Hepimiz aşağı yukarı aynı insanlarız, sadece farklı yalanların içerisinde yaşıyoruz. Ne kadar bilge, akıllı veya cahil, aptal olursak olalım günün sonunda hepimiz kimyasal kusurlarımızın esiriyiz.

Genellikle her aşırılık ardında aşırı olanın zıttını veya bu zıttın eksikliğini barındırır.

Bir insanın eşit veya görece yakın değişkenlerde zengin ve fakire karşı olan tavırlarındaki farklılık o insanın karakterine dair fazlasıyla ipucu verir.

Korkarak yaşamak umutsuz yaşamaktan daha zor.

Kanıksamak bir dayanıklılık mekanizması olarak işlevsel olsa bile toplumsal bilinç açısından belki de en tehlikeli şeydir.

"kötü" olan kanıksanır ise "iyi" değerini ve anlamını yitirir.
Akılcı ve "iyi" olan "kötü" olana alışmayı reddetmektir ki kişinin omurgasını da bu oluşturur.

Yaşamımın en acı verici yanlarından biri yıldızları izleyip evrendeki yerimizi düşünürken aklıma istemsizce ve aniden "kredinin taksidini de ödeyemedim lan bu ay" gibi düşüncelerin garkolması.

Yani Satürn'de rüzgâr hızı saatte 700 km ile 1.800 km arasında esiyor ve ben fatura ödemek zorundayım.

Benlik sanılan şey aslında hoşlanılan iç tutarlılıktır. Kişi bu hoşlandığı iç tutarlılığı dış dünyada sürdürebildiği ölçüde mutludur. Ve benlik arayışı içerisindeki kişi aslında kendisine dair hoşlanmadığı tutarsız eylemleri sürdürmekte olduğu için "benlik" aramaktadır.

İnsanın ufku hayatını aşmamalı. Aksi durumda yaşam bir mahkumiyete dönüşüyor.

Gidemeyeceğin yerlerin çıkamayacağın zirvelerin hayali başta seni iyi anlamda oyalasa da zaman geçtikçe ve yaşlandıkça gerçekleşmeyen hayaller acılara dönüşüyor.

Bu uygulamaya geçince, tezkeresi geldiğinde mevzisini terkedip sakin memleketine dönen asker gibi hissediyorum. Kendimce bir "shell shock" içerisine girdim.

#include
int main(void)
{
printf("Hello World!\n");
return 0;
}