ولی دست‌کم اون یه ظرف آش هم میاره خونه‌ت! بیست سال تمام، مشغول جمع‌آوری هر کلیک، هر سرچ و هر عکسی بودن که آپلود کردی، و تو فکر می‌کردی اون عکس‌های خصوصیت فقط روی گوشیته! شاید وقتشه یه کاغذ و خودکار بخریم، نه؟

این‌ها همون شرکت‌هایی هستند که وقتی فکر می‌کردی داری فقط یه میم بامزه رو لایک می‌کنی، اونا مشغول کپی کردن مغزت بودن! Facebook می‌دونه کی با کی قهری، OpenAI می‌دونه چرا، و Google می‌دونه کی آشتی می‌کنید! مثل اون فامیل فضولی که همه اخبار رو داره،

کودکی درونم هنوز می‌پرسد: چگونه می‌شود مادری که فرزندش را از دست داده، هنوز برایش زندگی کند، اما مادری که فرزندش زنده است، حتی برنگردد تا ببیندش؟ این سوال، این زخم، این حفره‌ی بی‌انتها... هر شب مرا می‌بلعد.