เจ้าตัวถอนกลับไปนอกสนาม ยืดเส้นยืดสายตั้งท่าสบาย ๆ

"Alright?"

หล่อนหันหลังยุกยิก ก้อนไหมสีน้ำตาลถูกหยิบออกมา

กวาง...?

"Catch!"

ไม่ทันจะปล่อยให้อีกคนตั้งตัวว่าอะไรกำลังจะไปหา จีนก็โยนเจ้าตัวน้อยน่าสงสารออกไปแล้ว

เพราะทุกครั้งที่พยายามโยนลูกไม้ เขากลับต้องเป็นฝ่ายปวดหัวเสียเอง

เขาเดินพ้นออกมาโดยไม่ได้หันกลับไปสนใจอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาคิดอย่างเหนื่อยใจ ความมั่นใจของคนตรงหน้าเล่นเอาเขาถึงกับพูดไม่ออกสักคำ

อลาสแตร์ถอนหายใจเงียบ ๆ พลางเดินเลี่ยงมายืนข้างอีกฝ่าย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะไหล่อีกคนอย่างแผ่วเบา

“ขอให้หายไว ๆ ครับ”

เสียงของเขานิ่งและจริงจังจนไม่หลงเหลือแววประชดใด ๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าเขาเหนื่อยจะเล่นเกมกวนประสาทกับอีกคนต่อไปแล้ว

อลาสแตร์ไม่ได้สนใจสายตาที่อีกฝ่ายจ้องมาทางเขาเลยด้วยซ้ำ สายตาของเขามัวแต่จดจ่ออยู่กับข้อความบนหน้าจอที่เวร็นยื่นมาให้มากกว่า ข้อความที่มาพร้อมกับคำใบ้แบบตรงไปตรงมาชนิดที่แทบจะฟาดเข้าหน้าเขาอย่างจัง

คำใบ้นั้น...มันยิ่งกว่าชัดเจนว่าอีกฝ่ายตีความคำพูดของเขาผิดไปไกลขนาดไหน

‘นี่คุณไม่ได้พยายามทบทวนมันใหม่เลยใช่ไหม...’

ก่อนจะเบนสายตาออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่คิดจะขุดคุ้ยคำตอบให้กับท่าทีแปลกประหลาดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

'แกจะหน้าแดงทำไม'

"ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่ หยุดเดี๋ยวนี้เลยครับ"

เขากอดอกแล้วมองคนตรงหน้า พร้อมกับกล่าวออกมาราวกับว่ามันเป็นประโยคคำสั่ง แม้ไม่สั่งอีกคนบ่อยนัก หรืออาจจะไม่เคยเลยด้วยซ้ำ

อลาสแตร์ชะงักเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความที่อีกฝ่ายพิมพ์ขึ้น ถ้อยคำที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น

เขามองอีกฝ่ายเงียบ ๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงจะไม่รู้แน่ชัดว่าเวร็นกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว แต่จากท่าทีแบบนี้...อีกคนคงจะตีความคำพูดของเขาไปคนละทางแน่

"…อะไรของคุณ"

เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับเหนื่อยจะหาคำอธิบาย