“ … ”

เหมือนกำลังโดนพ่อแม่จับได้เวลาทำอะไรผิดเลยสถานการ์ณแบบนี้ทำเอารู้สึกขนลุกนิดๆเหมือนกัน

“ ก็…ใช่ “

เจ้าตัวหลบสายตาเล็กน้อย มันเป็นเรื่องที่เขาไม่ได้คิดให้ดีจริงๆ แต่ทำยังไงได้ สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาอีกฝ่ายแม้จะไม่ชอบการพึ่งพาคนอื่นก็ตาม

“ งั้นช่วยพาผมกลับห้องไปเอาแว่นหน่อยได้ไหมครับ? ”

เพราะเพื่อนสนิทจึงไม่ได้เอ่ยขอยากนักอย่างทุกที

สายตาเพ่งมองไปที่อีกฝ่ายเมื่อครั้งแรกที่สบสายตาก็ไม่แน่ใจนักว่าใครจนกระทั่งได้เห็นเส้นผมสีเขียวที่อยู่จึงได้รู้ชัดว่านั่นคือ มิโดริโนะ…

หนึ่งในคนที่เขาไม่อยากพบเจอในตอนนี้แต่ก็ช่วยไม่ได้

” มิโดริโนะ พาไปส่งที่ห้อง3-Aที… “

ผมสีขาวยาวถูกปัดไปด้านหลังก่อนหันหน้าไปหาอีกคน เจ้าตัวไม่พูดอะไรมากความให้เปลืองแรง แน่นอนว่าคำพูดคำจาช่างดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

ไม่แน่ใจว่าสัตว์ที่ตัวเองคุยด้วยนั้นเข้าใจที่ตนจะสื่อหรือไม่ ก็เขาไม่เคยเป็นลูกอ๊อดนี่

แต่ในเมื่อมาอยู่ในมือเขาแล้วก็จะถือว่าตกลงก็แล้วกัน เจ้าก้อนสีดำถูกตักขึ้นมาไว้ในขวดโหลอันใหญ่

“ เท่านี้ก็เรียบร้อย ”

นัยน์ตาสีแดงคมกริบนั้นยังคงจ้องมองเจ้าสิ่งมีชีวิตนั้นไม่ห่างจนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่...

" ได้เวลากลับห้องเรียนแล้วสิ.. "

ก็เขายังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงเลยจะให้เพื่อนสนิทเขากินข้าวคนเดียวอีกก็คงไม่ดี คำพูดและท่าทางเหมือนจะเตรียมจากลา แต่เขากลับยื่นมือลงไปในน้ำเบาๆ

" กลับด้วยกันไหม "

อุตส่าห์ลงทุนหาขวดโหลมาเพื่อตามเก็บเจ้าลูกอ๊อดตัวนี้ทั้งที หวังว่ามันจะอยากมาด้วยกันนะ

เมื่อเขามายืนอยู่หน้าแอ่งน้ำเล็กๆที่ตอนนี้มันค่อนข้างจะเล็กกว่าเดิมหลายเท่า แน่นอนว่าห่อสาหร่ายเล็กๆก็ถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วบดเป็นชิ้นเล็กๆให้

" โตขึ้นเยอะเลยนี่.. "

หลังจากที่เห็นมันกินก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เจ้าของเรือนผมสีขาวจ้องมองลงไปเหมือนแมวมองปลาอยู่สักพัก นึกคิดเล็กๆว่าหากแอ่งน้ำนี่แห้งไปเจ้าตัวเล็กนี่คงอยู่ไม่รอดแน่ๆ

เจ้าตัวลุกขึ้น แล้วหันหลังเดินกลับอาคารเรียนโดยไม่มีการบอกลาเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก

ดวงตาสีแดงคมกริบจ้องมองลงไปในน้ำนิ่งไร้การสั่นไหว แผ่นน้ำที่กระเพื่อมขึ้นมาทำให้เขาเหลือบมองทันควัน

หืม…

เหมือนเขากับเจ้าก้อนสีดำผู้โดดเดี่ยว จะกำลังจ้องตากันอยู่ซะแล้ว หลังจากที่มองไปรอบๆก็เหมือนจะมีแค่ตัวเดียวจริงๆ หลงฝูงมาหรอ

“ …กินไหม ”

ในกระเป๋าเสื้อมีซองสาหร่ายที่เหมือนเจ้าตัวจะไม่อยากกินมันสักเท่าไหนเพราะสีเหมือนเพื่อนคนนึงของเขา สาหร่ายถูกบดละเอียดแล้วโปรยลงไป

ฝ่าเท้าพยายามย่ำเร็วขึ้น แต่ก็โดนตามมาทันอยู่ดีจึงรู้สึกอารมณ์เสียนิดๆ รู้งี้มากับดาเรียดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาอยู่กับหมอนี่สองคน แต่เหมือน…จะไม่ใช่สองแล้วสิในตอนนี้

ไม่ได้เดินหนีต่อ แต่ยืนมองสองพี่น้องคุยกันเงียบๆ อย่างน้อยคนน้องนั่นก็ไม่วุ่นวายเท่ามิโดริโนะคนพี่ เอามาเป็นคนกลางก็น่าจะสะดวกกว่าหนีไปแน่นอน

แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลที่ใช้เวลาแทะอยู่นานในที่สุดน้ำตาลก็บางพอจะกัดคำแรกสักที อร่อยดีแหะ

“ …. ”

เขามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ใบหน้าและท่าทางนั่นทำเอาหมดอารมณ์แทะลูกอมเลย..

“ ไม่ครับ ”

ปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อใย ถ้าให้เลือก เขาก็อยากมากับเพื่อนคนสนิทของเขามากกว่า แต่ของกินมันรอกันไม่ได้จึงเลือกมาคนเดียวแบบปุ๊บปั๊บ

ชายหนุ่มรีบเดินหนีอีกฝ่ายอย่างกับเจอโจรอย่างไรอย่างนั้น แต่เหมือนจะเดินได้ช้ากว่าปกติเล็กน้อยเพราะรองเท้าที่ใส่นั้นไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไหร่

( ไม่เอาทาคาโตะได้มั้ย )