گروه‌های زیرزمینی مسلح زیادی نیست توی ایران نسبت به جمعیت. به‌خصوص شهرهای بزرگ و حساس. اسلحه هم همیشه به جز یک‌کمی دست ایلات قدیم دست حکومت‌بوده. همه‌ی مسیرهای قاچاق هم که مال خودشونه.
مبارزه‌ی مسلحانه‌ی خیابانی شکل‌نمی‌گیره به‌نظرم. کمی شاید بین گروه‌های خودشون برای قدرت بعد فروپاشی، ولی قبلش بعید می‌دونم

وقتی بقیه اسلحه‌داشته‌باشند اینجوری می‌شه

سالها پیش یادته اون مداحه وسط خیابون اسلحه کشید روی یکی که فکرکنم جلوش لایی کشیده‌بود؟ اسلحه بخشی از وجود ایناست. و می‌دونن که بقیه‌ی مردم ندارن این رو.

اسلحه و پول دارن. به این گرمن

🫂

من پیش خودم بهش می‌گم نژادپرست‌ترین آدم توییتر فارسی.
جرئت‌نمی‌کنم همین رو بگم اونجا چون می‌ریزن سرم

پرسیدم که عکس اسکنش رو بفرستید بدم پزشک مطمئن ببینه، لینک سایت خبری فرستادن گفتن تا کل اسکن آپلود بشه خیلی طول‌می‌کشه. ظاهراً رفته‌بودن پیش یکی. و ظاهراً یکی از کلینیک عکس اسکن صورتش رو پخش‌کرده. یعنی یکی از این عکس‌های ساچمه‌ توی سروصورت که دیده‌بودیم مال این بچه بوده.

شدن*

🫂

گاهی وقت‌ها فکرمی‌کنم اگه این بچه نبود ما دوتا چقدر زود از پا درمی‌اومدیم

روی واتس‌اپ بچه‌ها جمع‌شدن. داداش‌بزرگه گوشی‌ش رو از کانادا گذاشته روی اون راه مخصوص. هر کی از یه قاره «تولدت مبارک» خوندن.
همین.

جشن تولد پدرش پیشاپیش. ایده و جمع‌آوری هدیه‌ و عکاس و اینا رو هم خود این زن برنامه‌ریزی‌کرد. بهترین روزهای همه‌شون بود توی سال‌ها، و شادی و غم هم‌زمان رو توی چشماش می‌دیدم هر روز.
امسال، امشب، تولد پدرش رو اینجوری گرفتن که داداش بزرگه با یه راه مخصوص که داره (نمی‌تونم بگم چجوری) می‌تونه به ایران زنگ بزنه

قطع‌کرده. جنگ‌ها شده. آب و برق قطع‌شده، چندتا(واقعاً حساب از دستم در رفته) جراحی دیگه پیش‌اومده. و من ذره‌ذره آب‌شدن این زن رو می‌بینم.
امشب تولد پدرش بود.
پارسال، برای اولین بار از وقتی من پام رو گذاشتم توی این خانواده (که خودش عمریه)، جورشد و همه برای اولین بار دور هم جمع‌شدیم استانبول. تبدیلش کردیم به

خودش بار رو قبول‌کرد. با اینکه خسته‌ست و تا حالا کلی از پیشرفت‌های شغلی خودش به دلایل مختلف چشم‌پوشی کرده، بازم راضی‌شد به مهاجرت دیگه کنه. از من خواست (و می‌دونم چقدر سخته براش همین رو از من خواستن) که یه مهاجرت سوم بکنیم؟
تقریباً یک سالی می‌شه تصمیم رو گرفتیم. توی این مدت ج.ا. دو بار دیگه اینترنت رو

می‌پذیرن‌شون؟ کجا پدر مادر استقلال خودشون رو بیشتر دارن؟ غیره و غیره
درایور همه‌ی بحثها هم خودش بود. ماهی یک‌بار با برادر-خواهراش صحبت منظم‌می‌کنه سر این. آخرش نتیجه این شد که تنها شانسی که شاید پدرومادر راضی بشن به یه اقامت حتی فصلی خارج از ایران اینه که حداقل دوتا از خواهربرادرا نزدیک‌تر به هم باشن.