แถมพูดว่าให้ ‘ปล่อย ๆ’ อยู่แบบนั้นอีก

“เธออย่าดิ้น” ซาเอะว่าเสียงเรียบ ยัยอายชะงักไปนิดหน่อยเพราะไม่ชอบที่คนพี่ดุเท่าไหร่ แต่เรื่องอะไรตอนนี้น้องต้องยอมล่ะ คนอะไรนิสัยไม่ดีเลย ชอบมาใช้น้ำเสียงข่มกันอยู่ได้(ทั้งที่ในตอนปกติก็ไม่มีหรอก)

“ละพี่จะอะไรนักหนาอะ ก็ปล่อยเค้าดิวะ!”

“วะ?”

เงียบ...

มันก็คงทำให้ไกเซอร์กับเนสไม่สามารถเข้าถึงตัวอิซางิได้อีกแน่ ๆ นางิกับบาจิระจึงเลือกที่จะเข้าไปล็อกตัวไกเซอร์กับเนสเอาไว้แทน เพื่อถ่วงเวลาให้รินพาตัวอิซางิไป

ส่วนอิซางินั้น เจ้าตัวก็กำลังรู้สึกกลัวขึ้นมาจนแทบจะหายใจไม่ทัน เพราะรินคือคนที่น่ากลัวมากที่สุดสำหรับอิซางิในตอนนี้แล้ว

"ว่าไงน้องรักไม่ได้เจอกันนานเลยนะ" (330)

ส่วนอีกด้านนึงนั้น ไกเซอร์คนนี้ที่เทิดทูนยจจังแบบสุดหัวใจ พอได้มาเจอกับยจจังคนนี้ที่เทิดทูนไกเซอร์แบบสุดหัวใจบ้าง

มันก็เลยทำให้บรรยากาศที่เกิดขึ้นมานั้น มีแต่ความรักความอบอุ่นกระจายฟุ้งอยู่เต็มไปหมด...

"นี่จัง! กินนี่สิ ยจจังว่ามันอร่อยมาก ๆ เลยนะ!"

"ยจจัง ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก" (22)

"ฉันขอโทษอิซางิ ฉันขอโทษจริง ๆ"

ส่วนคนอื่น ๆ เองก็เริ่มร้องไห้ออกมาตามชิโด้ เพราะความสงสารอิซางิด้วยเช่นกัน

"อย่าเสือกคิดที่จะฆ่าตัวตายเพราะความรู้สึกผิดล่ะ ที่อิซางิมันเป็นแบบนี้ก็เพราะแก

แกต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อช่วยพวกฉันดูแลอิซางิไปจนกว่าที่จะหายดีชิโด้" (105)

จากคำอธิบายที่ไกเซอร์เคยเขียนเอาไว้หลังภาพว่า 'คนไร้ค่าที่น่าสมเพชแบบฉัน สามารถทำตามความฝันของตัวเองได้แล้ว'

มันก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นประโยคนี้แทน

'ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้ฉันได้ยจจังมาเป็นครอบครัวคนสำคัญ

ณ ตอนนี้ ฉันมีความสุขมาก ๆ เลย'

THE END. (437)

พอมาระบายอิซางิในร่างชาร์ลกับโลกิแล้ว ไอ้ 2 คนนี้มันโทนสีเหลืองนี่นา

อย่าให้ฉันต้องวาดพวกเอ็งอีกเลย ไม่ถนัดทั้งนั้น

ลก:โยอิจิคุงเกลี้ยกล่อมง่ายกว่าชาร์ลเยอะเลยนะครับ
อซง:พวกเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นเรียกชื่อสักหน่อย อย่ามาเรียกชื่―
ลก://ยิ้ม
อซง:เชิญตามสบายเลยครับ//สยอง
ชล:ว้าวๆ//ปรบมือ

ชาร์ล&โลกิ อิซา

แถมอีกฝ่ายก็ยังเป็นคนที่ไกเซอร์รักยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองด้วยอีกต่างหาก

ความรู้สึกของไกเซอร์ในตอนนี้ มันจึงมีแต่ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากก็ไม่สามารถหยุดยิ้มได้เลยสักวินาทีเดียว

แต่ในทางกลับกัน ที่ดวงตาทั้ง 2 ข้างของไกเซอร์กลับมีน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาแทน

"ฮึก ทำไมยจจังถึงได้น่ารักขนาดนี้ ฮือ" (412)

ในขณะที่ฝั่งนี้มีแต่ความสงสัย แล้วก็ความนุ่มฟูที่เกิดขึ้นมา อีกทางด้านนึง มันก็กำลังเกิดความวุ่นวาย จนป่วนไปทั่วทั้งตึกเลย...

"มาแทนตัวเองว่านี่จังบ้าบออะไรของแกเนี่ยไกเซอร์!" อิซางิพูดออกไปพร้อมกับหรี่ตาลงแบบสงสัย

"ยจจังเป็นอะไรไป ก็ปกติเราก็เรียกกันแบบ---

"ปกติบ้านแกน่ะสิไกเซอร์!" (13)

และในตอนนั้นเอง โนอาก็รู้ตัวแล้วว่า ไม่ว่าตัวเองจะทำยังไง อิซางิในตอนนี้ก็คงจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมกับเจ้าตัวแล้วอย่างแน่นอน

โนอาจึงตัดสินใจที่จะหยุดตามตื้ออิซางิ และเจ้าตัวก็จะใช้เวลาเป็นเครื่องมือในการเข้าหาอิซางิอีกครั้ง... (212)

ยิ่งการเรียกไกเซอร์ด้วยคำว่า นี่จัง นั้น มันเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าการที่ปลามีปีกแล้วขึ้นไปบินอยู่บนฟ้าได้เสียอีก

'เป็นอะไรของเขากันนะ วันนี้ถึงได้ดูเรียบร้อยจัง' แต่ตัวไกเซอร์ก็ไม่ได้คิดมากอะไรต่อ เพราะเจ้าตัวยังคิดว่าอิซางิตรงหน้า ก็คือ ยจจัง คนเดิมของตัวเองอยู่ดี (5)

ยังดีที่โนอาผ่านไปมา มาสเตอร์ทีมเยอรมันจึงจับเจ้าตัวแสบหกคนนั้นใส่ตะกร้าส่งคืนกลับตึกฝรั่งเศสในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียว เพื่อเป็นการทำโทษเบื้องต้น

วันต่อๆมาโยอิจิก็ถูกลากออกจากเตียงนอนในขณะที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา เมื่อตื่นขึ้นกลับเจอผู้คนคุ้นหน้าคุ้นตาที่ไม่ได้เจอกันนาน นอนก่ายทับร่างของเขาไม่ให้ไปไหน

" อิซางิตื่นแล้ว "

น้ำเสียงง่วงงุนของนางิครวญขึ้น

'เกือบไปแล้วไหมเนี่ย โชคดีนะที่เรายังตั้งสติได้ทัน' ไกเซอร์คิดขึ้นมาอย่างโล่งอก เพราะเจ้าตัวคิดว่าถ้าบอกอนาคตของคนเด็กกว่าทั้งหมดไปเลย

มันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้อนาคตของอิซางิเปลี่ยนแปลงไปก็ได้... (366)