تامل کن آنگه برآور نفس
از آن پیش بس کن که گویند بس
سعدی

خدا را بر آن بنده بخشایش است
که خلق از وجودش در آسایش است

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود از فقیری عار داشت

به احسانی آسوده کردن دلی به از الف رکعت به هر منزلی

دریغا صحبت یاران همدم به ناکامی رها کردیم و رفتیم