insanları mutlu edemiyorum

sadece zencefilli gazoz içtim

biraz uyuyup uyanınca yapmak istediklerim:
31 çekmek
banyo yapmak
kitap okumak
resim çizmek
zencefilli gazoz içmek

bütün bu yaptıklarımız niçin?
neden bütün insanlar bir şeylerin peşinde koşuyor da bir tek ben koşmuyormuş gibi hissediyorum?
bir şeylerin peşinden koşmaya değiyor mu gerçekten?
koşan varsa söylesin.

durup biraz düşününce gelen hayatın anlamsızlığı

uzun zamandır kocamla sevişemiyoz n'olcak bu gidişat

buraya birkaç fotoğraf atıp başkasının anının sadece 1 karesi üzerinden hayatı romantize eden insanları görünce eski kendimi hatırlıyorum, üzülüyorum.

o şey hiçbir zaman beklediğin kadar iyi hissettirmeyecek. bu bir aldatmaca.

bunu kabul etmek bütün ilgimi kaybettiriyor hayata karşı.

“eğer bir şeydeki güzeli gördüyseniz başkalarının bunu onaylamasını beklemeyin.”

yaşamın basitliğini özlüyorum.

telefonu 2 dk bırakıp hiçbir şeyle uğraşmamayı becerebilsem akışa giricem de yok olmuyor

virtual olarak bile yalnızım amk

hayatımın tam olarak hangi noktasındayım? inişte, yokuşta? yoksa uzun bir süredir sadece düzlükte mi?

karşılaştırabileceğim tek şey geçmişimken bunu nasıl anlayabilirim?

yoksa şimdim bana yardım eder mi?

insanın kendine iki yüzlü davranması kadar acı verici, kendinden soyutlayıcı ve hayal kırıklığına uğratan bir şey yok.

kendime uzun süredir böyle davranıyorum, ve uzun süredir de kendimle kavgalıyım.

kendimle ilginç bir ilişkim var; iyi anlaşıyor muyuz anlaşmıyor muyuz belli değil.

öyle kendi kendime birkaç kelam edeceğim işte.
zaten uyuyamıyorum.

uykum geldiğinde eğer onu reddedersem sonra küsüp geri gelmiyor sanki bir daha.