Omuzlarımda anlam veremediği yük şükürsüz bir günüm bile yok binlerce şükür verdiğine vermediğine çocuklar da sağlıklı🤲 ama kafamın içi bir şantiye gibi o uğultu geçmiyor hayatımı ayıp olmasınlar için yaşıyorum....

Canımı hiç hak etmediğim halde hiç haketmeyenler üzdü...Susuyorum... gözyaşlarım yanağımdan değil de kalbimde süzülüyor resmen ve hep susacağım.

Herkesin içinde kimsesizlik duygusunun verdiği yük kalbime bazen ağır geliyor ve toprak olmak istiyorsun sonra kalbim ,burun direğim sızlıyor... Başkaları ile olan davamdan feragat ettim ve hiç olma yolundayım...

Allah karakter zayıflığı vermesin Amin 🙏

Şu iki çınara bakmak bana umut veriyor.Ne zaman gözümün ucuna göz yaşım gelse bu ağaçlara bakıp etrafa gülümsüyorum...Herşey aslında iyiymiş gülümsemesi...

İnsanın anne ve babası arasındaki mesafe ölümden uzun olabilir mi?

Yaşım ilerdedikçe çok net olmaya yol aldığımı farkediyorum etrafımda sadece ben öyleyim ve ben böyle oldukça kimseyle anlaşamıyorum...Kimse de beni anlamak için ölmüyordu hani bu hayat sadece görevimi tamamlamamı bekliyor...

Sıkıcı X sana bye!!!