“ทำไมล่ะ..อึก ทำไมซากุระถึงไม่ชอบชั้น..อึก!”
หลังพูดจบสุโอก็ยกแก้วไวน์กระดกหมดภายในรวดเดียว
สุโอ ฮายาโตะในตอนนี้นั่งอยู่ที่บาร์โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
หน้าหล่อเริ่มขึ้นสีแดงจาง ๆ บ่งบอกว่าตนเริ่มที่จะมึน ๆ แล้ว
และนี้ก็เป็นประโยคเดียวกับที่เขาเคยบอกสุโอไปเมื่อ 7 ปีก่อนเช่นเดียวกัน
-The end-
ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ อาจจะแต่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่🥹
และนี้ก็เป็นประโยคเดียวกับที่เขาเคยบอกสุโอไปเมื่อ 7 ปีก่อนเช่นเดียวกัน
-The end-
ผิดพลาดตรงไหนก็ขออภัยด้วยนะคะ อาจจะแต่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่🥹
“ฮารุกะ”
“หือ”
“ขอบคุณนะที่รับรักกัน”
…
คำพูดนี้ของสุโอทำให้เขานึกย้อนไปถึงวันที่สุโอมาสารภาพรักกับเขา
เขาจำได้ขึ้นใจเลยว่าประโยคพวกนี้สุโอนั้นเคยพูดกับเขามาก่อน
“ฮารุกะ”
“หือ”
“ขอบคุณนะที่รับรักกัน”
…
คำพูดนี้ของสุโอทำให้เขานึกย้อนไปถึงวันที่สุโอมาสารภาพรักกับเขา
เขาจำได้ขึ้นใจเลยว่าประโยคพวกนี้สุโอนั้นเคยพูดกับเขามาก่อน
“อือ รู้แล้วหน่าชอบเหมือนกัน เมาหนักละนะแก”
“เรา อึก! คบกันนะ”
“เออ ๆ ๆ ก็คบกันแล้วไง จนจะแต่งกันพรุ่งนี้แล้วเนี่ย”
“เห๋ จริงหรออ มีความสุขจาง”
“อือ รู้แล้วหน่าชอบเหมือนกัน เมาหนักละนะแก”
“เรา อึก! คบกันนะ”
“เออ ๆ ๆ ก็คบกันแล้วไง จนจะแต่งกันพรุ่งนี้แล้วเนี่ย”
“เห๋ จริงหรออ มีความสุขจาง”
“ฮายาโตะ”
เสียงหวานเรียกชื่อคนที่นั่งเมาแอ๋อยู่ที่บาร์โรงแรมที่พวกเขาจัดงานแต่งกัน
“ซากุร้า” คนสวมผ้าปิดตาพูดด้วยเสียงอ้อน ๆ พร้อมยิ้มตาปิด
“เห้อ แล้วจะดื่มอะไรเมาขนาดนี้ล่ะเนี่ย ถ้าพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหวจะทำยังไง”
คนตัวเล็กบ่นแต่ก็ยังประคองคนสวมผ้าปิดตาอยู่ดี
“ฮายาโตะ”
เสียงหวานเรียกชื่อคนที่นั่งเมาแอ๋อยู่ที่บาร์โรงแรมที่พวกเขาจัดงานแต่งกัน
“ซากุร้า” คนสวมผ้าปิดตาพูดด้วยเสียงอ้อน ๆ พร้อมยิ้มตาปิด
“เห้อ แล้วจะดื่มอะไรเมาขนาดนี้ล่ะเนี่ย ถ้าพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหวจะทำยังไง”
คนตัวเล็กบ่นแต่ก็ยังประคองคนสวมผ้าปิดตาอยู่ดี
อันนี้เป็นเรื่องจริง
แต่นั่นมันก็ตั้งแต่ 7 ที่แล้ว
เพราะในปัจจุบันทั้งคู่ก็ได้คบหากันมา 7 ปีแล้ว
