( /ตื่น /ขยี้ตา /วิ่งมาล็อค 😭😭 )

ทิ้งช่วงไม่นาน ร่างสูงจึงโค้งคำนับอีกฝ่ายอย่างสุภาพนอบน้อม โดยไม่ลืมที่จะเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

“ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่นและถือเป็นเกียรติอีกครั้งที่ได้ถูกรับเชิญมายังสถานที่วิเศษแห่งนี้ กระหม่อม ซานเทรี เฮลิเยร์ รูโซ เพคะ ”

เมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาว นัยน์ตากลับซ่อนความคะนึงหาจนไม่มิด

“ ไม่ได้พบกันเสียนาน องค์หญิงทรงสบายดีหรือไม่...? ”

เป็นอีกครั้งที่อัลเดริกไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงพยักหน้าและนั่งลงตามคำเชิญชวน

“ อามัวร์ ”

ชายหนุ่มเรียกพัฟบอลของตนให้ช่วยอีกฝ่ายพัฟบอลของเธอ โดยไม่พูดอะไรมากนัก

...ก่อนจะลงมือรินน้ำชา

นับเป็นภาพหนึ่งที่หาได้ยาก คงมีโอกาสไม่มากนักที่บุรุษจะเป็นฝ่ายรินน้ำชาเสียเอง

เรือนผมสีฟ้าพริ้วไหวตามสายลม ชุดเข้าคู่สีน้ำเงินขาวล้อแสงเล่นกับเกสรอันน่ามหัศจรรย์

อัลเดริกพยักหน้าตอบรับ

มือหนึ่งของเขาถือดอกไม้จันทราไว้ ...เกรงว่าวันนี้พระผู้เป็นเจ้าคงประทานโชคให้

ทว่าสิ่งที่เขาตั้งใจ ไม่ใช่การขอพรเพื่อตนเอง

จานขนมในมือเขาถูกวางลงไม่ต่างกัน เพียงแต่จุดประสงค์ที่แท้จริงไม่ใช่แค่การวางลงเฉยๆ

ทว่ากลับเป็นการวางลงเพื่อขยับเก้าอี้ให้อีกฝ่ายนั่งลง

อย่างที่เขา ’เคยทำ’

ครั้นเมื่อคู่หมั้นมาเยือนเมืองของตน

( .หลบตา )

ท่ามกลางบรรยากาศระยิบระยับทอกับแสงจันทร์ ช่วงเวลานัดหมายได้มาเยือนถึง

อัลเดริกเคลื่อนกายพร้อมเอ่ยเรียกบุคคลที่นัดไว้

“ แพทริเซีย ”

เป็นคู่หมั้นของเขา

องค์หญิงแพทริเซีย เดอ อามัวร์เทอร่า

อัลเดริกเคลื่อนตัวไปตามแรงของอีกฝ่าย เขาไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติมจนเห็นเข้ากับโต๊ะโต๊ะหนึ่ง..

เขาตัดสินใจได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ แพทริเซีย ”

น้ำเสียงที่ไร้การสั่นไหวราวผิวน้ำสงบนิ่งเอื้อยเอ่ยออกมา

“ ตรงนั้น ”

นัยน์ตาสีฟ้าจดจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง เป็นโต๊ะขนาดเล็กเหมาะกับการนั่งสนทนาเพียงไม่กี่คน ทั้งยังเห็นวิวทิวทัศน์นอกร้านชัดเจน

...คงจะดีไม่น้อยถ้าได้นั่งตรงนั้น

(คนที่ถอนหมั้นไม่มีสิทธิ์พูดหรอกนะ!! หึ!! /พุดไปเจ่บไป)

อัลเดริกหยิบนาฬิกาพกประจำตระกูลขึ้นมาเช็ค เขาพลางทวนตารางงานของตนเองในหัว

ก่อนจะส่ายหน้าตอบ

“ ไม่มีครับ ”

ก็นะ ต้นภาคเรียนการศึกษา หากอยู่ปีสูงก็กระไร แต่ตอนนี้ตัวเขาอยู่เพียงปี 2 เท่านั้น คงไม่ยุ่งเท่ากับพี่ชายของเขา.. หรือคนตรงหน้า

“ เป็นผมเสียอีกที่ต้องถาม ”

“ หากแพทริเซียว่าง.. ก็อยากให้มานั่งทานและพูดคุยด้วยกัน ”

ช่างดูเป็นคำขอที่เกินตัวเหลือเกิน

“ ..ดีครับ ”

เขาพยักหน้าตอบกลับ เลม่อนทาร์ตเป็นตัวเลือกที่ไม่แย่เสียเท่าไหร่ เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายคงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้

“ หากแพทริเซียเป็นผู้แนะนำ เกรงว่าผมคงต้องลอง ”

รอยยิ้มที่ถูกระบายออกมาทำให้เขาหวนนึกถึงอดีตเมื่อวันวาน

หวนถึงเรื่องราวต่างๆ ..รวมถึงระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นมา แม้มันไม่ใช่ประสงค์จากตัวเขาเอง

“ นอกจากทาร์ตผลไม้แล้ว มีอย่างอื่นที่ต้องการอีกไหมครับ ? ”

(อยากขมมั้ยคะ เดี๋ยวไปต่อโรลเลย)

( ทางนี้ไม่มีตั๋วให้กลับมีแต่ไม้ให้ต่อแพค่ะ 😔😔 สู้ๆนะคะ ระหว่างทางอาจจะเจอพายุโครมครามโป้งเป้งก็ได้ค่ะ อิอิ)

(ระวังตัวไว้ 😭🫵🏻🫵🏻🫵🏻 หากฉันว่างฉันจะเอาหลังคาและสนามหญ้าของคุณไปเอง)

( งั้นเค้าขออนุญาตก๊อกๆ ทักเดมไปโคได้มั้ยคะ 🥺🥺 )

( อะ อะ อ้าวพี่ 🧍‍♂️🧍‍♂️มปร. เดี๋ยวเค้าไปร่วมแก๊งด้วย ! )