو از دست میدم :))
یکم بد نوشتم ولی تو ذهنم اینه که من به عنولن کسی که الگو و راهنما ای/

ولی به عنوان کسی که آدمای عزیز زندگیش درصد بالاییشون از بلاگ ها و کلا سوشال مدیا پیدا شدن، و مثلا اگه گلنوش روی منبر نمی‌رفت و من اتفاقی تو توییتر نمیدیدمش که فالوش کنم یه اضطراب عمیق تو وجودم هست که اگر هر کدوم ازین افراد از تفکراتشون چیزی ننویسن یا اگه من فقط به دایره ی کوچیک کسایی که الردی /

منم خیلی به این موضوع فکر می‌کنم و نظرم در مورد ارتباط داشتن با آدمای نزدیکمون حتی اینه که اگه حرفی داشتیم ایمیل بدیم و اگه کاری داشتیم تماس بگیریم. ازین seen خوردن و وضعیت malignant آنلاین بودن تو تلگرام، واکنش نشون دادن به هر محتوایی که میاد تو صفحه توییتر بدم میاد.

:)))))

دستم؟

نمیشناسمت اصلا اصل بده

سسسسسس عاشقت