อยู่ดีๆก็คิดถึง แบบแค่นึกถึง แล้วก็เข้าใจว่าทำไม 10 ปี บางคนถึงยังลืมแฟนเก่าไม่ได้
การไม่ได้เจอกันเลยหลังจากจบม.6 นั่นก็แค่การที่ไม่เจอกันเพียง 8 ปี แต่การไม่ได้เจอไม่ได้หมายความว่าเราจะห่างหายไปจากจิตใจได้

ตอนนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ
ทำงานได้ดีไหม เหนื่อยไหม
หวังว่าเธอจะได้เจอคนดีๆ

เพียงแค่เห็นว่าเธอเป็นเพื่อนของเพื่อนในไอจี มันก็ทำให้นึกถึงขึ้นมาน่ะสิ
ไม่หรอก
คิดถึงขึ้นมาต่างหาก

จำไม่ได้ว่ามันเริ่มยังไงจริงๆ
ฉากคือเหมือนฟีลรร. ไม่ก็มหาลัย แบบเหมือนมีกิจกรรมสักอย่าง ลานกว้างๆ

ตอนท้าย เราเหมือนจะขอกอดหลายครั้ง แต่นางก็ยอมกอดแต่โดยดี เราแบบขอกอดหน่อย ไม่รู้ว่าฟีลไหน น่าจะแบบเหนื่อย ไม่อยากจาก ไม่อยากตื่น?

เราคุยกันเยอะมากๆ มากๆจริง จำไม่ได้หรอกว่าคุยอะไร รู้แค่เสียงเธอมันคือปกติ ไม่ได้รำคาญ

ไม่รู้ว่ามีจับมือไหม แต่เหมือนกลับไปป.4-5 ที่เธอให้

มันเริ่มมาจากตรงไหนนะ
รอยยิ้มที่เธอมอบให้
สัมผัสอันอบอุ่นที่โอบรอบตัวเราเหมือนดั่งการให้กำลังใจและการปลอบโยน
เสียงอันคุ้นเคยจากความทรงจำก้นบึ้งของหัวใจที่ไม่เคยจางหาย
น่าแปลกจังนะที่เราได้พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใกล้ชิดกัน หัวเราะไปด้วยกัน
เธอที่ยอมสัมผัสเราอีกครั้งและส่งยิ้มให้

คอนที่มีผชเยอะ บางทีก็เคียส บับอยุ่หลุม ตัวเตี้ย จะเห็นบ่
ปล.ยังมีหน้ามาแทรกอี้ก เคียสๆ

อห จัดการกับครสไม่ได้เลย รู้สึกว่าอยากรู้จากปาก แต่แบบการกระทำหรืออื่นๆก็ชัดมั้ยชั้นจะบ้า

ว้าก ตื่นเต้นชิบ อิขับรถทางแคบนี่คือตอนซ้อมไม่เคยจะทำได้ พอสอบจริงแล้วเขาให้ไม่จำกัด 10 วิขึ้นก็คือโล่งไปเยอะ

ค่าเครื่องก็ตั้งเท่าไหร่ ถ้าเขาจะไม่มาหาก็ไม่แปลก แค่ขก.ดูแลแม่นิดหน่อยเพราะไม่มีรถ กะเรื่องถ่ายรูป แต่คงเข้าใจมั้ง

นานน๊าน เข้ามาที

พอเพิ่ม thai feeds แล้ว เห็นโพสต์คนไทยง่ายขึ้นเลย มารวมกลุ่มกันเถอะ มันแยกเป็นหน้าฟีดให้อีกอันนึง ไม่ปนกับคนที่เราฟอลโลว สะดวกขึ้นเยอะ ได้เห็นคนไทยทุกกลุ่ม

จะเรียนจบอยู่ละ แฟนก็ไม่มี เงินก็ไม่มี😂

Welcome to my diary
Let begin to chapter 1!