สุโอสารภาพรักกับซากุระตอนวันจบการศึกษาและทั้งคู่ก็เริ่มคบหากันมาตั้งแต่นั้นมา
อันนี้เป็นเรื่องจริง
แต่นั่นมันก็ตั้งแต่ 7 ที่แล้ว
เพราะในปัจจุบันทั้งคู่ก็ได้คบหากันมา 7 ปีแล้ว
สุโอสารภาพรักกับซากุระตอนวันจบการศึกษาและทั้งคู่ก็เริ่มคบหากันมาตั้งแต่นั้นมา
เมื่อได้ยินทางปลายสายร้องไห้ก็ทำเอาซากุระไปไม่เป็น
“ฉัน ฮึก ชอบเธอนะ อึก”
…
“อือ รู้แล้ว รู้ตั้งแต่ 7 ปีที่แล้วแล้วหน่า”
เมื่อได้ยินทางปลายสายร้องไห้ก็ทำเอาซากุระไปไม่เป็น
“ฉัน ฮึก ชอบเธอนะ อึก”
…
“อือ รู้แล้ว รู้ตั้งแต่ 7 ปีที่แล้วแล้วหน่า”
หน้าจอโทรศัพท์ของสุโอปรากฎสายเรียกเข้าจากซากุระขึ้นมา
“ฮัลโหล” สุโอกล่าวด้วยเสียงขึ้นจมูกหน่อย ๆ
“แกอยู่ไหนเนี่ยฮายาโตะ เมาขนาดไหนแล้วเนี่ย ถ้าพรุ่งนี้มาไม่ทันงานชั้นจะไม่แต่งกับแกจริง ๆ แน่ รีบกลับห้องได้แล้ว”
“ฮึก..ฮะ ฮารุกะ” สุโอพูดด้วยเสียงสะอื้น
หน้าจอโทรศัพท์ของสุโอปรากฎสายเรียกเข้าจากซากุระขึ้นมา
“ฮัลโหล” สุโอกล่าวด้วยเสียงขึ้นจมูกหน่อย ๆ
“แกอยู่ไหนเนี่ยฮายาโตะ เมาขนาดไหนแล้วเนี่ย ถ้าพรุ่งนี้มาไม่ทันงานชั้นจะไม่แต่งกับแกจริง ๆ แน่ รีบกลับห้องได้แล้ว”
“ฮึก..ฮะ ฮารุกะ” สุโอพูดด้วยเสียงสะอื้น
พิมพ์ส่งข้อความหาซากุระด้วยสติที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยสักเท่าไหร่
Hayato : ฮารุกั ฮัรชอบนสยนพ
Hayato : แลเวนานละชอยฉันบ้าสไหม
…
Haruka : อะไรของแก
Haruka : ถ้าพรุ่งนี้มาไม่ทันชั้นไม่แต่งกับแกจริงๆ แน่
พิมพ์ส่งข้อความหาซากุระด้วยสติที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยสักเท่าไหร่
Hayato : ฮารุกั ฮัรชอบนสยนพ
Hayato : แลเวนานละชอยฉันบ้าสไหม
…
Haruka : อะไรของแก
Haruka : ถ้าพรุ่งนี้มาไม่ทันชั้นไม่แต่งกับแกจริงๆ แน่
“ทั้ง ๆ ที่เรื่องต่อสู้..อึก นายก็เก่งมากแท้ ๆ แต่..ฮึก! ทำไมกับเรื่องฉัน..นายไม่เห็นจะรู้อะไรบ้างบ้างเลย!”
สุโอฟุบหน้าลงไปกับบาร์ มืออีกข้างคลำ ๆ หาโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงของตน
“ทั้ง ๆ ที่เรื่องต่อสู้..อึก นายก็เก่งมากแท้ ๆ แต่..ฮึก! ทำไมกับเรื่องฉัน..นายไม่เห็นจะรู้อะไรบ้างบ้างเลย!”
สุโอฟุบหน้าลงไปกับบาร์ มืออีกข้างคลำ ๆ หาโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกงของตน