แล้วเบื่อมากเวลาเพื่อนถามว่าอ่านอะไร พอเล่าพล็อตแล้วสนใจก็จะถามต่อทันทีว่าเกย์ไหม ไม่เกย์ไม่อ่าน

ทำไมเราถึงใช้รสนิยมทางเพศของตัวละครเป็นสาระสำคัญล่ะ

แต่โดยส่วนตัวไม่ใช่คนเชื่อใจอะไรใครง่าย ๆ อยู่แล้ว และพอเดาอะไรหลายอย่างในเรื่องออก เลยอ่านค่อนข้างชิล

ใช้เวลาอ่านจบหนึ่งชั่วโมงนิด ๆ สานหมอกเป็นนิยายเรื่องที่สามของคุณแรคที่ได้อ่าน—ต่อจากเรื่องเกลียวคลื่นในกล่องแก้วกับคืนกลืนเงา

เป็นเรื่องที่เล่นกับ trust issues พอสมควร เรื่องจริง เรื่องหลอก เรื่องไม่บอก ปนกันไปหมดจนไว้ใจอะไรหรือใครไม่ได้เลย แม้แต่กับ “ตัวธันวา” ที่เป็นเจ้าของมุมมองมาตลอดเรื่องก็ตาม

หมู่บ้านแปลก คนแปลก สถานการณ์หลายอย่างยิ่งประหลาด

ความไม่น่าไว้ใจแผ่ขยายมาตั้งแต่ตอนแรกไปจนถึงบทสรุปจนไม่กล้าปักใจเชื่ออะไรก็ตามที่ได้รับรู้ เรื่องราวต่าง ๆ เปิดเผยให้เห็นแค่ผิวเผิน ไม่ต่างจากหมอกที่ปกคลุมหมู่บ้านอยู่ตลอดเวลา

เป็นเรื่องที่เล่นกับ trust issues พอสมควร เรื่องจริง เรื่องหลอก เรื่องไม่บอก ปนกันไปหมดจนไว้ใจอะไรหรือใครไม่ได้เลย แม้แต่กับ ‘ตัวธันวา’ ที่เป็นเจ้าของมุมมองมาตลอดเรื่องก็ตาม

แต่โดยส่วนตัวไม่ใช่คนเชื่อใจอะไรใครง่าย ๆ อยู่แล้ว และพอเดาอะไรหลายอย่างในเรื่องออก เลยอ่านค่อนข้างชิล

เผื่อใครอยากระแวง

www.readawrite.com/a/286f1d6eed...

หมู่บ้านแปลก คนแปลก สถานการณ์หลายอย่างยิ่งประหลาด

ความไม่น่าไว้ใจแผ่ขยายมาตั้งแต่ตอนแรกไปจนถึงบทสรุปจนไม่กล้าปักใจเชื่ออะไรก็ตามที่ได้รับรู้ เรื่องราวต่าง ๆ เปิดเผยให้เห็นแค่ผิวเผิน ไม่ต่างจากหมอกที่ปกคลุมหมู่บ้านอยู่ตลอดเวลา

สานหมอก—Raccool

‘ธันวา’ ได้รับการไหว้วานจากที่บ้านให้ไปส่งของแทนลุงที่หมู่บ้านกลางป่าเขา เส้นทางคดเคี้ยวซึ่งปกคลุมไปด้วยหมอก โดยก่อนมา ลุงย้ำแล้วย้ำอีกว่า “อย่าอยู่เกินหนึ่งวัน”

มีคำเตือนแบบนี้ สิ่งที่ตัวเอกหมวดลึกลับจะทำเดาได้ไม่ยาก ใช่—เขาอยู่เกินเวลาและกลับออกไปไม่ได้อีกต่อไป

ที่จริงเราชอบอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มองนก อ่านหนังสือ แต่หลังมานี่ติดอยู่กับเพื่อนตลอดตั้งแต่มหาลัยจนถึงบ้านก็ยังได้ยินเสียงทางคอล บทสนทนาอะไรที่ทำก็วนอยู่แต่เรื่องนินทา เรื่องวาดรูปขาย วิจารณ์นิยาย—พวกนิยายรักห่วย ๆ ที่เรารู้สึกว่าไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องสรรหาอ่านให้เสียเวลา

เราตามเพื่อนมากจนเหนื่อย เพื่อนชอบเที่ยวชอบพาไปที่ ๆ คนเยอะ ๆ เพราะเจ้าตัวชอบมองมนุษย์แล้วชวนเราคุย แต่เราไม่ชอบเลย เราอึดอัด รู้สึกหายใจไม่ออก

พอรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นว่ารู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร งานอดิเรกที่ทำมาตลอดยังไม่อยากทำ ผลการเรียนก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่ได้โทษเพื่อนนะ ความผิดเราเองนี่แหละที่ไหลตามจนเกินไป

ปีนี้ให้เวลากับเพื่อนมากที่สุดในชีวิต แบบเจอหน้ากันที่มหาลัยเกือบทุกวัน เลิกเรียนไปเที่ยวต่อ ถึงบ้านก็คอลคุยอ่านหนังสือ (ไม่รู้เรื่อง) บ้าง คอลแต่งนิยายบ้างจนเลยเที่ยงคืน เป็นแบบนี้ทุกวันตลอดทั้งปี ซึ่งมันก็เรื่องธรรมดาของเพื่อนแต่ไม่ใช่กับเรา