چندتا رشته مکالمه خوندم. کاملا مشخص بود که خودتون یا اطرافیان‌تون خداروشکر با شلنگ از جلوی خونه‌هاتون خون لخته‌شده جمع نکردین وگرنه چنان در بهت و سکوت فرو رفته بودین که به بازی «آیا وحشتناک نیست» مشغول نبودین. و من از این بابت صمیمانه و انسانی خوشحالم برای طرفین تمام مکالماتی که خوندم.

یه روزی برام سوال بود چطوری یکی میشه مثلا شبیه این جمعیت‌های لوس‌آنجلس‌نشین که توی اواخر دهه شصت گیر کردن و صلب شدن و درکشون از ایران به صفر رسیده؟ اومدم توی این پلتفرم و فهمیدم به مرور.
ارتباط برخی‌تون جور عجیبی با ایران قطعه. جور خیلی عجیبی. جور غم‌انگیزی، جور زننده‌ای. جور ناامیدکننده‌ای.

خب. چه خبرا؟ گفتم سری به مستغلاتم در این خطه بزنم. پسووردش یادم رفته بود. دیگه الان رفتم زیر بار ری‌ست

صبحم که سکه چهارتومن رفت بالا.
نمایشگاه طلاجواهر هم رفتم که مالی نبود.

واقعا بی‌حوصله‌م.
یه مقدار بیشتر از حد مجاز.

آغاز برنامه‌های ما